Legislator Case Law & Legislation
II AKz 861/12 AI generated

Appeal court upheld property security order against defendants accused of crimes punishable by fine.

Case Number II AKz 861/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal upheld the lower court's orders requiring defendants to provide property security for potential fines and court costs. The defense argued that the orders violated procedural rules by lacking sufficient grounds for suspecting the crimes or providing inadequate reasoning. The court rejected these claims, clarifying that property security is a preventive measure requiring only reasonable suspicion rather than the high probability needed for other coercive measures.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 291 § 1 k.p.k.; Art. 98 § 1 k.p.k.: Property security orders in criminal proceedings do not require the high probability of guilt under Art. 249 § 1 k.p.k., but only sufficient grounds for suspicion, and are not subject to the same substantive review standards as other coercive measures.

Keywords

AI generated
property security order criminal proceedings reasonable suspicion standard preventive measure appeal court decision coercive measures procedural law

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 1 k.p.k.
w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienia.
Art. 291 § 1 k.p.k.
We wniesionych zażaleniach obrońca zarzucił powyższym orzeczeniom obrazę przepisów art. 291 § 1 k.p.k. i art.
Art. 98 § 1 k.p.k.
i art. 98 § 1 k.p.k. przez brak podstaw do wydania skarżonych rozstrzygnięć w postaci uzasadnionego przypuszczenia, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im przestępstwa, nadto zaś nienależyte uzasadnienie postanowień.
Art. 249 § 1 k.p.k.
Wbrew poglądowi skarżącego zabezpieczenia majątkowego nie można utożsamiać ze środkiem zapobiegawczym i wymagać dla jego stosowania takich przesłanek o jakich mowa w art. 249 § 1 k.p.k. Również pogląd skarżącego na pojęcie, „w razie popełnienia przestępstwa” z art.
Art. 313 § 1 k.p.k.
249 § 1 k.p.k., a jedynie istnienie danych uzasadniających dostatecznie podejrzenie popełnienia przestępstwa – jak w art. 313 § 1 k.p.k.
Art. 339 k.p.k.
Dlatego też skoro sąd po wpłynięciu aktu oskarżenia, nie stwierdził w sprawie podstaw do rozstrzygnięcia na posiedzeniu w trybie art. 339 k.p.k.
Art. 308 § 2 k.p.k.
To dlatego przecież można stosować zabezpieczenie w postępowaniu przygotowawczym od chwili wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nawet w trybie art. 308 § 2 k.p.k.
art. 13 § 1 k.k
oskarżonym o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k.
art. 286 § 1 k.k
art. 294 § 1 k.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 861/12 ( (II AKz 862/12, II AKz 863/12) POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA – Rafał Kaniok Sędziowie SA – Paweł Rysiński (spr.) SA – Jerzy Leder Protokolant – st. sekr. sąd. Agnieszka Pietrusińska po rozpoznaniu w sprawie przeciwko M. K., J. S. i P. R. oskarżonym o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. zażaleń wniesionych przez obrońcę oskarżonych na postanowienia Sądu Okręgowego w. W. z dnia 29 sierpnia 2012 r. i 20 września 2012 r. w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienia.

UZASADNIENIE

Zaskarżonymi postanowieniami orzekł sąd o zabezpieczeniu wykonania grożących oskarżonym kar grzywny i kosztów sądowych przez ustanowienie – wobec osk. M. K. i P. R., a jej podwyższenie – wobec osk. J. S. hipoteki przymusowej na nieruchomościach. We wniesionych zażaleniach obrońca zarzucił powyższym orzeczeniom obrazę przepisów art. 291 § 1 k.p.k. i art. 98 § 1 k.p.k. przez brak podstaw do wydania skarżonych rozstrzygnięć w postaci uzasadnionego przypuszczenia, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im przestępstwa, nadto zaś nienależyte uzasadnienie postanowień.

Oba zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, dlatego nie mogły być uwzględnione wnioski zażaleń o uchylenie zaskarżonych postanowień. Wbrew poglądowi skarżącego zabezpieczenia majątkowego nie można utożsamiać ze środkiem zapobiegawczym i wymagać dla jego stosowania takich przesłanek o jakich mowa w art. 249 § 1 k.p.k. Również pogląd skarżącego na pojęcie, „w razie popełnienia przestępstwa” z art. 291 § 1 k.p.k. nie może być uznany za trafny. Skarżący sugerując ocenę tej przesłanki po myśli art. 249 § 1 k.p.k. nie dostrzega, że ustawodawca użył tego zwrotu respektując obowiązujące techniki legislacyjne.

Gdyby go – jak chce skarżący – rozumieć dosłownie, stosowanie zabezpieczenia majątkowego byłoby możliwe dopiero po wydaniu pierwszego wyroku skazującego w sprawie, co zaprzeczałoby logice i istocie tej instytucji. Dlatego zwrot ten rozumieć należy jako swoisty skrót myślowy. Nie chodzi bowiem w istocie o popełnienie przestępstwa, a pozostawanie pod zarzutem jego popełnienia. To dlatego przecież można stosować zabezpieczenie w postępowaniu przygotowawczym od chwili wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nawet w trybie art. 308 § 2 k.p.k.

Dlatego też skoro sąd po wpłynięciu aktu oskarżenia, nie stwierdził w sprawie podstaw do rozstrzygnięcia na posiedzeniu w trybie art. 339 k.p.k. o umorzeniu postępowania w myśl § 3 pkt 1 i 2 tego przepisu, to brak przeszkód ku temu by orzekał o zabezpieczeniu majątkowym jeśli przestępstwo zarzucane zagrożone jest karą grzywny, bądź istnieje ku temu inna podstawa (przepadek, nawiązka i in. z art. 291 § 1 k.p.k.). Jak z powyższego wynika dla orzeczenia o zabezpieczeniu nie jest wymagane ustalenie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa – jak w art. 249 § 1 k.p.k., a jedynie istnienie danych uzasadniających dostatecznie podejrzenie popełnienia przestępstwa – jak w art. 313 § 1 k.p.k.

Z tych przyczyn zarzut obrazy art. 291 § 1 k.p.k. w sposób sugerowany przez skarżącego należało uznać za oczywiście bezzasadny (vide: KPK. Komentarz pod red. P. Hofmański, Beck, wyd. 2 str. 1170-71, KPK. Komentarz. Zamykacze 2003, str. 693-694). Równie bezzasadny okazał się zarzut obrazy art. 98 § 1 k.p.k. – ten byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby powodował niemożność instancyjnej kontroli zaskarżonych postanowień. Pozostałe podniesione przez skarżącego argumenty odnoszą się do zasadności oskarżenia. Będzie to przedmiotem rozpoznania na rozprawie głównej, w kwestii zabezpieczenia jest natomiast z powodów wyżej wskazanych bezprzedmiotowe.

Z tych wszystkich przyczyn zaskarżone postanowienia, jako trafne, należało utrzymać w mocy.