Legislator Case Law & Legislation
I C 1811/14 AI generated

Court dismissed pre-empted claims for periodic rent while allowing non-pre-empted claims and awarding partial costs.

Case Number I C 1811/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for rent and utilities covering the period up to October 10, 2010, ruling that these specific amounts were time-barred. Although the defendant argued that withdrawing the time-barred portion without a formal waiver violated public order, the court found this objection insufficient to prevent the statute of limitations from applying. Consequently, the court rejected the time-barred demands but upheld the remaining valid claims and awarded the defendant partial litigation costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 203 § 4 k.p.c.: Periodic claims are subject to a three-year limitation period calculated from when the claim becomes due; a party's withdrawal of a time-barred portion of a claim without a formal waiver does not constitute a valid waiver preventing the limitation from applying to that specific part.

Keywords

AI generated
statute of limitations periodic claims waiver of claim public order tenancy fees limitation period calculation litigation costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego
W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, ze pozwany był zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda opłat za korzystanie z lokalu, stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego.
Art. 118 k.c.
Zgodnie z art. 118 kc termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata i stosownie do art.
Art. 120 § 1 k.c.
118 kc termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata i stosownie do art. 120 § 1 kc należy go liczyć od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Art. 203 § 4 k.p.c.
Sąd podzielił zarzut pozwanego, iż cofnięcie powództwa o roszczenie przedawnione bez zrzeczenia się roszczenia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w rozumieniu art. 203 § 4 kpc.
Art. 117 § 2 k.c.
art. 117 § 2 kc), w związku z czym powództwo oddalono, jak w pkt I wyroku.
Art. 505 § 2 k.p.c.
Art. 100 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 kpc.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt I C 1811/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 22-01-2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Paweł Kwiatkowski Protokolant:Katarzyna Mulak po rozpoznaniu w dniu 22-01-2015 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa G. W. przeciwko S. W. o zapłatę I. oddala powództwo w zakresie należności wyliczonych za okres do 10 października 2010 r. włącznie, tj. co do należności głównej w kwocie 8.505,92 zł oraz co do odsetek liczonych od należności głównej w kwocie 8.505,92 zł; II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 823,93 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. I C upr 1811/14

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 14 października 2014 r. strona powodowa G. W.domagała się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego S. W.kwoty 22679,74 zł z odsetkami ustawowymi obliczonymi od kwoty 13797,77 zł od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 13 października 2013 r., od kwoty 22679,75 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany zajmował bez tytułu prawnego lokal położony we W., przy ul. (...). W okresie do 31 lipca 2014 r. pozwany nie uregulował należności z tytułu opłat za korzystanie z lokalu i opłat za media w wysokości 22679,74 zł.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 22 października 2014 r. powództwo uwzględniono w całości. W sprzeciwie od w/w nakazu zapłaty pozwany zaskarżył go w części, co do opłat za bezumowne korzystanie w okresie do 10 października 2010 r. oraz, co do odsetek obliczonych od tej należności, podnosząc zarzut przedawnienia. W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa cofnęła pozew w części zaskarżonej, bez zrzeczenia się roszczenia. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. pełnomocnik pozwanego stwierdził, że cofnięcie pozwu w zakresie roszczeń przedawnionych bez zrzeczenia się roszczenia stanowi nadużycie prawa, albowiem pozwoli ponownie wytoczyć powództwo o roszczenie przedawnione.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Pozwany S. W.zajmuje bez tytułu prawnego lokal mieszkalny położony we W.przy ul. (...)stanowiący własnośćG. W.. (dowód – bezsporne) Pozwany w okresie do 10 października 2010 r. zobowiązany była do zapłaty z tytułu zajmowania lokalu kwoty 8505,92 zł. (dowód: kartoteka finansowa – k. 3-4) Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, ze pozwany był zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda opłat za korzystanie z lokalu, stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego.

Opłaty te maja charakter okresowy, jako płatne co miesiąc, zgodnie z przywołana ustawą. Zgodnie z art. 118 kc termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata i stosownie do art. 120 § 1 kc należy go liczyć od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Nie ulegało zatem wątpliwości, że roszczenie w zakresie zaskarżonym sprzeciwem od nakazu zapłaty uległo przedawnieniu. Sąd podzielił zarzut pozwanego, iż cofnięcie powództwa o roszczenie przedawnione bez zrzeczenia się roszczenia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w rozumieniu art. 203 § 4 kpc.

Tym samym pozwany może obawiać się w przyszłości ponownego wytoczenia powództwa o to samo roszczenie, ewentualnie przelewu wierzytelności przedawnionej na rzecz osoby trzeciej. W interesie zarówno prywatnym, jak i publicznym jest przesądzenie o wymagalności długu dochodzonego pozwem w orzeczeniu kończącym niniejsze postępowanie. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że pozwany skutecznie uchylił się od obowiązku zapłaty roszczeń przedawnionych (por. art. 117 § 2 kc), w związku z czym powództwo oddalono, jak w pkt I wyroku. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że nie miał podstaw do orzekania o roszczeniu nieprzedawnionym, które powód podtrzymał pismem z 15 grudnia 2014 r., albowiem w tym zakresie pozwany nie zaskarżył nakazu zapłaty.

W związku z tym wydany w sprawie nakaz zapłaty nie utracił w tej części mocy (por. art. 505 § 2 kpc). O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 kpc. Pierwotne żądanie pozwu było uzasadnione w 26,56 %, wobec czego na rzecz pozwanego zasądzono 73,44 % kosztów zastępstwa prawnego pomniejszone o 26,56 % kosztów powoda w kwocie 2400 zł z tytułu kosztów zastępstwa prawnego oraz 1134 zł z tytułu opłaty sądowej od pozwu.