Legislator Case Law & Legislation
I C 1951/14 AI generated

Civil court dismisses partial payment defense in HOA fee dispute due to lack of evidence.

Case Number I C 1951/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The civil court ruled in favor of the homeowners' association, ordering the defendant to pay the remaining balance of 6,956.19 PLN plus interest and procedural costs. Although the defendant argued she had made partial payments, she failed to provide documentary evidence such as bank transfer records to substantiate her claim. Consequently, the court relied on the plaintiff's verified documents and the burden of proof, finding the defendant's defense inadmissible without supporting proof.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.; The defendant bears the burden of proving partial performance of an obligation; failure to produce contrary evidence results in the court accepting the plaintiff's documented claims as sufficient.

Keywords

AI generated
burden of proof homeowners association partial payment defense documentary evidence civil procedure property management fees judicial assessment

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Jak stanowi natomiast przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Art. 316 § 1 k.p.c.
Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.).
Art. 98 § 1 k.p.c.
§ 6 pkt 4) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 203 k.p.c
Jak stanowi art. 203 k.p.c.
art. 355 § 1 k.p.c
Z kolei zgodnie z treścią art. 355 § 1 k.p.c.
art. 6 k.c
Jak stanowi natomiast przepis art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; vide: wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116).
art. 98 § 1 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116
1 Konstytucji RP; vide: wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt I C 1951/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 5 marca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Magdalena Zdrzałka Szymańska Protokolant: Alicja Ziomek po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z pwoództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) we W. przeciwko M. L. o zapłatę I. umarza postępowanie co do kwoty 44,80 zł; II. zasądza od pozwanej M. L. na rzecz strony powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) we W. kwotę 6956,19 zł (sześć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych 19/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31.03.2014 r. do dnia zapłaty, III. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

W dniu 31.03.2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. (...) we W. wniosła o zasądzenie od M. L. kwoty 7.000,99 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powódka podała, że pozwana jest właścicielem lokalu numer (...) stanowiącego odrębną własność w budynku położonym przy ul. (...) we W., który wraz z działką gruntu stanowi współwłasność wszystkich właścicieli lokali, tworzących powodowa Wspólnotę Mieszkaniowa.

Na podstawie umowy zlecenia z dnia 24.04.2007 r. czynności zarządzania przedmiotową nieruchomością wykonuje dla Wspólnoty spółka (...) sp. z o.o. Zgodnie z ustawą o własności lokali każdy właściciel jest obowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, uiszczając comiesięczne zaliczki ustalone na podstawie rocznego planu gospodarczego, uchwalonego przez współwłaścicieli nieruchomości. Takie uchwały zostały podjęte przez powodową Wspólnotę. Pozwana, pomimo powyższego, jak i wystosowywanych do niej wezwań nie uczestniczyła w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej.

W dniu 9.04.2014 r. tut. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając powództwo w całości. W dniu 16.07.2014 r. pozwana skutecznie wniosła sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o oddalenie powództwa w części oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwana podniosła, że nie zgadza się z wysokością dochodzonego roszczenia, gdyż dokonała częściowej zapłaty zobowiązania z tytułu opłat za mieszkanie, a powód nie przedstawił ich szczegółowego rozliczenia.

W odpowiedzi na sprzeciw pozwanej z dnia 9.09.2014 r. strona powodowa cofnęła roszczenie w stosunku co do należności głównej w wysokości 44,80 zł i odsetek ustawowych liczonych od tej kwoty – bez zrzeczenia się roszczenia. Nadto, powódka sprecyzowała, że wnosi o zasądzenie od pozwanej kwoty 6.956,19 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od tej kwoty od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu pisma strona powodowa szczegółowo podała jakie kwoty i za jakie okresy składają się na żądaną kwotę oraz w wyjaśniła w jaki sposób należności te zostały obliczone.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. L. jest właścicielką lokalu numer (...) oraz garażu, stanowiących odrębną własność w budynku położonym przy ul. (...) we W.. ( dowód: bezsporne) Właściciele lokali położonych we W. przy ul. (...) tworzą Wspólnotę Mieszkaniową, która działa poprzez swój Zarząd. Czynności zarządu na rzecz Wspólnoty wykonuje (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.. ( dowód: - uchwała nr 1/2007 wraz z regulaminem Zarządu – k. 5-6, - umowa zlecenia z dnia 24.04.2007 r. – k. 7-9) Właściciele lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową w nieruchomości położonej przy ul. (...) we W. w drodze uchwały z dnia 12.03.2008 r. utworzyli fundusz remontowy, ustalając wysokość miesięcznej wpłaty w kwocie 0,50 zł za 1 m 2 powierzchni lokalu mieszkalnego danego właściciela.

Z kolei w drodze uchwały z tego samego dnia, nr (...), właściciele ci przyjęli „Regulamin rozliczania kosztów zużycia mediów” (załączniki nr 1,2,3 do niniejszej uchwały). Następnie, w drodze uchwały z dnia 26.03.2012 r. właściciele lokali w nieruchomości przy ul. (...) we W. ustalili wysokość miesięcznej zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną w kwocie 1,489 zł za 1 m 2 oraz na tej podstawie przyjęli plan gospodarczy Wspólnoty Mieszkaniowej na 2012 r. Współwłaściciele lokalu garażowego położonego w nieruchomości przy ul. (...) we W. ustalili w drodze uchwały z dnia 26.03.2012 r. wysokość miesięcznej zaliczki na pokrycie kosztów utrzymania lokalu garażowego w kwocie 1,97 zł za 1 miejsce postojowe w lokalu garażowym.

W drodze uchwały z dnia 6.02.2013 r. właściciele lokali w nieruchomości położonej przy ul. (...) we W. ustalili wysokość miesięcznej zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną w kwocie 1,60 zł za 1 m 2 oraz na tej podstawie przyjęli plan gospodarczy Wspólnoty Mieszkaniowej na 2013 r. ( dowód: - uchwała nr 8 z dnia 12.03.2008 r. – k. 59, - uchwała nr 6/2008/DW – k. 62, - regulamin rozliczania kosztów dostawy wody i odprowadzania ścieków – k. 63, - regulamin rozliczania kosztów energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania – k. 64, - regulamin rozliczenia kosztów podgrzewania wody wodociągowej – k. 65, - uchwała nr 2/2012 z dnia 26.03.2012 r. wraz z planem gospodarczym dotyczącym lokalu garażowego na 2012 rok – k. 60-61, - uchwała nr 3/2012 z dnia 26.03.2012 wraz z planem gospodarczym na 2012 r.

– k. 10-11, - uchwała nr 3/2013 z dnia 6.02.2013 r. wraz z planem gospodarczym na 2013 r. – k. 12-13) W piśmie z dnia 20.12.2012 r. (...) sp. z o.o. poinformowała M. L. o wysokości miesięcznych opłat za garaż od dnia 1.01.2013 r. w kwocie 76,54 zł. W piśmie z dnia 21.02.2013 r. (...) sp. z o.o. poinformowała M. L. o wysokości miesięcznych opłat za lokal i na fundusz remontowy od dnia 1.03.2013 r. odpowiednio w kwotach 90,10 zł i 30,26 zł. W piśmie z dnia 21.03.2013 r. (...) sp. z o.o. poinformowała M. L. o wysokości miesięcznych opłat za lokal i na fundusz remontowy od dnia 1.06.2013 r. odpowiednio w kwotach 96,86 zł i 30,26 zł. ( dowód: - pisma z dnia: 21.02.2013 r., 21.05.2013r. , 20.12.2012 r.– k. 39-41) Zgodnie z wydrukiem z kartoteki finansowej z dnia 17.03.2014 r. stan rozliczeń między Wspólnotą Mieszkaniową U. 2, K. 26-28 a M.

L. wskazywał na zadłużenie pozwanej w kwocie 8.256,36 zł. Zgodnie zaś z rozliczeniem za wywóz nieczystości w okresie od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. wynik finansowy wyniósł 0,36 zł. ( dowód: - kartoteka finansowa za okres od dnia 1.02.2013 r. do dnia 31.03.2014 r. – k. 14, - rozliczenie indywidualne z za okres od dnia 1.01.2012 r. do dnia 31.12 2012 r. – k.

43) Zgodnie z zawiadomieniem z dnia 18.04.2013 r. zadłużenie M. L. z tytułu opłat za lokal, w tym media, na dzień 15.04.2013 r. wyniosło 4.752,25 zł, zaś z tytułu opłat na fundusz remontowy – 651,08 zł. Zgodnie z zawiadomieniem z dnia 20.12.2013 r. zadłużenie M. L. z tytułu opłat za garaż na dzień 18.12.2013 r. wyniosło 2.462,17 zł. ( dowód: - pismo z dnia 18.04.2013 r. – k. 42, - zawiadomienie z dnia 20.12.2013 r. – k.

44) Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) we W. w dniu 23.01.2013 r. podjął decyzją o obciążaniu dłużników Wspólnoty kwota 10 zł tytułem kosztów korespondencji (wezwań do zapłaty). ( dowód: - notatka ze spotkania z dnia 23.01.2013 r. wraz z notatką służbową – k. 52-56) Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. (...) we W. dwukrotne wzywała pozwaną M. L. do uregulowania należności z tytułu opłat za utrzymanie części wspólnej i media, fundusz remontowy i koszty upomnienia. ( dowód: - wezwanie do zapłaty z dnia 10.12.2013 r. wraz z potwierdzeniem nadania – k. 15-17, - wezwanie do zapłaty z dnia 10.06.2013 r. – wraz z potwierdzeniem nadania – k. 46, 51)

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie strona powodowa domagała się od pozwanej zapłaty kwoty 7000,99zł tytułem należności za partycypowanie w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej, wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu. Podstawa, jak i zasadność dochodzonego roszczenia nie były sporne. Sporna okazała się natomiast wysokość dochodzonego roszczenia. Pismem z dnia 9.09.2014 r. strona powodowa cofnęła roszczenie w stosunku co do należności głównej w wysokości 44,80 zł i odsetek ustawowych liczonych od tej kwoty – bez zrzeczenia się roszczenia.

Jak stanowi art. 203 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego. W razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów.

Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Z kolei zgodnie z treścią art. 355 § 1 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe oraz wobec faktu, że powód przed rozpoczęciem rozprawy cofnął powództwo w zakresie kwoty 44,80 zł bez zrzeczenia się roszczenia, a Sąd uznał cofnięcie pozwu za dopuszczalne, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku. Zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz.U.2000.80.903 t.j. ze zm.; dalej: u.w.l.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Jak stanowi zaś art. 13 ust. 1 u.w.l. właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.

Stosownie do brzmienia art. 14 omawianej ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.

Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca (art. 15 ust. 1 u.w.l.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 u.w.l. właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 u.w.l.).

Wspólnota mieszkaniowa podejmuje decyzje w formie uchwał. Stosownie do art. 23 ust. 1-2 u.w.l. uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania. Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos.

Jak stanowi natomiast przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Założeniem rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 6 k.c. jest obowiązywanie zasady kontradyktoryjności (sporności). Idea sporu zadecydowała o regule rozkładu ciężaru dowodu. Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów.

Instytucja ta spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze, dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie. Po drugie, określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony).

Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Zarazem podkreśla się w doktrynie i praktyce, że sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu.

Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; vide: wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116). W niniejszej sprawie na potwierdzenie swoich tez i żądań strona powodowa przedstawiła nie tylko rozliczenia, ale również uchwały wspólnoty mieszkaniowej dotyczące wysokości pobieranych zaliczek i zasad dokonywania rozliczeń, które to dowody potwierdzały wysokość istniejącego zadłużenia.

Stosownie do powyższego, zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. pozwana, zaprzeczając faktom podnoszonym i wykazywanym przez stronę powodową, tj. konkretnie zasadności wysokości dochodzonego roszczenia, powinna była poprzeć swoje twierdzenia stosownymi dowodami, przeciwnymi do tego, co wskazuje powódka. W szczególności, pozwana powinna wskazać dowody na poparcie podnoszonej przez nią okoliczności, że częściowo uczyniła już zadość roszczeniu strony powodowej. Wobec faktu, że pozwana tego zaniechała i oprócz wyrażenia swojego stanowiska nie przedstawiła żadnych dokumentów, np. dowodów przelewu, z których wynikałoby, że częściowo spełniła swoje zobowiązanie względem powódki, Sąd w całości oparł się na dowodach z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, uznając je za wiarygodne i wystarczające.

Tym samym, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, któremu strona pozwana skutecznie nie zaprzeczyła, Sąd uznał roszczenie strony powodowej za należne. Sąd zważył przy tym, że cała dochodzona należność tytułem partycypowania w kosztach nieruchomości wspólnej została ustalona i naliczona zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali, a pozwana była informowana o swoich zobowiązaniach finansowych względem powódki. W szczególności, kierując do pozwanej kolejne wezwania do zapłaty powódka dała jej szansę dobrowolnego zaspokojenia przedmiotowego roszczenia, czego jednak strona powodowa zaniechała.

Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach procesu Sąd wydał w oparciu o treść art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, oraz na podstawie § 6 pkt 4) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013.90 t.j. ze zm.).