Legislator Case Law & Legislation
VI W 5441/14 AI generated

Court convicts car owner for speeding by owner's failure to identify driver despite constitutional protections.

Case Number VI W 5441/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court convicted the defendant, G.K., of a traffic violation for failing to identify the driver of her vehicle after being summoned by the municipal guard. Although the defendant could not name the driver and claimed the car was used without her consent, the evidence showed she had authorized seven potential drivers and did not prove the vehicle was used against her will. The court ruled that the defendant failed to meet the statutory burden of proof required to invoke constitutional defenses against liability under the Traffic Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 96 § 3 kw; Art. 78 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym; Art. 74 § 1 k.p.k.; Art. 20 § 3 k.p.w. The owner of a vehicle is liable for speeding if they fail to identify the driver, unless they can prove the vehicle was used against their will and knowledge, which requires active proof rather than mere assertion.

Keywords

AI generated
traffic violation liability vehicle owner responsibility speeding offense constitutional defense burden of proof municipal guard summons traffic code provisions

Cited Legislation

AI generated
art. 96 § 3 kw
o czyn z art. 96 § 3 kw I.
art. 118 § 1 kpw
na podstawie art. 118 § 1 kpw i art.
art. 616 § 2 kpk
118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw.
art. 119 kpw
z art. 119 kpw obciąża obwinioną kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza jej opłatę w kwocie 30 zł.
art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w omawianym orzeczeniu, zgodnie z art. 78 ust.
art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
96 § 3 kw zostanie wyłączona także w sytuacji, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu uchylą się od obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie w ramach prawa do obrony na podstawie art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.
art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
zm.) w związku z art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI W 5441/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2015r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2015 r. sprawy przeciwko G. K. córce (...) z domu F. urodzonej (...) w miejscowości K. obwinionej o to, że W dniu 24.07.2014r. o godzinie 13:20 we W. na ul. (...) w siedzibie straży miejskiej W., będąc właścicielem samochodu marki V. o nr rej. (...), nie wskazała na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd, którego kierujący w dniu 24.06.2014r.

O godz. 12:47:17 we W. na ul. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h. tj. o czyn z art. 96 § 3 kw I. uznaje obwinioną G. K. za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinioną kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza jej opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2014 r. o godz. 12:47 we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki V. nr rej. (...) poruszający się z prędkością 73 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h. Samochód ten stanowił własność G. K.. Jednak to nie ona prowadziła w tym czasie przedmiotowy samochód. dowód: zdjęcie k. 5; wyjaśnienia G. K. k. 20-21; Straż Miejska W. w dniu 4 lipca 2014 r. wystosowała wezwanie do G. K.. Została ona zobowiązana do stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...) w terminie 7 dni w charakterze świadka w celu wskazania osoby, która kierowała w dniu 24 czerwca 2014 r. we W. na ul. (...) samochodem marki V. nr rej. (...) poruszającym się z prędkością 73 km/h. dowód: wezwanie k. 6;

G. K. wezwanie Straży Miejskiej W. odebrała w dniu 18 lipca 2014 r. W dniu 24 lipca 2014 r. stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...). Tam rozpytywana przez strażnika miejskiego T. S. nie była w stanie wskazać osoby, która kierowała w dniu 24 czerwca 2014 r. we W. na ul. (...) jej samochodem poruszającym się z prędkością 73 km/h. Samochodem tym mogło posługiwać się w tym czasie 7 osób za jej aprobatą. Zarazem w tym czasie samochód ten nie był prowadzony przez nieznaną jej osobę wbrew jej woli i wiedzy. dowód: potwierdzenie odbioru pisma k. 6; wyjaśnienia G.

K. k. 20-21; zeznania T. S. k. 21; G. K. utrzymuje się z dochodu w kwocie 4500 zł miesięcznie. dowód: wyjaśnienia G. K. k. 20-21; G. K. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła zgodnie z ustaleniami. vide: wyjaśnienia G. K. k. 20-21; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zdjęciu z opisem, wezwaniu, pokwitowaniu, wyjaśnieniach G. K. oraz zeznaniach T. S.. Dowody te w sposób zbieżny wskazują, iż w dniu 24 czerwca 2014 r. o godz. 12:47 we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki V. nr rej. (...) poruszający się z prędkością 73 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h.

Samochód ten pozostawał w użytkowaniu G. K., która wezwana do wskazania kierującego nie zastosowała się do tej powinności. Zarazem nie była ona kierowcą tego samochodu w tym czasie i miejscu jak i samochód ten nie był wykorzystywany wbrew jej woli i wiedzy. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w art. 78 ust. 4 nakłada na właściciela bądź użytkownika pojazdu obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.

W myśl art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym S. Miejscy są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Tym samym przysługuje im uprawnienie do składania wniosków o ukaranie w tych sprawach. W tym zakresie finalnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 30 września 2014 r., sygn. I KZP 16/14 (Biul.SN 2014/9/13). Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn.

P 27/13 (Dz. U. z 24 marca 2014 r. poz. 375) wezwany do wskazania kierującego pojazdem ma pięć możliwości:

1) wskazać siebie, jeżeli faktycznie prowadził pojazd;2) przedstawić dowód, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem pojazdu;

3) wskazać kto kierował lub używał pojazd;4) nie wskazać, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania;

5) przedstawić dowód, że pojazd był użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W czwartym wypadku, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu nie wskaże, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania, naraża się na odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w omawianym orzeczeniu, zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec.

W sytuacji użycia pojazdu wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza pojazdu przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie dochodzi w ogóle do spełnienia znamion wykroczenia określonego w art. 96 § 3 kw. Właściciel lub posiadacz pojazdu, nie wskazując, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie zachowują się, jak wymaga tego art. 96 § 3 kw „wbrew obowiązkowi”. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw zostanie wyłączona także w sytuacji, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu uchylą się od obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie w ramach prawa do obrony na podstawie art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.

U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.) w związku z art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.). Właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają zatem obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli sami tym pojazdem kierowali lub go używali i dopuścili się np. wykroczenia przekroczenia prędkości zarejestrowanego za pomocą urządzenia rejestrującego. Należy tu także dodać, iż Trybunał Konstytucyjny dokonując wykładni art. 96 § 3 kw, dostrzegł możliwość, iż osoba którą zobowiązano do przedmiotowego wskazania nie dysponuje w tym zakresie wiedzą.

Taka sytuacja ma chociażby miejsca, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, gdy samochód został zarejestrowany przez fotoradar od tyłu. Sytuacja ta jednak, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie wyłącza odpowiedzialności z art. 96 § 3 kw. Jako, iż nie dostrzeżono zaistnienia żadnej z wymienionych przez Trybunał Konstytucyjny przesłanek wyłączających odpowiedzialność G. K. z art. 96 § 3 kw uznano ją winną przypisanego jej czynu. Wymierzając karę Sąd uwzględnił jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy w odniesieniu od obwinionej oraz jej sytuację majątkową.

Okoliczności obciążających nie dostrzeżono. Natomiast jako okoliczność łagodzącą przyjęto prowadzenie przez G. K. nienagannego trybu życia. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionej od tych należności.