Legislator Case Law & Legislation
XI Ka 795/14 AI generated

Court dismisses appeal for suspended sentence due to recidivism and lack of special mitigating circumstances under Polish Criminal Code.

Case Number XI Ka 795/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal, upholding the first-instance conviction for driving under the influence. The defendant argued that his confession and family situation warranted a suspended sentence under Article 69 of the Criminal Code, claiming the original absolute sentence was disproportionately severe. The court rejected this, noting that the defendant's prior conviction for the same offense and his dangerous behavior negated the need for probation and undermined the social deterrent purpose of the penalty.

Legislator headnote

AI generated

Art. 69 § 1, 2, 4 k.k.; Art. 438 pkt. 4 k.p.k.; The court established that typical mitigating circumstances such as confession and family situation do not justify probation for repeat offenders, and recidivism precludes the application of suspended sentences to achieve penal goals.

Keywords

AI generated
driving under influence recidivism suspended sentence disproportionate penalty Criminal Code Poland probation conditions social deterrence

Cited Legislation

AI generated
Art. 69 § 1, 2, 4 k.k.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący uznaniem, iż w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki z art. 69 § 1, 2 i 4 kk zd.
Art. 438 pkt. 4 k.p.k.
W świetle wyżej przedstawionych okoliczności, nie może być mowy o rażącej surowości kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego.
Art. 42 § 2 k.k.
Art. 178a § 4 k.k.
oskarżonego z art. 178a § 4 k.k. w zw.
Art. 178a § 1 k.k.
z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 4 marca 2014 roku sygn.
Art. 437 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.
Art. 627 k.p.k.
Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów sądowych za instancję odwoławczą uzasadnia przepis art. 627 kpk w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 kpk i art.
Art. 2 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art.8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.
636 § 1 kpk i art. 2 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XI Ka 795/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 września 2014 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech – (spr.) Sędziowie SO Katarzyna Żmigrodzka SO Ewa Bogusz- Patyra Protokolant Małgorzata Dubiel przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 roku sprawy J. B. oskarżonego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt II K 1176/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za instancję odwoławczą 60 (sześćdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków. XI Ka 795/14

UZASADNIENIE

J. B. został oskarżony o to, że w dniu 23 listopada 2013 roku w Ł., województwa (...) jechał jako kierujący samochodem osobowym m-ki O. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości (I-badanie -1,02 mg/l, II-badanie-1,04 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 178a § 4 kk w zw. z art. 178a § 1 kk Wyrokiem zaocznym z dnia 4 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Łukowie oskarżonego J.

B. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 178a § 4 kk w zw. z art. 178a § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 §2 kk orzekł środek karny w postaci 3 (trzech) lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zasądził o oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów procesu w tym kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący uznaniem, iż w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki z art. 69 § 1, 2 i 4 kk zd. drugie, podczas gdy postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu wskazują, iż wszystkie dyrektywy oraz cele kary zostaną w pełni osiągnięte w wypadku orzeczenia jej z warunkowym zawieszeniem wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zapadłego wyroku, gdyż gdyby sąd prawidłowo ustalił stan faktyczny dotyczący warunków i właściwości osobistych oskarżonego, jego sposobu życia, zachowania po popełnieniu przestępstwa doszedłby do wniosku, iż karą adekwatną do okoliczności czynu i osoby sprawcy byłoby orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, które to błędne ustalenie stanu faktycznego doprowadziło do naruszenia wymienionego w art. 438 pkt 4 kpk, a więc rażącej niewspółmierności kary polegającej na orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, podczas gdy karą adekwatną do czynu oraz osoby sprawcy byłaby kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna, stąd nie zasługiwała na uwzględnienie. Charakter podniesionego w niej zarzutu powoduje, że posiada ona status oczywiście bezzasadnej. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie ujawniła, aby Sąd I instancji procedując w sprawie niniejszej dopuścił się jakichkolwiek nieprawidłowości, w szczególności tej, która stanowi podstawę wniesionego środka odwoławczego. Zaskarżony wyrok jest bowiem prawidłowy w części dotyczącej orzeczenia o karze. Rodzaj i wymiar orzeczonej kary, jak również środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów, świadczy o tym, że Sąd Rejonowy miał w polu widzenia wszystkie okoliczności decydujące o karze, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym w art. 53 kk.

Sąd pierwszej instancji wykazał przy tym, że w świetle dotychczasowej karalności oskarżonego, brak jest podstaw do sformułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Zgodnie z treścią art. 69 § 4 kk wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz sprawcy przestępstwa określonego w art. 178 a § 4 kk (a taki występek został przypisany oskarżonemu ) Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Analiza tego przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że w razie skazania za występek, o którym mowa powyżej, poszerzeniu ulega katalog okoliczności, których ustalenie jest konieczne do sięgnięcia po instytucję warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności i nie wystarcza już samo zaistnienie przesłanek z art. 69 § 1 i 2 kk.

Nie istnieje legalny katalog uzasadnionych szczególnych okoliczności, które mogą wpływać na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawców wymienionych w art. 69 § 4 kk. Mogą więc one dotyczyć różnych sytuacji i należą do swobodnej oceny sądu. Jakkolwiek nie muszą to być okoliczności o charakterze wyjątkowym, to jak podnosi się w nauce, są to okoliczności zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe (motywacja, pobudki), jak też dotyczące stanu zdrowia sprawcy, trudnych warunków rodzinnych czy sytuacji materialnej.

Może tutaj chodzić również o nagromadzenie okoliczności łagodzących: zwykłych bądź nietypowych, nadzwyczajnych, rzadko spotykanych oraz o ich łączną ocenę. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju szczególny wypadek, uzasadniający przekonanie o celowości sięgnięcia po instytucję probacji, nie występuje. W szczególności nie uzasadnia tego postawa oskarżonego, jaką zaprezentował w toku postępowania, a więc przyznanie się do winy i złożenie wyczerpujących wyjaśnień oraz sytuacja rodzinna oskarżonego, na którą co oczywiste niebagatelny wpływ będzie miała konieczność odbycia kary pozbawienia wolności.

Tego rodzaju okoliczności, w których obrońca upatruje spełnienia warunku, o którym mowa w art. 69 § 4 kk nie stanowią i nie mogą stanowić szczególnych przesłanek uzasadniających zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Należy je określić mianem typowych dla zdecydowanej większości sprawców przestępstw, zaś w przypadku oskarżonego nie posiadają żadnej charakterystycznej wymowy. Należy przy tym dodać, iż przy uwzględnieniu tego, że oskarżony był już karany w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości nie można uznać by zastosowanie ponownie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary mogło odnieść rezultaty w zakresie celów, jakie powinna wywrzeć wymierzona kara.

Okoliczność powyższa w powiązaniu z ponownym popełnieniem tego samego rodzaju przestępstwa świadczy o niepoprawności zachowania J. B.. Podkreślić też należy, że przy wymiarze kary Sad winien uwzględniać nie tylko cele zapobiegawcze i wychowawcze względem oskarżonego ale również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości społecznej. Premiowanie zaś postawy wyrażającej się w powtórnym naruszeniu zasad dotyczących bezpieczeństwa drogowego, niewątpliwie w sposób niekorzystny wpłynęłoby na odbiór społeczny konieczności przestrzegania norm dotyczących ruchu na drodze.

Nie można wreszcie tracić z pola widzenia okoliczności dostrzeżonej przez Sąd Rejonowy a dotyczącej tego, że oskarżony kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości stwarzał realne zagrożenie nie tylko dla siebie, ale również przewożonego pasażera. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności, nie może być mowy o rażącej surowości kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego.

Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów sądowych za instancję odwoławczą uzasadnia przepis art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz.223 z późniejszymi zmianami).