Legislator Case Law & Legislation
XVII Ka 96/15 AI generated

Appeal dismissed; 14-day detention sentence upheld as proportionate for repeat shoplifting despite unemployment claim.

Case Number XVII Ka 96/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a 14-day detention sentence for shoplifting. The defendant argued the penalty was too harsh while claiming to be seeking employment, but the court found his claim false given his subsequent arrest. The court upheld the original verdict because the sentence was proportionate to the defendant's repeat offending history and lack of mitigating circumstances.

Legislator headnote

AI generated

Art. 119 § 1 k.w.; Art. 33 k.w.; Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.s.w.; Art. 624 § 1 k.p.k.; Art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych: A detention sentence is upheld if it is proportionate to the degree of guilt and social harm, especially when the defendant has a history of repeat offenses and no mitigating circumstances exist.

Keywords

AI generated
shoplifting offense detention sentence proportionality principle repeat offender appeal dismissal court costs waiver freedom deprivation

Cited Legislation

AI generated
Art. 119 § 1 k.w.
(1) obwinionego o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Lesznie, VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Gostyniu z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn.
Art. 33 k.w.
Zdaniem Sądu Odwoławczego stanowi ona sankcję sprawiedliwą, w pełni odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 33 k.w.
Art. 437 § 1 k.p.k.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że apelacja obwinionego jest bezzasadna i w związku z tym na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 109 § 2 k.p.s.w.
z art. 109 § 2 k.p.s.w. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, nie znajdując jakichkolwiek podstaw do jego zmiany, czy uchylenia.
Art. 624 § 1 k.p.k.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych
119 k.p.s.ws i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz.
art. 82 § 1 k.p
z art. 82 § 1 k.p.s.w., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
art. 437 § 1 k.p.k
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że apelacja obwinionego jest bezzasadna i w związku z tym na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 109 § 2 k.p
art. 624 § 1 k.p.k
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
II KRN 198/94
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Kawula Protokolant: st. prot. sąd. Karolina Tomiak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. sprawy S. B. (1) obwinionego o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Lesznie, VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Gostyniu z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn. akt. VIII W 433/14 1. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, 2. zwalnia obwinionego S. B. (1) od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję - w całości. Dariusz Kawula

UZASADNIENIE

Wyrokiem zaocznym z dnia 16 grudnia 2014r., w sprawie VIII W 433/14, Sąd Rejonowy w Lesznie, VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Gostyniu uznał obwinionego S. B. (1)za winnego tego, że w dniu 25 września 2014 r., ok. godz. 16.00 w G.przy ul. (...)w sklepie (...)dokonał kradzieży produktów w postaci trzech sztuk dezodorantów marki A.oraz jednej sztuki piwa (...)opacznej wartości 32,76 zł na szkodę (...) S.A., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to mierzył obwinionemu karę 14 dni aresztu. Jednocześnie rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania obciążając nimi w całości Skarb Państwa (zwalniając obwinionego w całości z obowiązku ich uiszczenia , w tym zwalniając go w całości od opłaty)-k-38 Przedmiotowy wyrok zaskarżył apelacją obwiniony, kwestionując go w zakresie orzeczenia o karze (k-49), i wnosząc o orzeczenie w miejsce kary aresztu, kary rodzajowo łagodniejszej – kary ograniczenia wolności.

Uzasadniając swe stanowisko skarżący wskazał, że „jest w trakcie podejmowania pracy” a jak będzie pracował to nie będzie sprawiał kłopotów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego okazała się w całości niezasadna, nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.

Uzasadnienie apelacji obwinionego na zawiera nawet polemiki z ustaleniami Sądu I instancji oraz z przeprowadzoną przed niego oceną materiału dowodowego, który stanowił podstawę owych ustaleń. Apelujący nie postulował zaistnienia żadnych błędów w rozumowaniu Sądu Rejonowego, natomiast uznał, że wymierzona mu kara jest szczególnie surowa, jest karą na którą nie zasługiwał, co uzasadnia jego końcowy wniosek o jej złagodzenie. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego, Sąd odwoławczy stwierdził, iż trafnie Sąd I instancji w kluczowym zakresie dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego S. B. (2), zeznaniom świadków M.

T. i J. P., uzupełnionych wyceną skradzionych przedmiotów i zapisem monitoringu obrazującym sposób działania obwinionego. Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował też czyn obwinionego, przyjmując, iż stanowił on wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Wykroczenie to zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywną. Sąd Okręgowy pozytywnie ocenił orzeczoną wobec obwinionego karę. Zdaniem Sądu Odwoławczego stanowi ona sankcję sprawiedliwą, w pełni odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 33 k.w. I tak Sąd I instancji orzekając o karze 14 dni aresztu nie przekroczył w żaden sposób zasad wyrażonych w cytowanym artykule, tak by można było mówić o rażącej niewspółmierności, to jest niewspółmierności w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz. 18).

Przeciwnie, Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę, nie przekraczając granic przewidzianych przez ustawę, dostosował dolegliwość do stopnia winy, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości popełnionego wykroczenia, wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ta mają osiągnąć w stosunku do ukaranego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W tym zakresie zwrócił uwagę, że brak jest w istocie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, występuje zaś szereg okoliczność przemawiającą na jego niekorzyść: wielokrotna uprzednia karalność za wykroczenia (ukaranie zarówno karami o charakterze wolnościowym jak ograniczenie wolności jak i karami izolacyjnymi jak kara aresztu), powrót do popełnienia tych samych wykroczeń przeciwko mieniu (kradzieże sklepowe), fakt, że także i obecnie osądzony czyn obwinionego nie ma charakteru jednostkowego, odosobnionego czy wręcz „przypadkowego” (vide: inne równolegle toczące się postępowania o tożsame wykroczenia).

W niniejszej sprawie ustalono, że obwiniony jest osoba bezrobotną utrzymującą się z prac dorywczych. Wyrok w jego sprawie zapadł w dniu 16 grudnia 2014r., apelacja obwinionego wpłynęła do Sądu Rejonowego w Gostyniu w dniu 5 stycznia 2015r. i wówczas deklarował, że jest w trakcie „…podejmowania pracy….” (k-49), co musiało zakończyć się niepowodzeniem zważywszy, że już w dniu 23 stycznia 2015r. został on tymczasowo aresztowany (k-60). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara 14 dni aresztu jest karą adekwatną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że apelacja obwinionego jest bezzasadna i w związku z tym na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, nie znajdując jakichkolwiek podstaw do jego zmiany, czy uchylenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.s.ws i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwalniając obwinionego w całości od obowiązku na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję w całości, uznając, że jego obecna sytuacja życiowa i stan majątkowy rzeczywiście czynią niemożliwym uiszczenie tych należności przez obwinionego, a także ich przymusowe ściągnięcie w drodze egzekucji komorniczej.

Dariusz Kawula