Legislator Case Law & Legislation
X Kz 16/14 AI generated

Appeal against temporary arrest extension dismissed due to credible risk of witness tampering and severe charge weight.

Case Number X Kz 16/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court rejected the defense's appeal to extend the temporary arrest order, upholding the lower court's decision to maintain the measure. Evidence indicated a credible risk of the suspect tampering with personal witnesses, a concern justified by the severity of the charged crimes. The court ruled that such risks do not require proof of actual past or future actions, only concrete circumstances suggesting potential interference.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 259 k.p.k.; Art. 200 § 1 k.k.: The court may extend temporary arrest when there is a justified fear of obstruction of proceedings, which is established by specific circumstances regarding the case or the nature of the crime without needing proof of actual tampering, particularly when severe charges pose a high risk of leniency-seeking interference.

Keywords

AI generated
temporary arrest extension witness tampering risk severe criminal charges procedural obstruction criminal investigation safety

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 1 k.p.k.
w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
Art. 258 § 2 k.p.k.
przemawia obecnie także kolejna przesłanka szczególna stosowania tego środka wskazana w art. 258 § 2 k.p.k. Jak wynika z akt sprawy, oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art.
Art. 259 k.p.k.
W sprawie brak okoliczności wskazanych w art. 259 k.p.k. nakazujących odstąpienie od tymczasowego aresztowania podejrzanego.
Art. 200 § 1 k.k.
Jak wynika z akt sprawy, oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art. 200 § 1 k.k. zagrożonego surową karą, co daje realne zagrożenie jej wymierzenia w przypadku stwierdzenia winy sprawcy.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. i inne na skutek zażalenia wniesionego przez obrońcę podejrzanego na postanowienie Sądu Rejonowego dla W.
art. 12 k.k
art. 437 § 1 k.p.k
w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
Zebrany w sprawie materiał dowodowy - wskazany w orzeczeniu Sądu I instancji - uprawdopodobnia sprawstwo podejrzanego w zakresie zarzucanych mu czynów w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
przemawia obecnie także kolejna przesłanka szczególna stosowania tego środka wskazana w art. 258 § 2 k.p.k.
art. 200 § 1 k.k
podejrzanego o czyny z art. 200 § 1 k.k, w zw.

Cited Case Law

AI generated
S.A. w Katowicach z dnia 04.07.2011, II Akz 488/01
postanowienie S.A. w Katowicach z dnia 04.07.2011, II Akz 488/01).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt X Kz 16/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2014r.Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:Przewodniczący: SSO Arkadiusz TomczakSędziowie: SO Mariusz Jackowski SO Urszula Myśliwska-sprProtokolant: sekretarz sądowy Monika Parda przy udziale Prokuratora Jolanty Pydyniak po rozpoznaniu sprawy przeciwko M. G. podejrzanego o czyny z art. 200 § 1 k.k, w zw. z art. 12 k.k. i inne na skutek zażalenia wniesionego przez obrońcę podejrzanego na postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W.z dnia 13 grudnia 2013r. w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy - wskazany w orzeczeniu Sądu I instancji - uprawdopodobnia sprawstwo podejrzanego w zakresie zarzucanych mu czynów w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k. Podzielić należy argumentację Sądu Rejonowego, że w sprawie niniejszej istnieje uzasadniona obawa, iż w wypadku odstąpienia od stosowania środka izolacyjnego podejrzany będzie mógł bezprawnie utrudniać postępowanie. Uwzględniając okoliczności sprawy uzasadniona jest w chwili obecnej obawa matactwa podejrzanego w zakresie osobowych źródeł dowodowych.

Okoliczności te sprawiają, że niezasadne jest odstąpienie od stosowania środka izolacyjnego. Działanie takie umożliwiłoby podejrzanemu kontakt ze światem zewnętrznym i bezprawne wpływanie na tok postępowania. Wykazanie realności obawy matactwa nie wymaga udowodnienia, że takie działania były podejmowane, czy też będą podejmowane w przyszłości. Dla ustalenia jej realności wystarczającym jest powołanie się na konkretne okoliczności związane bądź samym postępowaniem bądź charakterem popełnionego przestępstwa. Okoliczność ta sprawia, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podejrzany - w przypadku uchylenia tymczasowego aresztowania - mógłby podjąć próby kontaktowania się ze nimi w celu ustalania wspólnej, korzystnej dla podejrzanego wersji wydarzeń.

Zważywszy na wagę stawianych podejrzanemu zarzutów za koniecznością stosowania tymczasowego aresztowania w stosunku do M. G. przemawia obecnie także kolejna przesłanka szczególna stosowania tego środka wskazana w art. 258 § 2 k.p.k. Jak wynika z akt sprawy, oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art. 200 § 1 k.k. zagrożonego surową karą, co daje realne zagrożenie jej wymierzenia w przypadku stwierdzenia winy sprawcy. Perspektywa wymierzenia - w wypadku uznania winy - surowej kary, co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, motywować może podejrzanego do bezprawnego utrudniania postępowania.

Tym samym wbrew poglądom wyrażanym w środku odwoławczym odstąpienie w niniejszej sprawie od stosowania środka o charakterze izolacyjnym nie mogło zostać uznane na obecnym etapie postępowania za wystarczające do zapewnienia jego prawidłowego toku. Okoliczności podnoszone w zażaleniu nie mają najmniejszego wpływu na zasadność stosowanego środka zapobiegawczego. Także złożenie przez podejrzanego wyjaśnień, nawet gdy - jak w mniejszej sprawie - zawierają one przyznanie się do winy, samo w sobie nie wyklucza konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i nie nakazuje uchylenia zastosowanego środka zapobiegawczego (por. postanowienie S.A. w Katowicach z dnia 04.07.2011, II Akz 488/01).

Tym samym wbrew poglądom wyrażanym w zażaleniu stosowanie w sprawie niniejszej środków o charakterze wolnościowym w postaci dozoru Policji, poręczenia majątkowego oraz zakazu opuszczania kraju, o co wnosi skarżący, nie mogły zostać uznane za wystarczające do zapewnienia prawidłowego toku postępowania. W sprawie brak okoliczności wskazanych w art. 259 k.p.k. nakazujących odstąpienie od tymczasowego aresztowania podejrzanego. Z tych powodów nie podzielono argumentów zażalenia i zaakceptowano stanowisko Sądu Rejonowego o konieczności stosowania środka izolacyjnego.