Legislator Case Law & Legislation
II AKz 403/12 AI generated

Appeal court dismisses appeal on security bond but remands return of security deposit case for retrial.

Case Number II AKz 403/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appeal court declared itself incompetent to review the appeal regarding the refusal to lift the financial security bond, remanding that specific issue to the lower court. Conversely, the court found the appellant's claim for the return of the 20,000 zloty security deposit valid because the lower court's conflicting rulings on the fine's payment plan and the security deposit were mutually exclusive. Consequently, the decision to return the security deposit was overturned, and the case was sent back to the district court for a new ruling on how the fine should be executed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 35 § 1 k.p.k.; Art. 254 § 3 k.p.k.: An appeal against a ruling refusing to lift a security measure initiated by the accused must be heard by the first-instance court, while an appeal regarding the return of security funds that contradicts the execution of a fine requires remand for reconsideration of the fine's performance.

Keywords

AI generated
financial security bond security deposit return criminal fine execution court jurisdiction mutually exclusive rulings remand for retrial procedural competence

Cited Legislation

AI generated
Art. 35 § 1 k.p.k.
w przedmiocie odmowy uchylenia środka zapobiegawczego – poręczenia majątkowego oraz zwrotu zabezpieczenia majątkowego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. i art.
Art. 437 § 1 k.p.k.
i art. 437 § 1 i § 2 k.p.k.
Art. 437 § 2 k.p.k.
i art. 437 § 1 i § 2 k.p.k.
Art. 254 § 3 k.p.k.
254 § 2 k.p.k., lecz także do jego § 1, co oznacza, że zażalenie na postanowienie wydane na skutek wniosku oskarżonego winno być rozpoznane przez sąd wskazany w art. 254 § 3 k.p.k. Taki pogląd został zawarty w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r.
Art. 294 k.p.k.
49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art. 294 k.p.k. (Komentarz aktualizowany do art.
Art. 49 k.k.w.
Zgoda na ratalne spłacanie grzywny (art. 49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art.
art. 258 § 1 k.k
skazanej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.
art. 35 § 1 k.p.k
w przedmiocie odmowy uchylenia środka zapobiegawczego – poręczenia majątkowego oraz zwrotu zabezpieczenia majątkowego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k.
art. 49 k.k
Zgoda na ratalne spłacanie grzywny (art. 49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art.
art. 294 k.p.k
49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art. 294 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 403/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo (spr.) Sędziowie: SA – Jarosław Góral SA - Hanna Wnękowska Protokolant: - sekr. sąd. Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie B. K. skazanej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazaną na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia środka zapobiegawczego – poręczenia majątkowego oraz zwrotu zabezpieczenia majątkowego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i § 2 k.p.k. p o s t a n a w i a :

1. uchylić postanowienie w części dotyczącej odmowy zwrotu zabezpieczenia majątkowego (pkt V) i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie;

2. stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pkt IV postanowienia dotyczącego odmowy uchylenia wobec B. K. poręczenia majątkowego i zażalenie w tej części przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odmówił uchylenia wobec B. K. środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 5000 złotych zastosowanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dla W. z dnia 12 sierpnia 2005 r. zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., oraz odmówił B. K. zwrotu kwoty 20.000 złotych będącej przedmiotem zabezpieczenia majątkowego dokonanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dla W. z dnia 12 sierpnia 2005 r. i Sądu Rejonowego dla W. z dnia 13 stycznia 2006 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skazana. Wskazała, że Sąd Okręgowy wyraził błędny pogląd, iż poręczenie majątkowe może zabezpieczyć spłatę grzywny. Podniosła też, że z uwagi na jej trudną sytuację zdrowotną oraz finansową, Sąd Okręgowy rozłożył na jej wniosek spłatę grzywny na raty. B. K. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie „wymienionych w postanowieniu środków zapobiegawczych w postaci poręczeń majątkowych”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny nie jest rzeczowo właściwy do rozpoznania zażalenia skazanej dotyczącego postanowienia o odmowie uchylenia wobec niej poręczenia majątkowego zapadłego na skutek wniosku jej obrońcy, natomiast zażalenie skazanej dotyczące odmowy zwrotu kwoty 20.000 złotych stanowiącej zabezpieczenie majątkowe okazało się słuszne o tyle, że spowodowało konieczność uchylenia postanowienia w tej części. Odnosząc się do tej części zażalenia, która dotyczy odmowy zwrotu B. K. kwoty 20.000 złotych będącej przedmiotem zabezpieczenia majątkowego dokonanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dla W. z dnia 12 sierpnia 2005 r. i Sądu Rejonowego dla W. z dnia 13 stycznia 2006 r., uznać należy ją za nie pozbawioną słuszności.

Zgoda na ratalne spłacanie grzywny (art. 49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art. 294 k.p.k. (Komentarz aktualizowany do art. 1-424 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, Grajewski J. (red.), Paprzycki L.K., Steinborn S., LEX/el., 2012). Uznać zatem należy, iż Sąd Okręgowy rozkładając orzeczoną w stosunku do B. K. grzywnę na raty, a następnie odmawiając zwrotu kwoty zabezpieczenia majątkowego wydał dwa w zasadzie wykluczające się orzeczenia, z jednej strony odmówił zwrotu zabezpieczenia, co może sugerować, iż zamierza znaczną część spłaty orzeczonej grzywny uzyskać z zabezpieczenia majątkowego, z drugiej zaś rozkładając tę grzywnę na raty, podjął decyzję, która zdaje się zmierzać do odmiennego wykonania tej kary.

W sytuacji tej koniecznym stało się uchylenie postanowienia Sądu I instancji – co do jego pkt V – i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego jej rozpoznania, by Sąd ten ostatecznie rozstrzygnął co do sposobu wykonania kary grzywny. Odnosząc się do zażalenia na pkt IV postanowienia, wskazać należy, iż zgodnie z art. 254 § 3 k.p.k. zażalenie na postanowienie Sądu dotyczące uchylenia lub zmiany środka zapobiegawczego zapadłego na wniosek oskarżonego rozpoznaje w składzie trzyosobowym ten sam Sąd, który wydał orzeczenie w I instancji.

Przepis ten odnosi się nie tylko do sytuacji wskazanej w art. 254 § 2 k.p.k., lecz także do jego § 1, co oznacza, że zażalenie na postanowienie wydane na skutek wniosku oskarżonego winno być rozpoznane przez sąd wskazany w art. 254 § 3 k.p.k. Taki pogląd został zawarty w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r. ( I KZP 19/04, publ. OSNKW 2004/10/91). Uchwała powyższa stanowi o przysługującemu oskarżonemu prawu do składania zażaleń na postanowienia sądu lub prokuratora wydanych na skutek rozpoznania jego wniosku o zmianę lub uchylenie środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, zaś z jej uzasadnienia wynika, że art. 254 § 3 k.p.k. odnosi się do postępowania odwoławczego zainicjowanego zażaleniami składanymi na wszelkie postanowienia podejmowane przez sąd w trybie art. 254 § 1 k.p.k.

– gdyby § 3 tego przepisu miał odnosić się wyłącznie do zażaleń wnoszonych w trybie § 2, wówczas zostałoby to wyraźnie oznaczone, czego nie uczyniono. Powyższy pogląd Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Dlatego też, z uwagi na treść przepisu art. 35 § 1 k.p.k. oraz art. 254 § 3 k.p.k. zażalenie dotyczące odmowy uchylenia poręczenia majątkowego zapadłe na skutek wniosku B. K. należało przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, orzekł, jak na wstępie.