Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1010/14 AI generated

Appeal dismissed; court upheld lower court's finding that factual determinations were correct and law applied properly.

Case Number III Ca 1010/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's judgment in a property dispute regarding basement access. The appellant argued that the lower court's factual findings contradicted the evidence and violated procedural rules, while the respondent maintained the current state of affairs was lawful. The appellate court rejected these claims, affirming that the lower court correctly evaluated the evidence and applied the law without error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 385 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 222 § 2 k.c.: An appeal is inadmissible if the appellate court finds that the lower court correctly established the facts and applied the law, rendering the appeal unfounded.

Keywords

AI generated
appeal dismissal factual findings negatory claim property dispute procedural error

Cited Legislation

AI generated
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Wbrew bowiem twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c.
Art. 222 § 2 k.c.
W świetle powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż w sprawie niniejszej nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 222 § 2 k.c. umożliwiające powodowi skuteczne skorzystanie z roszczenia negatoryjnego.
Art. 140 k.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Wbrew bowiem twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c.
art. 140 k.c
art. 222 § 2 k.c
W świetle powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż w sprawie niniejszej nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 222 § 2 k.c.
art. 385 k.p.c
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1010/14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Kutnie w sprawie sygn. akt I C 101/13 oddalił powództwo główne R. M. skierowane przeciwko T. B. o przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a także oddalił powództwo wzajemne T. B. skierowane przeciwko R. M. o udostępnienie lokalu. Apelację od powyższego wyroku złożył powód R. M., wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kutnie. Wyrokowi skarżący zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym przez przyjęcie, że ustalony stan faktyczny jest zgodny z prawem.

W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2014 roku pozwana oświadczyła, iż nie zgadza się z argumentacją powoda zawartą w apelacji i wnosi o jej oddalenie. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego. Skarżący w swojej apelacji zarzucił Sądowi Rejonowemu sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że ustalony stan faktyczny jest zgodny z prawem.

Zarzut ten okazał się jednak chybiony. Wbrew bowiem twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie w treści apelacji zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji.

W swojej apelacji skarżący domaga się przywrócenia stanu zgodnego z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 29 maja 2007 roku (sygn. akt I Ns 625/02) wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności, jak również zgodnego z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 lipca 2006 roku (sygn. akt II SA/Łd 478/06). Zdaniem apelującego aktualnie istniejący stan rzeczy jest tożsamy ze stanem, który wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 lipca 2006 roku został uznany za niezgodny z prawem, a nadto uniemożliwia stronom korzystanie z przyznanych lokali.

W konsekwencji jako jedyne słuszne rozwiązanie skarżący przyjął przywrócenie istniejącego stanu do treści postanowienia z dnia 29 maja 2007 roku wydanego przez Sąd Rejonowy w Kutnie w sprawie I Ns 625/02 o zniesienie współwłasności oraz do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2006 roku (sygn. akt II SA/Łd 478/06). Argumentacji przedstawionej powyżej nie można uznać za trafną. Na wstępie należy wskazać, iż trafnie podnosi skarżący, że decyzja z dnia 23 grudnia 2004 roku nr (...) Starosty (...) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na przebudowę części pomieszczenia usługowego w parterze budynku mieszkalno – usługowego na sklep spożywczy już nie obowiązuje, bowiem została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 lipca 2006 roku (sygn. akt II SA/Łd 478/06).

Podkreślenia wymaga fakt, iż decyzja ta została wydana w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 8 listopada 2002 roku w sprawie o sygn. akt I Ns 234/98, na mocy którego został wydzielony małżonkom E. i R. M. z nieruchomości położonej w K. przy ulicy (...) lokal użytkowy położony na parterze w szczycie budynku od strony hotelu stanowiący część sklepu z komputerami o powierzchni 24,9528 m 2. Istnienie powyższego postanowienia Sądu Rejonowego oraz decyzji administracyjnej stworzyło małżonkom M. prawne podstawy do przeprowadzenia adaptacji wydzielonego im pomieszczenia.

W konsekwencji do września 2005 roku skarżący zdążył założyć płyty na sufit, dociągnąć do pomieszczenia planowanego na łazienkę rurę kanalizacyjną przeprowadzoną przez piwnice, założyć w pomieszczeniu instalację elektryczną, z tym, że nie została ona jeszcze podłączona do sieci. Powód przebudował także okno pomieszczenia na drzwi wejściowe i nad wsypem na węgiel do piwnicy zbudował schody. Wszystkie powyższe działania skarżącego, sprowadzające się nadto do prac polegających na zabudowaniu wsypu węglowego schodami do wstawionych drzwi od ulicy (...) i poprowadzeniu rur wodno-kanalizacyjnych do owego lokalu nie były bezprawne – nastąpiły bowiem na skutek wykonania wskazanego wyżej postanowienia i w czasie, gdy jeszcze nie zostało wydane postanowienie nakazujące powodowi powstrzymanie się od wykonywania dalszych robót adaptacyjnych.

Jeżeli zatem w dacie dokonywania tych prac działania powoda nie były bezprawne, to tym samym nie może on również zarzucać bezprawności działaniom pozwanej, które w istocie sprowadzają się do korzystania z wcześniej przeprowadzonych przez powoda i znajdujących umocowanie we właściwych orzeczeniach sądu oraz decyzjach administracyjnych prac adaptacyjnych w lokalu nr (...) i ich kontynuacji w ramach aktualnie przysługujących pozwanej uprawnień właścicielskich do przedmiotowego lokalu. Fakt, iż prace adaptacyjne dokonywane przez powoda w lokalu usługowym nr (...) obejmujące między innymi budowę schodów nad zsypem do piwnicy, a także przebudowę okna na drzwi wejściowe, nie były czynione bezprawnie, bowiem znajdowały oparcie w decyzjach właściwych organów, nie ma jednak w niniejszej sprawie decydującego znaczenia, bowiem, jak słusznie zauważył sam skarżący, wskazana wyżej decyzja Starosty (...), jak również postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 listopada 2001 roku w sprawie wydzielenia do użytkowania lokalu użytkowego już nie obowiązują.

Ocena działań pozwanej winna być zatem - na co również słusznie wskazał skarżący, wyciągając z powyższego faktu jednakże błędne wnioski - dokonana na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 29 maja 2007 roku (sygn. akt I Ns 625/02) wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności. Podkreślić należy, iż po zniesieniu współwłasności E. i R. M. został przyznany na wyłączną własność na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej wyłącznie lokal mieszkalny numer (...), do którego przypisano piwnicę nr 5.

E. i R. M. nie został natomiast przyznany żaden z lokali handlowych. Istotne znaczenie ma w niniejszej sprawie również to, iż piwnice nr 5 i 8 miały wsyp węglowy, jednakże nad piwnicą nr 5 znajdowały się schody wybudowane przez apelującego prowadzące do lokalu handlowego nr (...), w którym to właśnie miało być wcześniej wydzielone pomieszczenie dla E. i R. M.. Piwnica nr 5 ma jednak bezpośrednio wyjście na zewnątrz znajdujące się w bocznej ścianie budynku, co wynika z faktu, iż wcześniej R. M. prowadził w tej piwnicy sklep z hydrauliką.

Poza tym można się do niej dostać również korytarzem piwnicznym, od którego powód się odgrodził przytwierdzając gwoździami blachę do ościeżnicy. Tym samym jest on obecnie w posiadaniu jednej dużej piwnicy składającej się z piwnic nr 5, 8 i 9, albowiem do dnia dzisiejszego nie zostały wybudowane ściany działowe. Jak wynika z powyższego korzystanie przez pozwaną z lokalu użytkowego nr (...) nie jest czynione w sposób bezprawny, bowiem znajduje swoje umocowanie w postanowieniu Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 29 maja 2007 roku (sygn. akt I Ns 625/02) wydanym w sprawie o zniesienie współwłasności.

Nadto nie można uznać, aby to właśnie czynności podjęte przez pozwaną skutkowały jakimkolwiek ograniczeniem powoda w możliwości korzystania z piwnicy. Ograniczenia te, jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, nastąpiły bowiem wyłącznie na skutek czynności podejmowanych przez samego powoda, który do 2007 roku był w posiadaniu przedmiotowej piwnicy i godził się na ograniczenia w jej korzystaniu wynikające z dokonywanej przez niego przebudowy lokalu handlowego. W ocenie Sądu nie można również wykluczyć, aby wystąpienie z żądaniem zamurowania drzwi wejściowych do lokalu nr (...) i rozebrania schodów miało na celu tylko i wyłącznie uniemożliwienie T.

B. korzystania z wyodrębnionego z lokalu handlowego nr (...) spornego lokalu. Za taką konstatacją przemawia bowiem zachowanie powoda, który uniemożliwiał naprawę nieszczelności rur kanalizacyjnych w jego piwnicy, a nadto sam tego nie czynił, mimo, że niewątpliwie rura wychodząca poza obręb łazienki jest już częścią przynależną do części wspólnych budynku jako instalacja kanalizacyjna i mógłby to uczynić w oparciu o treść art. 140 k.c. Za powyższym świadczy też fakt zablokowania przez powoda dostępu do swojej piwnicy od strony korytarza, co wskazuje, iż nie zamierzał i nie zamierza on z piwnicy nosić węgla do lokalu mieszkalnego, oraz fakt, iż cały czas ma on możliwość złożenia węgla w piwnicy chociażby poprzez drzwi wychodzące na zewnątrz budynku z jego piwnicy.

W świetle powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż w sprawie niniejszej nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 222 § 2 k.c. umożliwiające powodowi skuteczne skorzystanie z roszczenia negatoryjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.