Legislator Case Law & Legislation
II Cz 922/14 AI generated

Court dismissed appeal on enforcement costs, ruling direct payments count as enforced for fee calculation.

Case Number II Cz 922/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court reduced enforcement costs for a debtor, which the Marshal contested via appeal. The District Court determined that payments made directly to the creditor without the Marshal's involvement should be treated as enforced for fee calculation purposes. The Court of Appeal dismissed the appeal, holding that direct payments constitute 'enforced performance' under the relevant statute, contrary to the Marshal's argument that only actions by the Marshal qualify.

Legislator headnote

AI generated

Art. 49 ust. 1, 2 zd. 1 u.k.s.e.; Art. 42 ust. 2 u.k.s.e.; Art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Payments made directly by the debtor to the creditor during enforcement proceedings constitute 'enforced performance' for the purpose of calculating enforcement fees, regardless of whether the creditor subsequently requests the dismissal of the proceedings.

Keywords

AI generated
enforcement costs direct payment enforced performance enforcement fee dismissal of proceedings court appeal legal fees

Cited Legislation

AI generated
Art. 49 ust. 1 u.k.s.e.
2 u.k.s.e./, stąd opłata z art. 49 ust. 1 u.k.s.e. wynosi 9 504,94 zł /12 420,14 – 2 915,20/.
Art. 49 ust. 2 zd. 1 u.k.s.e.
podał, że wyegzekwowana została łączna kwota 82 012 zł, a zatem zgodnie z art. 49 ust.
Art. 42 ust. 2 u.k.s.e.
Zdaniem skarżącego brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 42 ust.
Art. 385 k.p.c.
Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
III CZP 142/08/. Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
art. 823 k.p.c
w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 lipca 2014 r., który stanowi, że (…) w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
III CZP 142/08/. Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
III CZP 142/08/. Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 922/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski Sędziowie: SO Irena Dobosiewicz /spr./ SO Aurelia Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej w W. z udziałem dłużniczki M. F. o egzekucję świadczenia pieniężnego w przedmiocie skargi dłużniczki na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P., w postaci postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego w sprawie o sygn. akt Km 709/12 na skutek zażalenia Komornika Sądowego na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 17 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt XII Co 6154/14 postanawia : oddalić zażalenie. II Cz 922/14

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 17 września 2014 r. uwzględnił skargę dłużniczki M. F. na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy – M. P. z dnia 7 lipca 2014 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego w sprawie Km 709/12 w ten sposób, że w miejsce kwoty 105 841,57 zł ustalonej przez Komornika, ustalił koszty postępowania egzekucyjnego na kwotę 50 728,15 zł, z czego 19 588,61 zł zostało zapłacone /w tym 2 203,50 zł z zaliczki wierzyciela/ zaś koszty do zapłaty przez dłużniczkę stanowią kwotę 31 139,54 zł, oddalił skargę w pozostałej części oraz nie obciążył wierzyciela kosztami niniejszego postępowania.

Dłużniczka w skardze podniosła, że Komornik w oświadczeniu o dokonanych wpłatach z dnia 3 lipca 2014 r. podał, że wyegzekwowana została łączna kwota 82 012 zł, a zatem zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji /Dz. U. 2011 r., Nr 231, poz. 1376 j.t./ zwanej dalej u.k.s.e. opłata winna być ustalona w wysokości 12 301,80 zł, a nie 95 757,90 zł. W skardze też, że z pominięciem komornika zapłaciła wierzycielowi kwotę 622 790,88 zł, a zatem opłata stosunkowa stanowi kwotę 31 139,54 zł. Komornik Sądowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Podniósł, iż w jego ocenie, należna Komornikowi opłata w przypadku dokonania przez dłużnika wpłaty kwoty bezpośrednio wierzycielowi, z pominięciem komornika wynosi 15 % od kwoty uiszczonej bezpośrednio wierzycielowi, zaś opłata w wysokości 5 % ustalona jest tylko od kwoty, której wierzyciel nie otrzymał i z której zrezygnował, składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji opłata w kwocie 95 757,90 zł jest prawidłowo ustalona /15 % od 82 012 zł + 15 % od 622 790,80 zł/. Sąd Rejonowy wskazał, że prawidłowo od kwoty wyegzekwowanej przez Komornika w wysokości 82 012 zł ustalona została opłata w wysokości 12 420 zł, wraz z opłatą za poszukiwanie majątku dłużnika w wysokości 2 915,20 zł /art. 53a. 2 u.k.s.e./, stąd opłata z art. 49 ust. 1 u.k.s.e. wynosi 9 504,94 zł /12 420,14 – 2 915,20/.

Nie podzielił natomiast Sąd Rejonowy stanowiska Komornika, iż świadczenie spełnione przez dłużnika w toku egzekucji bezpośrednio do rąk wierzyciela, z pominięciem organu egzekucyjnego należy traktować jako świadczenie wyegzekwowane przez komornika i pobierać opłatę w wysokości 15 %, na podstawie art. 49 ust. 1 u.k.s.e. W ocenie Sądu Rejonowego, w takim przypadku znajduje zastosowanie – także w niniejszej sprawie, przepis art. 49 ust. 2 zdanie 1 u.k.s.e. w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 lipca 2014 r., który stanowi, że (…) w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 k.p.c. komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5 % wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej nią 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Sąd Rejonowy powołał się przy tym na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2009 r. III CZP 82/09, Lex nr 522993 /Biul. SN 2009/10/12, którą to podzielił w całości. Wskazał Sąd Rejonowy, że od kwoty świadczenia spełnionego przez dłużniczkę bezpośrednio wierzycielowi tj. 622 790,80 zł opłata winna wynosić 5 % tj. 31 139,54 zł, łącznie zaś z opłatą 9 504,94 zł, opłatę należną Komornikowi Sąd ustalił na kwotę 40 644,48 zł, z pozostałych zaś wydatków, niekwestionowane przez dłużniczkę koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji stanowią kwotę 50 728,15 zł /punkt 1 zaskarżonego postanowienia/.

Sąd Rejonowy w punkcie 2 postanowienia oddalił skargę dłużniczki na brak zamieszczenie pouczenia w postanowieniu o treści art. 49 ust. 3 u.k.s.e. wzmianki, że postanowienie o kosztach podlega wykonaniu po „ uprawomocnieniu się” w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności. Wskazał Sąd na zapis znajdujący się na stronie pierwszej postanowienia Komornika z 7 lipca 2014 r., iż zgodnie z art. 49 ust 3 u.k.s.e. takie postanowienie podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności, a zatem po uprawomocnieniu.

Zażalenie na postanowienie w zakresie punktu 1 ppkt 9 i 10 postanowienia wniósł Komornik Sądowy M. P., domagając się zmiany postanowienia i ustalenia opłaty stosunkowej w wysokości wynikającej z postanowienia Komornika z dnia 7 lipca 2014 r. oraz obciążenia dłużniczki kosztami postępowania zażaleniowego. Zdaniem skarżącego brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 42 ust. 2 u.k.s.e., bo ma on zastosowanie tylko do pobierania opłaty stosunkowej od świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, opłata bowiem 5 % winna być pobierana tylko od tej części świadczenia, której wierzyciel nie otrzymał i z której dochodzenia od dłużnika zrezygnował, składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela złożony już w czasie trwania postępowania egzekucyjnego w związku ze spełnieniem świadczenia /całości lub jego części/ przez dłużnika bezpośrednio wierzycielowi, komornik pobiera opłatę stosunkową określoną w art. 49 ust. 2 zdanie pierwsze u.k.s.e. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który dodatkowo, dla uzasadnienia swego stanowiska powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 29 października 2009 r.

III CZP 82/09 i którą to uchwałę także Sąd Okręgowy podziela. Przyjęcie stanowiska, że świadczenie uiszczone przez dłużnika bezpośrednio do rąk wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego należy traktować jako świadczenie wyegzekwowane i w związku z tym winno się od niego pobierać opłatę w wysokości 15 %, niezależnie od tego, czy wierzyciel złożył wniosek o umorzenie postępowania, zaś 5 % winno się pobrać od tej tylko części świadczenia, której wierzyciel nie otrzymał i z której dochodzenia od dłużnika zrezygnował w postępowaniu egzekucyjnym, składając wniosek o umorzenie nie może znaleźć akceptacji Sądu odwoławczego.

Analiza stanowiska Sądu Najwyższego zajętego w uzasadnieniu przywołanej uchwały jednoznacznie wskazuje na takie rozumienie przepisu art. 49 ust. 2 zdanie 1 u.k.s.e., jakie zajął Sąd Rejonowy. Odmienne rozumienie – takie, jakie zaprezentował Komornik w swoim zażaleniu jest absolutnie nieuprawnione. Sąd Najwyższy pojęcie „ świadczenia wyegzekwowanego” odniósł tylko do świadczenia uzyskanego w wyniku realnych działań komornika. Świadczenie spełnione bezpośrednio do rąk wierzyciela wskazuje na to, że to nie działania komornika doprowadziły do zaspokojenia wierzyciela, ale pozaegzekucyjne działania dłużnika /por. także uchwała SN z 12 lutego 2009 r.

III CZP 142/08/. Konsekwencją powyższych rozważań jest oddalenie zażalenia na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.