Legislator Case Law & Legislation
II AKa 294/12 AI generated

Appeal dismissed; drug trafficking sentence upheld despite quantity near statutory minimum due to mitigating circumstances.

Case Number II AKa 294/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal against a first-instance verdict convicting the defendant of drug trafficking. The defendant was found guilty of transporting nearly 1 kg of marijuana, a quantity described as approaching the lower threshold for 'large amounts' under Polish law. The court upheld the sentence because the defendant's confession, family responsibilities, and the non-hard drug nature of the substance justified extraordinary leniency, making the lower statutory minimum appropriate.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; Kodeks karny; although the quantity of drugs is close to the lower limit of 'large amounts', the court may apply extraordinary leniency if other circumstances such as confession and family situation justify it.

Keywords

AI generated
drug trafficking large amounts extraordinary leniency statutory minimum prosecutor appeal

Cited Legislation

AI generated
art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
o przestępstwo z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
art. 60 § 2 k.k.
byłaby dla oskarżonego rażąco surowa, co uzasadnia sięgnięcie po instytucję nadzwyczajnego jej złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. Kara wymierzona przez Sąd Okręgowy stanowi wyraz prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich okoliczności decydujących o tej części wyroku i w stosunku do osk.
art. 63 § 1 k.k.
60 § 2, § 6 pkt 2 k.k., wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet, na podstawie art. 63 § 1 k.k., okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 29 lutego 2012 r.
art. 627 k.p.k.
2.; na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego P.
art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
na rzecz Skarbu Państwa 204,95 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę sądową w wysokości 900 zł.
art. 636 § 1 k.p.k.
Z tych powodów zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy, a kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa (art. 636 § 1 k.p.k.)
art. 63 § 1 k.k
60 § 2, § 6 pkt 2 k.k., wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet, na podstawie art. 63 § 1 k.k., okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 29 lutego 2012 r.
art. 230 §2 k.p.k
1; na podstawie art. 230 §2 k.p.k.
art. 231 §1 k.p.k
1,3, na podstawie art. 231 §1 k.p.k.
art. 627 k.p.k
2.; na podstawie art. 627 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 294/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Kociubiński (spr.) Sędziowie: SSA Tadeusz Kiełbowicz SSA Jerzy Skorupka Protokolant: Iwona Łaptus przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Ludwika Uciurkiewicza po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. sprawy P. G. oskarżonego z art. 55 ust 3 w zw. z art. 55 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt III K 99/12 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. stwierdza, że koszty za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

P. G. został oskarżony o to, że : w dniu 26 lutego 2012 r. w W., woj. (...), działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, w Holandii dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających, w postaci marihuany w ilości 996,13 grama, którą ujawniono w W. podczas przeprowadzonej kontroli samochodu V. (...) nr rej (...); tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt: III K 99/12 uznał oskarżonego P. G. za winnego zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 60 § 2, § 6 pkt 2 k.k., wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet, na podstawie art. 63 § 1 k.k., okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 29 lutego 2012 r. do dnia 19 marca 2012 r., i 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł.

Na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd Okręgowy orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci ziela konopi innych niż włókniste, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Drz.I/76/12 poz. 1; na podstawie art. 230 §2 k.p.k. zarządził zwrot na rzecz oskarżonego P. G. dowodów rzeczowych w postaci: telefonu komórkowego marki S. (...) nr (...) z kartą sim nr (...) i kartą pamięci (...), telefonu komórkowego marki N. (...) nr (...) z kartą sim nr (...) opisanych w księdze dowodów rzeczowych 21/12 pod poz. 1,3, na podstawie art. 231 §1 k.p.k. zarządził złożenie do depozytu sądowego telefonu komórkowego marki N. (...) nr (...) opisanego w księdze dowodów rzeczowych 21/12 pod poz. 2.; na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego P. G. na rzecz Skarbu Państwa 204,95 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę sądową w wysokości 900 zł.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zarzucając: I. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż ilość ujawnionego narkotyku, będącego przedmiotem przestępstwa z art. 55 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, mieści się w dolnym zakresie pojęcia „znacznej ilości”, a co za tym idzie, uzasadnia zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymierzonej P. G. kary, podczas gdy przywołane przez Sąd I instancji okoliczności winny być brane pod uwagę jako przesłanka zwyczajnego wymiaru kary, albowiem ustawodawca nadzwyczajne złagodzenie kary ogranicza do „wypadku szczególnie uzasadnionego”, a zatem takich okoliczności, które w myśl art. 53 k.k. mają wpływ na wymiar kary i które muszą wskazać, że kara nawet równa dolnemu progowi ustawowego zagrożenia przewidzianego za dane przestępstwo, byłaby niewspółmiernie surowa, co w danej sprawie nie miało miejsca biorąc pod uwagę okoliczności podmiotowe i przedmiotowe.

II. obrazę przepisu prawa procesowego – art. 424 § 2 k.p.k. – która miała wpływ na treść wyroku poprzez lakoniczne uzasadnienie zastosowania przez Sąd I instancji instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego P. G., powołując się tylko na ilość ujawnionego środka odurzającego, tym samym nie wskazując okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że wymierzona kara w dolnej granicy ustawowego zagrożenia czynu stypizowanego w art. 55 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii byłaby niewspółmiernie surowa, a także jakimi przesłankami kierował się Sąd uznając, iż zaszedł wypadek szczególnie uzasadniony, o czym mowa w art. 60 § 2 k.k. Wskazując na tak postawione zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie z pkt 1 wyroku orzeczenia o zastosowaniu art. 60 § 2 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 2 k.k. i wymierzenie oskarżonemu za przypisany mu czyn kary 3 lat pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Stawiany w pkt 1 apelacji prokuratora zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, nie obejmuje ustalenia Sądu Okręgowego, że ilość przewożonej przez oskarżonego marihuany mieści się „w dolnym zakresie pojęcia znaczna ilość”, w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Apelujący prokurator, w uzasadnieniu zarzutu przyznaje wprost, że: „ (…) zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż ujawniona ilość narkotyku mieściła się w dolnej granicy znacznej ilości” (str. 2 apelacji).

Prokurator kwestionuje wyłącznie wnioski, jakie dla wymiaru kary wyprowadził Sąd Okręgowy z ustalenia, że ilość przewożonej przez oskarżonego marihuany mieści się w dolnej granicy „znacznej ilości” środków odurzających. Podkreślenie powyższego jest istotne, bowiem można zgłaszać zastrzeżenia do sposobu w jaki Sąd Okręgowy wielkość tę obliczał, kierując się kryterium pojęcia „znacznej ilości” środków odurzających, przyjętym w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23.09.2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84.

Brak zarzutu w tym kierunku na niekorzyść oskarżonego obliguje do przyjęcia wskazanych ustaleń Sądu Okręgowego za wiążące. W apelacji prokurator zasadnie podnosi, że ustalenie Sądu Okręgowego, iż przedmiotem sprawczej czynności oskarżonego była marihuana w ilości „zbliżonej do dolnej granicy pojęcia ilość znaczna”, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do nadzwyczajnego złagodzenia kary, za popełnioną przez oskarżonego zbrodnię z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Ale też ustalenie powyższe, choć mocno akcentowane przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu orzeczenia o karze, nie decydowało na zasadzie wyłączności o zastosowaniu wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Istotny wpływ na takie rozstrzygnięcie miały także dalsze okoliczności, związane najpierw z samym czynem, a więc łagodzące dla oskarżonego powody dla których zdecydował się przewieźć marihuanę oraz przypadkowy charakter przestępczego kontaktu ze zleceniodawcą tego czynu, a następnie z postawą oskarżonego w postępowaniu oraz jego sytuacją rodzinną. Oskarżony od początku przyznał się do popełnienia przestępstwa i ujawnił wszystkie jego okoliczności. Sąd Okręgowy ocenił, że jego postawa jest szczera i zdecydowanie krytyczna do popełnionego przestępstwa, co nie jest ustaleniem dowolnym, tym bardziej, że Sąd Okręgowy miał bezpośredni kontakt z oskarżonym na rozprawie głównej i dzięki temu możliwość oceny nie tylko treści jego wypowiedzi, ale także sposobu wypowiedzi i prezentowanej postawy wobec stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa, co dla oceny każdego dowodu osobowego jest bardzo ważne, a której to wiedzy pozbawiony jest sąd odwoławczy.

Pozytywnie ocenić należy także postawę oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa. Prowadził on ustabilizowany tryb życia, pracował i dobrze wywiązywał się ze swoich obowiązków ojcowskich wobec trójki nieletnich dzieci. Biorąc to wszystko pod uwagę oraz trafnie także zauważony przez Sąd Okręgowy moment, że przedmiotem czynu oskarżonego była marihuana, a więc środek nie należący do tzw. narkotyków twardych, zgodzić należy się z ostateczna konkluzją, że nawet najniższa kara zawarta w sankcji art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. byłaby dla oskarżonego rażąco surowa, co uzasadnia sięgnięcie po instytucję nadzwyczajnego jej złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. Kara wymierzona przez Sąd Okręgowy stanowi wyraz prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich okoliczności decydujących o tej części wyroku i w stosunku do osk.

P. G. jest karą, która właściwie realizuje stawiane przed nią cele. Polemiczna w tej części apelacja prokuratora nie dostarcza takich argumentów, które pozwoliłyby Sądowi Apelacyjnemu skutecznie zakwestionować zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego. Z tych powodów zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy, a kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa (art. 636 § 1 k.p.k.)