Legislator Case Law & Legislation
II AKa 453/12 AI generated

Appeal dismissed; compensation for unjust detention limited to direct consequences of arrest or internment decisions under Polish law.

Case Number II AKa 453/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal against a first-instance judgment awarding compensation for unjust detention. The appellant argued that the awarded amount was too low and that the court failed to consider lost wages and medical damages. The court upheld the original decision, ruling that the relevant statute limits compensation strictly to consequences arising from the arrest or internment decision itself, excluding unrelated employment losses or unproven medical injuries.

Legislator headnote

AI generated

Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r.; Compensation for repression is limited to consequences resulting from the decision on temporary arrest or internment, excluding unrelated employment losses or unproven medical damages.

Keywords

AI generated
compensation for repression unjust detention internment decision lost wages exclusion medical damages limitation appeal dismissal statutory scope of damages

Cited Legislation

AI generated
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r.
322 kpc skutkujące nieprawidłową wysokością zasądzonych świadczeń, obrazę przepisów prawa materialnego art. 8 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: II AKa 453/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2012 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Witold Mazur Sędziowie SSA Michał Marzec (spr.) SSA Wiesław Kosowski Protokolant Magdalena Baryła przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Dariusza Wiory po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 roku sprawy wnioskodawcy A. U. s. J. i M. w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za represjonowanie w związku z tymczasowym aresztowaniem na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 lipca 2012 roku, sygn. akt XXI Ko 27/11 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację pełnomocnika wnioskodawcy za oczywiście bezzasadną;

2. wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 453/12

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 lipca 2012 roku zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz A. U.kwotę 30 000 złotych zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie Śląskiego Sądu Wojskowego we Wrocławiu sygn. akt SoW 331/82 w okresie od 06.01.1982 roku do dnia 12.05.1982 roku oraz decyzją nr 468/V-2 o internowaniu, z oddaleniem wniosku w pozostałej części. Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 4, 7, 440 i art. 558 kpk w zw. z art. 322 kpc skutkujące nieprawidłową wysokością zasądzonych świadczeń, obrazę przepisów prawa materialnego art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku poprzez oddalenie wniosku o odszkodowanie, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż za pobyt w areszcie i internowaniu nie należy się odszkodowanie za utracone zarobki i premie oraz nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów.

Wniósł o zmianę wyroku i zasądzenie odszkodowania w żądanych wysokościach oraz zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna. Na wstępie należy podnieść, iż w niniejszej sprawie zostało sporządzone pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku z tego rodzaju starannością, wszechstronnością i wnikliwością, że rola sądu odwoławczego, który w całości akceptuje ustalenia, oceny i wnioski wyprowadzone przez sąd I instancji, może sprowadzić się do odesłania apelującego do tego dokumentu. Dodatkowym argumentem przesądzającym o takiej możliwości jest fakt, iż apelacja poprzestając na powtórzeniu, w rozbudowanej formie, treści wynikających z wyjaśnień wnioskodawcy, właściwie do argumentacji tego uzasadnienia merytorycznie się nie odnosi.

Z tych powodów apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną. Szczególnie widoczne jest to w zakresie zarzutów dotyczących nie zasądzenia odszkodowania na rzecz wnioskodawcy. Sprowadzając obszerne rozważania sądu I instancji do najprostszej postaci należy wskazać, iż przyczyną takiej decyzji był fakt, iż w momencie zatrzymania przez milicję w autobusie w dniu 6 stycznia 1982 roku wnioskodawca nie był już pracownikiem KWK (...) w T., gdyż wcześniej tego dnia, przy wejściu na teren zakładu pracy, wręczono mu dyscyplinarne zwolnienie za udział w strajku.

Abstrahując od oceny dotyczącej niesprawiedliwości i nie prawności postępowania ówczesnych władz Kopalni, należy wskazać, iż ustawa z dnia 23 lutego 1991 roku nie ma na celu naprawienie wszystkich niesprawiedliwości i dolegliwości doznanych przez osoby represjonowane przez organa władzy komunistycznej, w tym związane ze stanem wojennym. Art. 8 ust. 1 cyt. wyraźnie ogranicza prawo do dochodzenia odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę tylko do konsekwencji wynikłych z wykonania orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu albo decyzji o internowaniu.

Skoro w chwili zatrzymania wnioskodawca nie był pracownikiem KWK (...), to roszczenia w kwestiach związanych ze stosunkiem pracy w tym zakładzie nie mogą być dochodzone w niniejszym procesie. Na marginesie tylko można wspomnieć, iż kwestie te były przedmiotem sprawy toczącej się przez sądem pracy przez wnioskodawcę. Z kolei w kwestii odszkodowania za konsekwencje związane z urazem kolana, to wyraźnie sąd I instancji wskazał, że mimo podjętych prób ustalenia związku tego urazu z późniejszym stanem zdrowia wnioskodawcy, to bezczynność A.

U. skutkowała niemożnością stanowczych ustaleń w tym zakresie. Próżno w apelacji szukać prób odniesienia się do tych kwestii i merytorycznego wyłożenia racji, które miałyby na celu podważenia ustaleń sądu I instancji. W kwestii zasądzonego na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia nie można mówić o jego nieprawidłowej, gdyż zbyt niskiej, wysokości. Ukształtowana orzecznictwem praktyka sądowa traktuje zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie i internowanie jako rekompensatę za doznane cierpienia fizyczne i krzywdy moralne, która nie może mieć ani charakteru symbolicznego, ani nie może być nadmierna, gdyż jej wysokość nie może służyć bezpodstawnemu wzbogaceniu tymczasowo aresztowanego.

Kwota zadośćuczynienia musi być utrzymana w rozsądnych granicach, gdyż musi odpowiadać również aktualnym warunkom życia i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Jest oczywiste, iż określanie wysokości zadośćuczynienia ma w takim ujęciu charakter ocenny. Oczywiście ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd meriti ma obowiązek każdorazowo wskazać jakie to okoliczności i czynniki konkretnej sprawy miały na to wpływ. Sąd Okręgowy ten obowiązek wypełnił prawidłowo, wskazał przesłanki, które miały wpływ na wysokość kwoty zadośćuczynienia, uzasadnił dlaczego orzekł je w takiej wysokości jak w wyroku.

Apelacja do tych przesłanek się właściwie nie odnosi powtarzając jedynie swoje stanowisko zawarte we wniosku i prezentowane w toku postępowania. Przyznanego wnioskodawcy zadośćuczynienia w wysokości 30 000 złotych nie sposób uznać za zbyt niskie, jeżeli weźmie się pod uwagę okoliczności, które z reguły są uwzględniane w tego typu sprawach, a mianowicie: długość okresu pozbawienia wolności, sposób wykonywania tymczasowego aresztowania i internowanie, który nie odbiegał od ówczesnej „normy” oraz "zobiektyzowaną" krzywdę, której doznał wnioskodawca.

Wszystkie te aspekty sąd bardzo szczegółowo omówił w zaskarżonym wyroku. Wywody sądu I instancji Sąd Apelacyjny uznał za przekonujące. Z tych powodów Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiści bezzasadną i orzekając o kosztach postępowania odwoławczego zgodnie z dyspozycją art. 554 § 2 kpk.