Social security court grants pension right by recognizing gas fitter work as special conditions despite driving duties.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Institution initially denied the applicant's pension claim, arguing he failed to prove fifteen years of special working conditions. The court found that his role as a gas fitter, which involved hazardous tasks, qualified as special work even though he occasionally drove vehicles to transport crews. Consequently, the court reversed the lower decision and granted the pension right effective from December 1, 2013.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 of the Social Security Act; Art. 184 ust. 1 of the Social Security Act; Art. 477 § 2 of the Code of Civil Procedure: The court must assess the actual nature of performed duties rather than job titles to determine if work was conducted under special conditions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 309/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2015r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Wojtczuk Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015r. w S. odwołania A. P. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 28 stycznia 2014 r. Nr (...) w sprawie A. P. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury zmienia zaskarżoną decyzję i ustala, że ubezpieczonemu A. P. (1) przysługuje prawo do emerytury od dnia 01 grudnia 2013r. Sygn. akt: IV U 309/14
UZASADNIENIE
Decyzją z 28 stycznia 2014 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze odmówił A. P. (1) prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił, iż do dnia 1 stycznia 1999r. osiągnął 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Organ rentowy podniósł, że do pracy w szczególnych warunkach zaliczono okresy zatrudnienia w PKN (...) od 27.08.1973 r. do 23.04.1974 r., w (...) S.A. w M. od 01.10.1977 r. do 04.03.1978 r. oraz od 01.02.1980 r. do 05.12.1984 r., w (...) Spółka z o.o. w W. od 01.04.1986 r. do 31.12.1987 r. od 01.01.1996 r. do 31.12.1998 r. z wyłączeniem urlopu bezpłatnego i zasiłków chorobowych tj. łącznie 10 lat, 6 miesięcy i 14 dni. Odwołanie od w/w decyzji złożył A. P. (1) wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że niezasadnie organ rentowy nie uznał mu całego zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. jako pracy w warunkach szczególnych, bowiem przez cały czas wykonywał pracę montera gazociągów i instalacji gazowej, a kierowcą był tylko by dowieźć brygadę na miejsce pracy (odwołanie k.2-3).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.9-10). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony A. P. (1) w dniu (...). ukończył 60-ty rok życia. W dniu 23 grudnia 2013 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury. Na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów organ rentowy ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat i 21 dni, z czego okresy składkowe wynoszą 24 lata, 8 miesięcy i 9 dni, a okresy nieskładkowe 4 miesiące i 12 dni.
Ponadto organ rentowy ustalił, że do dnia 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 10 lat, 6 miesięcy i 14 dni. Z uwagi na brak wymaganego ustawą stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat decyzją z 28 stycznia 2014 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury (decyzja z 28.01.2014 r. – k.49 akt emerytalnych ubezpieczonego). Ubezpieczony w okresie od 07 grudnia 1984 r. do 31 maja 1999r. zatrudniony był w (...) S.A. w W. Oddział (...) Okręgowy Zakład Gazownictwa (...) w W. obecnie (...) Spółka z o.o. w W..
W umowie o pracę z dnia 7 grudnia 1984 r. powierzono ubezpieczonemu obowiązki montera gazociągów-kierowcy (umowa o pracę – akta osobowe) i z takim angażem pracował do 31 marca 1986 r. Następnie od 01.04.1986r. do 31.12 1987 r. zgodnie z angażem pracował na stanowisku montera instalacji gazowych i gazociągów. Od dnia 01 stycznia 1988 r. został zaszeregowany jako monter – kierowca. Dnia 31 października 1988 r. ubezpieczony napisał podanie o przeniesienie go ze stanowiska montera gazociągów na stanowisko inkasenta i od 01 listopada 1988 r. do 30 kwietnia 1989 r. wykonywał pracę na stanowisku monter instalacji gazowej – inkasent.
Następnie na skutek podania ubezpieczonego o przeniesienie go ze stanowiska inkasenta w rozdzielni gazu na stanowisko montera gazociągów od dnia 01 maja 1989 r. ubezpieczonemu ponownie powierzono obowiązki montera gazociągów – kierowcy i na tym stanowisku pracował do 31.12.1995 r. Od 01 stycznia 1996 r. do końca zatrudnienia pracował odpowiednio na stanowiskach do 31.10.1997 r. jako monter gazociągów i instalacji gazowych, do 28.02.1999 r. jako mistrz sieci i instalacji gazowych i do 31.05.1999 r. jako monter gazociągów i instalacji gazowych (akta osobowe, część B). (...) Spółka z o.o. zajmowała się zakładaniem instalacji gazowych.
Ubezpieczony będąc zatrudniony w niniejszej spółce przez cały czas, za wyjątkiem okresu, kiedy pracował jako inkasent, pracował w brygadzie monterów instalacji gazowych i gazociągów. Zakres codziennej pracy była zlecany codziennie rano przez przełożónego. Praca ubezpieczonego polegała na wymianie instalacji gazociągowej, zakładaniu nowych przyłączy gazowych, usuwaniu awarii przy wycieku gazu, zakładaniu i wymianie gazomierzy, reduktorów. Prace monterzy wykonywali na terenie S. i najbliższych okolic w promieniu 8-10 km od gazowni, a następnie od lat 90-tych spółka działała również na terenie W. i Ł. i wyjazdy były również do tych miejscowości.
U pracodawcy nie była zatrudniona osoba na samodzielnym stanowisku kierowcy, w celu dowożenia brygad na miejsce prac montażowych. W sytuacji, gdy zachodziła konieczność dojechania na miejsce robót jeden z monterów, który posiadał prawo jazdy zawoził całą brygadę na miejsce robót, a następnie razem z nimi pracował jako monter instalacji gazowych przez cały czas, a następnie razem wracali na koniec dnia na bazę. Ubezpieczony dowoził brygady monterów na miejsce zleconych prac Tarpanem albo Ż.. Ubezpieczony mając w angażu stanowisko monter gazociągów – kierowca, czy monter instalacji gazowych i gazociągów – kierowca, faktycznie wykonywał pracę montera, bowiem jego obowiązki jako kierowcy polegały tylko na dowiezieniu samego siebie i pozostałych członków brygady na miejsce zleconych przez przełożonego prac, co mając na uwadze pokonywane odległości na początku do 10 km, a następnie do 40 km zajmowało kilka minut do kilkudziesięciu minut w ciągu całego dnia pracy i było nierozerwalnie związane z zakresem pracy montera, który musiał dojechać na miejsce robót, czy awarii (zeznania świadków:
M. L. k.23v-24, T. P. k. 24-24v, J. S. k. 24v-25, zeznania ubezpieczonego k. 25v). W okresie od 01 listopada 1988 r. do 30 kwietnia 1989 r. (6 miesięcy) ubezpieczony wykonywał pracę inkasenta. W tym okresie ubezpieczony nie łączył pracy montera instalacji gazowych i pracy inkasenta (zeznania ubezpieczonego k. 25v, zeznania świadka M. L. k.24). Ubezpieczony nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczność niesporna k. 2 akt emerytalnych).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie A. P. (2) okazało się uzasadnione. Zgodnie z art.184 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego przewidzianego w art.32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy ,tj. w dniu 1 stycznia 1999r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.27 ustawy, a także nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W myśl przywołanego wyżej art. 32 ust.1 i 4 ustawy pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, a w myśl przywołanego wyżej art.27 ustawy wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynosi co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Zgodnie z §4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz.43 ze zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury w w/w wieku jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia (co najmniej 25 lat mężczyzna), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ponadto zgodnie z §2 ust.1 przedmiotowego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia przesłankę wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Poza sporem pozostawało bowiem, że ubezpieczony osiągnął wymagany ustawą wiek z dniem 15 styczia 2013 r., nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego oraz spełnił przesłankę „ogólnego” stażu pracy. Ubezpieczony podnosił, że posiada 15-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych pracując w okresach nieuznanych przez organ rentowy: od 07.12.1984r. do 31.03.1986 r., od 01.01.1988 r. do 31.10.1988 r., od 01.11.1988r. do 30.04.1989 r., od 01.05.1989 r. do 31.12.1995 r. jako monter instalacji gazowych i gazociągów w (...) Sp. z o.o.
Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe dało podstawy do ustalenia, że we wskazanych przez ubezpieczonego okresach: od 07.12.1984r. do 31.03.1986 r., od 01.01.1988 r. do 31.10.1988 r., oraz od 01.05.1989 r. do 31.12.1995 r. A. P. (1) pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku montera gazociągów, montera instalacji gazowych i gazociągów, a zatem na datę 1 stycznia 1999r. ubezpieczony posiada okres pracy w warunkach szczególnych w wymiarze wynoszącym ponad15 lat. A. P. (1) w spornych okresach zatrudnienia korzystał z urlopów bezpłatnych w okresach od 24.08.1988 r. do 15.10.1988 r. oraz od 19.09.1989 r. do 30.09.1989 r. (świadectwo pracy k. 42 akt emerytalnych tj.
łącznie przez 2 miesiące i 2 dni, który to okres podlega odliczeniu od pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Łącznie ubezpieczony udowodnił zatem staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 19 lat, 2 miesięcy i 6 dni łącznie z okresem uznanym przez organ rentowy w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu pracę wykonywaną przez ubezpieczonego w charakterze montera gazociągów, montera instalacji gazowych i gazociągów w wymienionym powyżej zakładzie pracy należy uznać za pracę wykonywaną w warunkach szczególnych, gdyż odpowiada ona rodzajowo pracy kwalifikowanej w wykazie A dziale IV, poz. 30 (wytwarzanie, oczyszczanie i przesyłanie gazu węglowego i ziemnego/przesył gazowniczy) stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 17 (...) z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach zmienionego zarządzeniem nr 25 (...) z 12 października 1987 r., nr 10 Ministra Przemysłu z dnia 23 maja 1991 r. oraz nr 3 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 27 lutego 1995 r..
Podkreślić należy, że o zakwalifikowaniu pracy do pracy w warunkach szczególnych nie decyduje nazwa stanowiska, ale rodzaj wykonywanych czynności. Ubezpieczony wykonywał prace montera gazociągów i instalacji gazowych co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach osobowych oraz dowód z zeznań świadków, które to dowody zostały obdarzone przez Sąd wiarygodnością. Kierowcą samochodu marki Ż., czy (...) był tylko po to, aby dowieźć samego siebie i pozostałych monterów z ekipy na miejsce zleconych przez przełożonego prac. Monterzy codziennie mieli zlecane prace przez mistrza i ich praca była połączona z wyjazdami, czy to na miejsce robót czy to na miejsce zgłaszanych awarii.
Zatem, aby rozpocząć pracę montera należało w pierwszej kolejności dostać się na miejsce robót i do tego służyły w/w pojazdy, którymi kierowali monterzy posiadający prawo jazdy. Głównym jednak obowiązkiem ubezpieczonego było wykonywanie pracy montera, która to praca była szkodliwa dla zdrowia i uciążliwa. W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wyrażone w wyroku z dnia 22 maja 2014r. w sprawie III AUa 1998/13 zgodnie, z którym okoliczność, że mechanik w czasie obowiązujących go 8 godzin pracy, wychodzi z kanału na przerwę po konieczne do naprawy narzędzie lub w celu zdemontowania części naprawianego pojazdu poza kanałem po to, aby tę część ponownie zamontować w pojeździe w kanale, nie jest niezgodna z normą przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Sąd podziela powyższe stanowisko i odnosząc je do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, iż dojazd na miejsce prac montera instalacji gazowej również nie jest niezgodna z normą przepisu § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia. Celem ustawodawcy było bowiem przyznanie szczególnych przywilejów pracownikom, których główne i jedyne zadanie koncentrowało się na wykonywaniu prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości. Do pracy w warunkach szczególnych Sąd nie zaliczył natomiast ubezpieczonemu okresu pracy na stanowisku inkasenta, którą wykonywał w okresie od 01.11.1998 r. do 30.04.1989 r.
Z materiału dowodowego bowiem wynika, że ubezpieczony wykonywał tą pracę w ramach 8-godzinnowego dnia pracy i nie łączył jej z żadnymi innymi obowiązkami. Praca na stanowisku inkasenta nie jest kwalifikowana jako praca w warunkach szczególnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art.477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że A. P. (1) przysługuje prawo do emerytury od dnia 1 grudnia 2013 r. tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym został wniesiony wniosek.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.