Court dismisses traffic offense prosecution due to expiration of the two-year criminality period. The appeal court voids the first-instance judgment and terminates proceedings. The court ruled that the statute of limitations for criminality expired before the appeal was filed, making further prosecution impossible under Polish law. The court decided to dismiss the case because the two-year period for prosecuting the traffic offense had expired before the appeal was filed, rendering the prosecution legally impossible. The court voided the first-instance judgment and terminated the proceedings, ordering the state to bear the costs.

Sygn. akt II Ka 30/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący - SSO Jacek Klęk Protokolant - sekr. sąd. Magdalena Majewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Ryszarda Kostrzewy, po rozpoznaniu dnia 18 III 2015 r. sprawy: B. I. (1) obwinionego o czyn z art. 86§1 kw, na skutek apelacji obwinionego, od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku z 12 listopada 2014 r. w sprawie II W 102/13, na podstawie art. 437§1 i §2 kpk w zw. z art. 109§2 kpw a także art. 104§1 pkt 7 kpw w zw. z art. 5§1 pkt. 4 kpw oraz art. 118§2 kpw uchyla zaskarżony wyrok w całości i postępowanie w sprawie umarza, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 30/15

UZASADNIENIE

W skierowanym do Sądu Rejonowego w Łasku wniosku o ukaranie zarzucono obwinionemu B. I. (1) to, że: – w dniu 12 grudnia 2012 roku około godziny 13:30 w miejscowości (...) gmina L. kierując pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności w czasie wykonywania manewru wymijania w wyniku czego uderzył w pojazd marki F. (...) nr rej. (...), to jest o czyn z art. 86§1 kw. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Łasku uznał B. I. (1), w miejsce zarzucanego mu czynu za winnego tego, że: w dniu 12 grudnia 2012 roku około godziny 13:30 w miejscowości (...), gmina L., kierując pojazdem marki O. (...) o numerach rejestracyjnych (...) podczas wykonywania manewru wymijania nie zachował należytej ostrożności i nie dostosował prędkości swojego pojazdu do warunków panujących na drodze, czym doprowadził do poślizgu kół swojego samochodu i jego przemieszczenia na przeciwległy pas ruchu, uderzając w pojazd marki F. (...) o numerach rejestracyjnych (...) czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest dokonania wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 86§1 kw i na podstawie art. 39§1 kw odstąpił od wymierzenia kary.

Nadto sąd zasądził od obwinionego kwotę 1.500 złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych zwalniając go z obowiązku ich uiszczenie w pozostałym zakresie. W ustawowym terminie apelację od wyroku wywiódł obwiniony, zarzucając nierzetelność wydanej w sprawie opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, niepełność materiału dowodowego oraz jego nieprawidłową ocenę przez sąd orzekający. Z treści wniesionego środka odwoławczego wywnioskować należy, iż skarżący upatruje niesłuszności wyroku w obrazie przepisów postępowania oraz błędnych ustaleniach faktycznych zgodnie z art. 438 pkt. 2 i 3 kpk w zw. z art. 109§2 kpw.

W petitum apelacji skarżący wniósł o uniewinnienie go od zarzucanego mu wykroczenia (k. 260 – 261).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Niezależnie od argumentów wywiedzionych w meritum skargi apelacyjnej oraz oceny ich zasadności zaskarżone orzeczenie należało uchylić zaś postępowanie w sprawie umorzyć wobec stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej w treści art. 104§1 pkt. 7 k.p.w. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Sąd I instancji w chwili wyrokowania słusznie przyjął, iż B. I. (2) podlega odpowiedzialności za popełniony czyn zabroniony. Powyższa okoliczność i w konsekwencji konieczność stosowania przepisów ustawy wykroczeniowej, nakładała na Sąd Okręgowy obowiązek rozważenia czy nie zachodzą przesłanki stanowiące przeszkodę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przewidziane w art. 5§1 pkt. 4 kpw.

Zgodnie bowiem z przyjętym w literaturze przedmiotu stanowiskiem nawet jeżeli w dacie orzekania w pierwszej instancji przedawnienie jeszcze nie nastąpiło ale obwiniony wystąpił z apelacją i wówczas upłynie termin przedawnienia, musi dojść w Sądzie Odwoławczym do uchylenia wyroku i umorzenia postępowania. Z analizy dokumentacji procesowej wynika, że postępowanie przeciwko obwinionemu zostało wszczęte 10 kwietnia 2013 roku, kiedy to sąd właściwy do rozpoznania sprawy, w niniejszej sprawie – Sąd Rejonowy w Łasku, w oparciu o regulację z art. 59§2 kpw wydał zarządzenie o jego zainicjowaniu (k. 22).

Powyższe wskazuje, iż wszczęcie postępowania nastąpiło zgodnie z wymogami art. 45§1 kw w ciągu roku od dnia popełnienia czynu. Na zasadzie bowiem tego przepisu karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a okres ten ulega wydłużeniu do lat 2 tylko wtedy, gdy w pierwszym z okresów wszczęto postępowanie. Oznacza to ni mniej nie więcej, że upływ dwuletniego terminu karalności wykroczenia stanowi bezwzględną, negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania po myśli art. 5§1 pkt. 4 kpw.

Trzeba mieć w polu widzenia i to, że żadna czynność procesowa nie przerywa biegu przedawnienia, zatem także postępowanie odwoławcze powinno zakończyć się przed jego upływem. W tej sytuacji, jako że czyn przypisany obwinionemu miał miejsce 12 grudnia 2012 roku, przeto minął wskazany w cytowanym przepisie okres przedawnienia, co z kolei nie pozwala na kontynuowanie procesu i prowadzi do jego zakończenia poprzez umorzenie. Stwierdzenie tego faktu nakazywało Sądowi Okręgowemu przyjąć, iż karalność wykroczenia jakiego dopuścił się obwiniony ustała z dniem 12 grudnia 2014 roku i w konsekwencji umorzyć postępowanie z powodów wskazanych wyżej, jako że okoliczności wyłączające postępowanie uwzględnia się w każdym jego stadium z urzędu (art. 62§1 kpw).

Przedstawione motywy uzasadniają rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 630 kpk w zw. z art. 632 pkt. 2 kpk w zw. z art. 119 kpw przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.