Legislator Case Law & Legislation
II AKz 26/13 AI generated

Appeal court upheld temporary arrest extension due to general and special grounds under Polish Criminal Procedure Code.

Case Number II AKz 26/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The appellate court upheld the district court's decision to extend the suspect's temporary arrest for two additional months. The defense argued that less restrictive measures were sufficient and that specific procedural requirements under the Criminal Procedure Code were not met. The court rejected these claims, finding that both general and special grounds for arrest were satisfied by the suspect's confession and the severity of the alleged crime.

Legislator headnote

AI generated

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 263 § 2 k.p.k.; Art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k.: Temporary arrest may be extended when general and special grounds exist, including the risk of obstructing proceedings, without requiring detailed specification of the suspect's potential obstructive actions.

Keywords

AI generated
temporary arrest extension special grounds arrest Criminal Procedure Code procedural requirements less restrictive measures

Cited Legislation

AI generated
Art. 249 § 1 k.p.k.
W uzasadnieniu wskazano, że wobec podejrzanego w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna aresztu tymczasowego z art. 249 § 1 k.p.k., a nadto przesłanka szczególna, wymieniona w art.
Art. 258 § 2 k.p.k.
249 § 1 k.p.k., a nadto przesłanka szczególna, wymieniona w art. 258 § 2 k.p.k. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł obrońca podejrzanego, w którym podniósł następujące zarzuty:
Art. 263 § 2 k.p.k.
M., które nie mogły być przeprowadzone do tego czasu, co może uzasadniać naruszenie art. 263 § 2 k.p.k., 3.
Art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k.
błędne ustalenie, ze nie zachodzą okoliczności z art. 259 k.p.k.
art. 280 § 2 k.k
podejrzanego o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 437 § 1 k.p.k
akt II Kp 28/13 o przedłużeniu tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
W uzasadnieniu wskazano, że wobec podejrzanego w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna aresztu tymczasowego z art. 249 § 1 k.p.k., a nadto przesłanka szczególna, wymieniona w art.
art. 258 § 2 k.p.k
249 § 1 k.p.k., a nadto przesłanka szczególna, wymieniona w art. 258 § 2 k.p.k.
art. 257 § 1 k.p.k
naruszenia art. 257 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 26/13 Ds 1589/12/S. POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie na posiedzeniu w składzie : Przewodniczący: SSA Zbigniew Różański (spr.) Sędziowie: SSA Stanisław Urban SSA Stanisław Sielski Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Łuksik przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie – Tadeusza Waltera po rozpoznaniu sprawy A. M. podejrzanego o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i inne z powodu zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II Kp 28/13 o przedłużeniu tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: u t r z y m a ć zaskarżone postanowienie w mocy.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II Kp 28/13, przedłużył okres stosowania tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego A. M., na dalsze 2 miesiące, tj. do dnia 4 kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że wobec podejrzanego w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna aresztu tymczasowego z art. 249 § 1 k.p.k., a nadto przesłanka szczególna, wymieniona w art. 258 § 2 k.p.k. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł obrońca podejrzanego, w którym podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenia art. 257 § 1 k.p.k. albowiem w tej fazie postępowania wystarczający jest inny środek zapobiegawczy, 2. niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jakie to istotne czynności procesowe muszą być przeprowadzone w związku z osobą podejrzanego A. M., które nie mogły być przeprowadzone do tego czasu, co może uzasadniać naruszenie art. 263 § 2 k.p.k., 3. błędne ustalenie, ze nie zachodzą okoliczności z art. 259 k.p.k. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania, ewentualnie zastosowanie środków zapobiegawczych o charakterze nieizolacyjnym, tj. dozoru Policji połączonego z jednoczesnym zakazem opuszczania kraju i zatrzymaniem paszportu oraz rozważenie zastosowania poręczenia majątkowego w wysokości 5 000 zł.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy podejrzanego nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, od których uzależnione jest dalsze stosowanie aresztu tymczasowego wobec podejrzanego A. M.. Dotychczas ujawnione w sprawie dowody, w tym wyjaśnienia podejrzanego, który przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, uprawdopodabniają w stopniu o jakim mowa w art. 249 § 1 k.p.k. fakt popełnienia zarzucanych mu czynów. Słusznie wskazał również Sąd Okręgowy jako przesłankę szczególną stosowania tymczasowego aresztowania grożącą podejrzanemu surową karę (art. 258 § 2 k.p.k.).

Przestępstwo zarzucone podejrzanemu, stanowiąc zbrodnię, zagrożone jest karą pozbawienia wolności, której dolna granica wynosi 3 lata. Biorąc pod uwagę charakter zarzucanych mu czynów oraz okoliczności ich popełnienia, uzasadniony jest wniosek, że groźba wymierzenia mu surowej kary jest konkretna. Może to skłaniać podejrzanego, w razie pozostawania na wolności, do podejmowania działań godzących w prawidłowy tok postępowania, przy czym dla realizacji przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k. nie jest konieczne wskazywanie, na czym konkretnie tego rodzaju zachowanie podejrzanego miałoby polegać.

W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że przesłanka z art. 258 § 2 k.p.k. stanowi samodzielną przesłankę szczególną aresztu tymczasowego (tak też Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11, Biul. Sądu Apelacyjnego w Krakowie 2012, Nr 2(254), s. 8). Na marginesie należy zaznaczyć, że konieczność przeprowadzenia konfrontacji z udziałem podejrzanych, wobec pojawiających się różnic w składanych przez nich wyjaśnieniach, oraz z udziałem pokrzywdzonych, uzasadnia dalszą izolację podejrzanego. W związku z tym przyjąć należało, że spełnione zostały „szczególne okoliczności sprawy” z art. 263 § 2 k.p.k., gdyż zasadnym jest przeprowadzenie czynności procesowych o jakich mowa powyżej.

Jednocześnie wykluczyć należy występowanie po stronie podejrzanego negatywnej przesłanki aresztu tymczasowego z art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że pozbawienie wolności często pociąga za sobą istotne niedogodności dla rodziny osadzonego, w szczególności gdy ten przyczyniał się do utrzymania jej członków. Dla zastosowania w/w przepisu niezbędne jest jednak, aby były to niedogodności tego rodzaju, że pobyt w areszcie zagraża egzystencji tych osób, przy czym ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na skarżącym (tak też Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 12 grudnia 1996 r., sygn. akt II AKz 508/96, KZS 1996, Nr 11-12, poz. 35).

Okoliczność, że wynagrodzenie za pracę podejrzanego stanowiło główne źródło utrzymania dziecka i jego matki nie uzasadnia automatycznie odstąpienia od stosowania aresztu tymczasowego. Niemożność wykonywania pracy, a przez to pozbawienie źródła utrzymania stanowi oczywistą, naturalną konsekwencję pozbawienia wolności, z czym podejrzany winien był się liczyć. Tym samym naprowadzone wyżej okoliczności uzasadniają wniosek, że tylko stosowany w dalszym ciągu areszt tymczasowy jest w stanie w należytym stopniu zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania w sprawie.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.