Legislator Case Law & Legislation
II Cz 363/13 AI generated

Court dismissed appeal on settlement validity, ruling defendant failed to prove mental incapacity or coercion. The agreement remains binding despite claims of medication influence.

Case Number II Cz 363/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Świdnica dismissed the defendant's appeal against a ruling that terminated the proceedings due to a settlement agreement. The defendant argued he signed the agreement while under the influence of sedating medication and unable to form a free will, claiming he was not liable for any debt. The appellate court rejected this claim because the defendant failed to provide medical documentation proving the medication impaired his capacity or explain why he took it, leaving his assertion of invalid consent unproven.

Legislator headnote

AI generated

Art. 355 § 1 k.p.c.; Art. 82 k.c.; Art. 918 k.c.: A settlement agreement remains legally binding and cannot be unilaterally revoked merely by claiming the party was under the influence of medication, absent proof of mental illness or specific evidence that the medication impaired the party's capacity to form a free and conscious will.

Keywords

AI generated
settlement agreement validity mental capacity requirement medication influence defense procedural termination burden of proof standard

Cited Legislation

AI generated
Art. 355 § 1 k.p.c.
Powołując się na art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wskazał, iż wydanie w sprawie wyroku stało się zbędne, ponieważ na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r.
Art. 223 § 1 k.c.
Nie jest ona sprzeczna z prawem, nie zamierza do jego obejścia, nie narusza też zasad współżycia społecznego (art. 223 § 1).
Art. 82 k.c.
Treść zażalenie wskazuje, iż pozwany upatruje podstawę do uchylenia się od zawartej ugody z tego powodu, że jego oświadczenie woli zostało złożone w stanie wyłączającym świadome czy też swobodne powzięcie decyzji i wyrażanie woli (art. 82 k.c.).
Art. 82-88 k.c.
Nie ulega wątpliwości, że ugoda sądowa, w zakresie swoich skutków prawnomaterialnych, podlega przepisom o skuteczności oświadczenia woli i o wadach tych oświadczeń, uzasadniających uchylenie się od skutków złożonego oświadczenia (art. 82-88 k.c. przy uwzględnieniu szczególnych przepisów art.
Art. 918 k.c.
przy uwzględnieniu szczególnych przepisów art. 918 k.c.).
Art. 385 k.p.c.
Z tej przyczyny Sąd Okręgowy oddalił zażalenie w oparciu o art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.
z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł w oparciu o art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
§ 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1982 r., IV CZ 62/82, niepubl.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt II Cz 363/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym: Przewodniczący : SSO Anatol Gul Sędziowie : SO Alicja Chrzan SO Jerzy Dydo po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. P. przeciwko S. T. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia14 marca 2013 r., sygn. akt I C 1334/12 postanawia : I. oddalić zażalenie, II. zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 600,00 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 14 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Kłodzku umorzył postępowanie w sprawie (pkt I) oraz zwrócił powódce kwotę 808 zł tytułem połowy opłaty od pozwu (pkt II). Powołując się na art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wskazał, iż wydanie w sprawie wyroku stało się zbędne, ponieważ na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. strony zawarły ugodę. Nie jest ona sprzeczna z prawem, nie zamierza do jego obejścia, nie narusza też zasad współżycia społecznego (art. 223 § 1). Ponadto pozwany, choć nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, został pouczony o skutkach prawnych zawarcia ugody i przed jej podpisaniem oświadczył, że jej treść zrozumiał.

Powyższe postanowienie zaskarżył pozwany domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podał, że był pod wpływem silnego wzburzenia, nie chciał zawrzeć ugody, ponieważ nie był winny powódce żadnych pieniędzy. Nie zrozumiał sensu ugody, a będąc pod wpływem leków uspokajających, zrobił to, co kazał Sąd. Dopiero później zdał sobie sprawę, że podpisał ugodę, której nie chciał zawrzeć. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ugoda sądowa z punktu widzenia prawa materialnego jest umową. Wprawdzie w takiej sytuacji nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, ale ugoda sądowa jest skuteczna i wiąże strony dopóki nie zostanie prawnie podważona.

Treść zażalenie wskazuje, iż pozwany upatruje podstawę do uchylenia się od zawartej ugody z tego powodu, że jego oświadczenie woli zostało złożone w stanie wyłączającym świadome czy też swobodne powzięcie decyzji i wyrażanie woli (art. 82 k.c.). Nie ulega wątpliwości, że ugoda sądowa, w zakresie swoich skutków prawnomaterialnych, podlega przepisom o skuteczności oświadczenia woli i o wadach tych oświadczeń, uzasadniających uchylenie się od skutków złożonego oświadczenia (art. 82-88 k.c. przy uwzględnieniu szczególnych przepisów art. 918 k.c.).

Niemniej jednak uchylenie się od takich skutków prawnych oświadczenia w następstwie którego nastąpiło umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko w razie zajścia uzasadnionych przyczyn. W szczególności należy wskazać, że samo złożenie oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych ugody nie wystarcza do uwzględnienia zażalenia na postanowienie umarzające postępowanie. Do obowiązków strony należy bowiem wskazanie przyczyny wadliwości oświadczenia, a do sądu należy ocena, czy przyczyny te są dostateczne dla skutecznego uchylenia się od skutków oświadczenia woli w myśl przepisów prawa cywilnego (vide : postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1982 r., IV CZ 62/82, niepubl.).

Zdaniem Sadu Okręgowego samo twierdzenie strony, że znajdowała się pod wpływem działania leków uspokajających nie stanowi podstawy do uwzględnienia zażalenia. Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił, aby cierpiał na chorobę psychiczną, która uzasadniałaby przyjmowanie leków. Nie przedłożył też żadnego dokumentu lekarskiego zalecającego przyjęcie leku, który zaburzać by mógł świadome lub swobodne powzięcie i wyrażenie woli. Pozwany nie wyjaśnił z jakiego powodu zażył taki lek, nie wskazał nawet jego nazwy.

Z uwagi na powyższe, twierdzenie pozwanego o istnieniu wady prawnej, jako nieuprawdopodobnione, nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Z tej przyczyny Sąd Okręgowy oddalił zażalenie w oparciu o art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Składają się na nie koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika powódki ustalone w oparciu o § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).