Court awards damages for illegal dismissal without notice but dismisses claim regarding interest start date.
Legislator summary
AI generatedThe court partially granted the employee's claim for damages resulting from an illegal dismissal without notice, awarding 21,900 PLN plus statutory interest. While the court found the employer violated the law by terminating the contract without notice due to alleged misconduct, it rejected the specific request to calculate interest from the initial filing date. The decision established that interest becomes enforceable only upon the service of the complaint containing the damages claim, not the original lawsuit filing.
Legislator headnote
AI generatedArt. 52 § 1 pkt 1 k.p.; Art. 56 k.p.; Art. 58 k.p.; Art. 97 § 3 k.p.; Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy; The court must award damages for an illegal dismissal without notice if the employer failed to prove a serious breach of duties, and the employer is obligated to correct the employment certificate upon a final court ruling, while statutory interest on such damages becomes enforceable only from the date the complaint for damages is served on the employer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI P 207/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w W., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Rafał Jasiński Ławnicy: B. G. E. M. Protokolant: Angelika Małetko po rozpoznaniu 10 grudnia 2014 r. w W. na rozprawie sprawy B. S. przeciwko (...) Spółka Akcyjna Spółce komandytowej w W. o odszkodowanie 1. zasądza od (...) Spółka Akcyjna Spółki komandytowej w W. na rzecz B. S. kwotę 21.900,00 zł (dwadzieścia jeden tysięcy dziewięćset złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od 15 maja 2014 r. do dnia zapłaty;
2. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
3. zasądza od (...) Spółka Akcyjna Spółki komandytowej w W. na rzecz B. S. kwotę 77,00 zł (siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów procesu;
4. nakazuje pobrać od (...) Spółka Akcyjna Spółki komandytowej w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w W. kwotę 1.095,00 zł (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt pięć złotych) tytułem opłaty od pozwu, od której zwolniony był powód z mocy ustawy;
5. wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 7.300,00 zł (siedem tysięcy trzysta złotych) Sygn. akt VI P 207/14
UZASADNIENIE
Pozwem z 23 kwietnia 2014 r. B. S. domagał się uznania, że rozwiązanie z nim umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz zasądzenie od (...) Spółka Akcyjna Spółki komandytowej w W. odszkodowania w kwocie 21.900 zł wraz z odsetkami za zwłokę od 7 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty, zobowiązania pozwanej do zmiany treści świadectwa pracy w ten sposób, że zostanie w nim wskazane, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło wskutek wypowiedzenia umowy przez pracodawcę oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.
Na rozprawie 10 grudnia 2014 r. pełnomocnik powoda wskazał, iż uznania rozwiązania z powodem umowy o pracę w drodze dyscyplinarnego zwolnienia nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa domaga się jako przesłankę rozstrzygnięcia przy orzekaniu odszkodowania (k.80). W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwana podniosła, iż pod koniec marca 2014 r. powzięła podejrzenie o wykonywaniu przez powoda innej pracy w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim, co jest kwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i uzasadnia rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia (k.23-24).
Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: 1 grudnia 2012 r. B. S. został zatrudniony w (...) Spółka Akcyjna Spółki komandytowej w W. na podstawie umowy o pracę na czas określony – do 31 lipca 2015 r. (umowa o pracę – k.8). 1 grudnia 2012 r. strony zawarły również umowę o zakazie konkurencji, na podstawie której B. S. zobowiązał się, że w czasie trwania stosunku pracy, bez uprzedniej pisemnej zgody pracodawcy nie będzie prowadził jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności pracodawcy, a w szczególności prowadzić bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej w stosunku do pracodawcy na własny rachunek, w formie indywidualnej działalności gospodarczej, jako wspólnik w spółce cywilnej lub innej spółce osobowej albo jako członek spółdzielni; wykonywać pracy w ramach umowy o pracę, lub świadczyć usług w ramach umowy zlecenia lub na podstawie innego stosunku pracy, na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną w stosunku do działalności pracodawcy, nabywać lub obejmować udziałów lub akcji w spółkach kapitałowych lub innych podmiotach prowadzących działalność konkurencyjną w stosunku do działalności pracodawcy; obejmować stanowisk w organach zarządzających, nadzorujących lub kontrolujących w spółkach handlowych, spółdzielniach lub innych podmiotach, prowadzących działalność konkurencyjną w stosunku do pracodawcy; działać w charakterze pełnomocnika, agenta, przedstawiciela lub w innym podobnym charakterze na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną w stosunku do działalności pracodawcy (umowa o zakazie konkurencji – k.12-16).
W okresie od 16 lutego 2014 r. do 7 kwietnia 2014 r. B. S. z uwagi na chorobę był osobą niezdolną do pracy (okoliczności bezsporne). W trakcie tego okresu B. S. przebywał w miejscu zamieszkania, tj. w M., nie wykonywał pracy zarobkowej, wypoczywał, nie podejmował działań zmierzających do znalezienia nowej pracy, zaświadczenie lekarskie nie było przedmiotem kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zeznania M. S. – k.67-69, zeznania powoda – k.80). 9 kwietnia 2014 r. pracodawca złożył B. S. oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
Jako pierwszą przyczynę pracodawca wskazał wykonywanie innej pracy w czasie zwolnienia lekarskiego, co z jednej strony zachowanie pracownika przekreślało podstawowy cel zwolnienia lekarskiego, jakim jest najszybszy powrót do zdrowia, a z drugiej strony narusza interes pracodawcy polegający na braku możliwości korzystania z pracy pracownika w pełni sprawnego fizycznie oraz psychicznie. Jako drugą przyczynę pracodawca wskazał również, że pracownik naruszył zakaz konkurencji (oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia k.7).
Średniomiesięczne wynagrodzenie obliczone jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w okresie od 1 grudnia 2013 r. do 10 kwietnia 2014 r. wyniosło 7.909,86 zł (zaświadczenie – k.27). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wskazane dokumenty, zeznania świadka M. S. oraz zeznania powoda. Stan oraz okres niezdolności do pracy B. S. pozostawał pomiędzy stronami bezsporny. Co do daty złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, powód wskazał 9 kwietnia 2014 r., pozwana tej daty nie kwestionowała, sama w świadectwie pracy wskazując, że stosunek pracy został rozwiązany z dniem 10 kwietnia 2014 r.
Powyższe skłania Sąd do wniosku, iż powód składając pozew 23 kwietnia 2014 r. (k.17) nie uchybił 14-dniowemu terminowi do jego wniesienia.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługuje co do zasady na uwzględnienie, zaś powództwo zostało oddalone wyłącznie w zakresie dotyczącym części dochodzonych odsetek. Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). Zgromadzony w sprawie materiał nie daje podstaw do stwierdzenia, że powód dopuścił się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych w sposób wskazany w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Strona pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że B. S. w trakcie zwolnienia lekarskiego wykonywał jakąkolwiek pracę zarobkową. W odpowiedzi na pozew strona pozwana złożyła wniosek o przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Zarządu komplementariusza – P. S. na okoliczność oceny pracy powoda, przyczyny rozwiązania z powodem umowy o pracę oraz zasadności złożonego wypowiedzenia, niemniej jednak mimo prawidłowego wezwania na termin rozprawy (k.46-47, k.73) P. S. nie stawił się i dlatego też Sąd ograniczył dowód z przesłuchania stron do przesłuchania powoda, który ani w treści żadnego z pism procesowych ani w treści swoich zeznań nie potwierdził okoliczności wskazujących na to, ażeby powód w trakcie zwolnienia lekarskiego wykonywał jakąkolwiek pracę, a tym bardziej prowadził działalność konkurencyjną.
Ciężar udowodnienia faktu, iż pracownik naruszył swoje podstawowe obowiązki spoczywa na pracodawcy, albowiem to on z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Nieudowodnienie przez pracodawcę faktu naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, które to okoliczności były jednocześnie wskazane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia prowadzi do uznania przez Sąd, iż powództwo o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia zasługuje co do zasady na uwzględnienie (art. 56 k.p.).
Dochodzona przez stronę powodową wysokość odszkodowania mieściła się w granicach określonych w art. 58 k.p., zgodnie z którym odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za 3 miesiące. Średniomiesięczne wynagrodzenie przed rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia obliczane jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło 7.909,86 zł. Powództwo podlegało oddaleniu wyłącznie w zakresie żądania dotyczącego początkowej daty odsetek ustawowych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż ustawowe odsetki od odszkodowania przysługującego pracownikowi z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia stają się wymagalne w dniu doręczenia pracodawcy odpisu pozwu zawierającego żądanie zapłaty tego odszkodowania (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 6 marca 2003 r., III PZP 3/03, OSNP 2004/5/74, Prok.i Pr.-wkł. (...), OSNP-wkł. 2003/7/4, Biul.SN 2003/3/24, Pr.Pracy 2004/1/35, (...), M.Prawn. 2003/7/291, Lex nr 76012).
Pozew w niniejszej sprawie został doręczony 14 maja 2014 r., co oznacza, że od 15 maja 2014 r., zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego pozwana pozostawała w opóźnieniu. Wyjaśnienie pełnomocnika powoda przed zamknięciem rozprawy, że uznania, iż rozwiązanie z powodem umowy o pracę w drodze dyscyplinarnego zwolnienia nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 52 § 1 pkt 1 k.p., z uwagi na brak ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych przez powoda domaga się jako przesłanka rozstrzygnięcia nie wymagało wyegzemplifikowania tej kwestii w wyroku sądowym.
Na marginesie również wskazać należy, iż jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę (art. 97 § 3 k.p.). § 5 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania stanowi, iż zamieszczenia wzmianki o tym, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa, bądź też, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, przy czym nastąpić to może dopiero w wyniku prawomocnego orzeczenia Sądu.
O kosztach procesu Sąd postanowił na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. O kosztach sądowych Sąd postanowił na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obciążając pozwaną opłatą od pozwu, od której zwolniony był powód z mocy ustawy. Wysokość opłaty została obliczona jako 5 % od wartości przedmiotu sporu (art. 13 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Rygor natychmiastowej wykonalności Sąd nadał na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Z powyższych względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.