Plaintiff dismissed for failing to prove assignment of debt and active standing under Polish Civil Code.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of approximately 9,141.97 PLN against a defendant who did not appear at the hearing. The plaintiff alleged a debt transfer from a bank to a closed investment fund but failed to submit evidence proving the fund acquired the specific credit claim. Consequently, the court ruled that the plaintiff did not meet the burden of proof required by the Civil Code to establish active standing and the validity of the debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 509 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 339 k.p.c.: A plaintiff must prove the existence and enforceability of the debt and their active standing; failure to provide evidence of the debt transfer results in dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt I C 1055/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR A. G. Protokolant:Kamila Szwarc po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. w Ząbkowicach Śląskich sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko W. S. o zapłatę 9141,97 zł oddala powództwo Sygnatura akt I C 1055/14
UZASADNIENIE
Powód (...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego W. S. kwoty 9141,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18.11.2014 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że W. S. zawarł z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. w dniu 26.09.2008 r. umowę o przyznanie limitu kredytowego o numerze (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i zobowiązał się do jej zwrotu w terminie i na zasadach określonych precyzyjnie w umowie, czego jednak nie wykonał i dlatego umowa została przez Bank wypowiedziana.
Strona powodowa wskazała również, iż (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 27.06.2014 r. zbył przedmiotową wierzytelność na rzecz (...) Niestandaryzowanego S. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W.. Pozwany nie stawił się na rozprawie i nie złożył wyjaśnień. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. zawarł w dniu 27.06.2014 r. z (...)Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w W. umowę przelewu wierzytelności.
Przedmiotem tej umowy było zbycie Wierzytelności przysługujących zbywcy z tytułu czynności bankowych dokonanych z osobami fizycznymi. Wykaz Wierzytelności - szczegółowe zestawienie sprzedawanych wierzytelności zostało zawarte w załączniku numer 5 ze wskazaniem numer umowy bankowej zawartej prze zbywcę, ze wskazaniem imienia i nazwiska dłużnika, jego nr PESEL i nr dowodu osobistego. W ten sposób (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. sprzedał na rzecz (...)Niestandaryzowanego S. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przysługującą mu wierzytelność wobec W.
S. z tytułu umowy kredytowej nr (...). Dowód : - umowa przelewu wierzytelności – k. nr 28-42; - fragment załącznika nr 5 do umorzy przelewu wierzytelności z dnia 27.06.2014 r. – k. nr 43.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z art. 509 k.c., dotyczącego umowy przelewu wierzytelności, jednak nie udowodniła zasadności swojego roszczenia zgodnie z treścią art. 6 k.c. ani też nie wykazała istnienia swojej legitymacji czynnej w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że nie przedłożono do akt niniejszej sprawy dokumentu który wykazywałby nabycie przez powoda wierzytelności względem W. S. wynikającej z umowy o przyznanie limitu kredytowego nr (...) , a więc nie udowodniono, aby powód uprawniony był do dochodzenia przedmiotowej należności na drodze sądowej.
Strona powodowa przełożyła umowę z dnia 27.06.2014 r. – umowę sprzedaży bliżej nieoznaczonych wierzytelności. Według jej § 2 przedmiotem umowy było zbycie wierzytelności przysługujących zbywcy z tytułu czynności bankowych dokonanych przez zbywcę z osobami fizycznymi. Szczegółowe zestawienie sprzedawanych wierzytelności ze wskazaniem imienia i nazwiska dłużnika, numeru umowy bankowej, zostało zawarte w załączniku numer 5. Przedłożony do akt niniejszej sprawy Załącznik nr 5 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 czerwca 2014 r. wskazywał, iż doszło do przelewu wierzytelności przysługującej zbywcy wobec W.
S. wynikającej z umowy kredytowej nr (...), a nie umowy o przyznanie limitu kredytowego nr (...) , na którą to umowę powoływał się powód w pozwie. Powyższe przesądza o tym, iż brak jest podstaw do ustalenia, że powodowi przysługuje względem pozwanego W. S. należność dochodzona w niniejszej sprawie, a co za tym idzie (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. nie posiada legitymacji czynnej w niniejszym procesie i choćby już z tej przyczyny powództwo podlegało oddaleniu w całości, przy czym z uwagi na niestawiennictwo pozwanego i niezłożenie przez niego wyjaśnień, Sąd zgodnie z art. 339 i 340 k.p.c. wydał wyrok zaoczny.
Należy wskazać dodatkowo, że w procesie o zapłatę należności, opartym na twierdzeniu o nabyciu wierzytelności wskutek przelewu, badanie sądu obejmuje zarówno istnienie, jak i treść stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 12 lipca 2006 roku w sprawie V CSK 187/06). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że strona powodowa wnosząc o zapłatę należności powinna już w pozwie zawnioskować wszelkie dowody, by wykazać zasadność swego roszczenia.
Strona powodowa powinna również dołączyć do pozwu wszelkie dokumenty, z których wynika, że określona wierzytelność przysługująca od określonego dłużnika, w tym przypadku pozwanego W. S. istnieje w dochodzonej wysokości i jest wymagalna, a powód jest uprawniony do naliczania odsetek we wskazanej wysokości. Tymczasem powód złożył do akt sprawy umowę o przyznanie limitu kredytowego nr (...) w formie kserokopii, a jej zgodność z oryginałem nie została poświadczona przez występującego w sprawie radcę prawnego. Nie przedłożono również dokumentu wypowiedzenia przedmiotowej umowy oraz dowodu doręczenia tego wypowiedzenia pozwanemu.
Nie sposób więc ustalić, czy roszczenie Banku wobec pozwanego stało się wymagalne i ewentualnie kiedy stało się wymagalne. Ponadto złożona umowa cesji wierzytelności nie dotyczy roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie. Zważywszy na treść art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. to na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania istnienia wierzytelności w dochodzonej wysokości oraz jej wymagalności. Przyjmuje się, że przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach, z których wywodzi dla siebie korzystne skutki, jest nie tyle jej prawem czy obowiązkiem procesowym, co ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie.
To interes strony nakazuje jej podjąć wszelkie czynności procesowe w celu udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne skutki prawne. Podsumowując, istota ciężaru gromadzenia materiału dowodowego spoczywającego na stronach sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia.
Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (H. Dalka, "Ciężar dowodu w polskim procesie cywilnym", s. 51, 83, 118-119, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1998). Zgodnie zaś z treścią art. 339 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Utrwalony w judykaturze i niekwestionowany w nauce jest pogląd, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz. 14; wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz. 108; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka 1997, nr 10, s. 44; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, nr 9, s. 30).
Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo. Sąd nie może więc przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W przedmiotowej sprawie budziła wątpliwości zarówno kwestia legitymacji czynnej powoda jak i wysokość a nawet samo istnienie wierzytelności dochodzonej od pozwanego. Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów, Sąd wyrokiem zaocznym oddalił powództwo.