Appeal dismissed; court correction limited to clerical errors, not substantive party misidentification.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's refusal to correct the defendant's surname in previous judgments. The plaintiff argued the defendant's name was incorrectly recorded as M. (1) instead of M. (2) based on a traffic violation certificate, while the defendant's curator requested costs for the appeal proceedings. The court ruled that judicial corrections are strictly for obvious clerical errors in the judgment document itself, not for substantive inaccuracies regarding party identification already established in the initial complaint and prior rulings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 350 § 1 k.p.c.; Art. 361 k.p.c.: A court ruling may be corrected only for obvious clerical errors evident in the draft document, not for substantive errors in party identification already established in the complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 801/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2015 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś Sędziowie: SO Bogumił Goraj SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Towarzystwa (...) S.A. w W. przeciwko A. M. (1) na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 19 sierpnia 2014 roku, sygn. akt I C 260/08 postanawia:
1. oddalić zażalenie, 2. przyznać ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kuratorowi pozwanego nie znanego z miejsca pobytu kwotę 125 zł (sto dwadzieścia pięć złotych) tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie pozwanego w postępowaniu zażaleniowym, 3. zasądzić od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 125 zł (sto dwadzieścia pięć złotych) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. II Cz 801/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił wniosek powoda o sprostowanie wyroku zaocznego z dnia 16 czerwca 2008 r. i wyroku z dnia 25 sierpnia 2010 r. w sprawie I C 260/08 w zakresie nazwiska pozwanego. Sąd I instancji uznał, iż jedynym dokumentem, z którego wynika nazwisko sprawcy kolizji – pozwanego jest kopia zaświadczenia o kolizji, nie można jednak stwierdzić, że w nazwisku pozwanego wkradł się oczywisty błąd pisarski. W związku z powyższym na podstawie art. 350 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. a contrario wniosek o sprostowanie nazwiska pozwanego w wyrokach został oddalony.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł powód, domagając się jego zmiany i sprostowania wyroków w zakresie nazwiska pozwanego: z M. (1) na M. (2). Skarżący zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 350 § 1 k.p.c., ponieważ z zaświadczenia o kolizji drogowej jak i ustaleń w postepowaniu klauzulowym wynika, że pozwany nazywa się M. (2). W odpowiedzi na zażalenie kurator pozwanego, wniósł o oddalenie zażalenia i przyznanie mu wy nagrodzenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne. Sprostowanie orzeczeń sądowych prowadzi do przywrócenia w treści dokumentu orzeczenia - bez potrzeby uruchamiania nadzoru judykacyjnego - rzeczywistej woli składu sądzącego. Dlatego przedmiotem sprostowania może być wyłącznie oczywista omyłka sporządzającego dokument orzeczenia i uwidoczniona w osnowie tego dokumentu, nie zaś wadliwość, która wystąpiła już w procesie decyzyjnym orzekania. Zatem sąd nie może sprostować błędnego oznaczenia strony procesu, jeżeli strona ta została nieprecyzyjnie opisana już w pozwie i identycznie (czyli nie przez omyłkę) została oznaczona przez sąd w wyroku.
Oczywiście, spotykany jest w orzecznictwie odmienny pogląd, ale w tej konkretnej sprawie należy pamiętać o decyzjach procesowych które były podjęte w tej sprawie. Został bowiem ustanowiony dla pozwanego A. M. (1)kurator dla osoby, której miejsce pobytu nie jest znane. Ogłoszenia były wywieszone z takim nazwiskiem jak w pozwie. Poza tym, wprawdzie oprócz dokumentu w postaci zaświadczenia o kolizji jest jeszcze w aktach sprawy umowa kupna samochodu (k. 149), z której wynika nazwisko M. (2), to jednak wobec błędu powoda (a nie sądu) i rozbieżności w pisowni nazwiska pozwanego w dokumentach załączonych do pozwu, Sąd Rejonowy prawidłowo oddalił wniosek o sprostowanie na podstawie art. art. 350 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie powoda jako niezasadne.
O wynagrodzeniu kuratora w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1476) w zw. z § 6 pkt 5 i § 13 ust. 2 pkt 1 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).
W związku z tym, że wynagrodzenie należy do wydatków w ramach kosztów sądowych, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2014.1025 j.t.) poprzez art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. zasądzono koszty wynagrodzenia kuratora od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu rejonowego w Bydgoszczy.