Legislator Case Law & Legislation
III AUa 446/14 AI generated

Appeal court grants pension by finding 15 years of special conditions work through new evidence.

Case Number III AUa 446/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The appellate court granted the pension claim after overturning the first-instance judgment that had denied special conditions work. Although the lower court found only 14 years of qualifying work based on initial testimony, the appeal court conducted supplementary proceedings to verify employment history at subsequent employers. The court determined that the applicant worked in special conditions for over 15 years across multiple employers, thereby satisfying the statutory requirement for early retirement.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego: The court may conduct supplementary proceedings to establish facts regarding special working conditions when initial evidence is insufficient, and a pension right is granted if the total qualifying period reaches the statutory minimum.

Keywords

AI generated
early retirement pension special working conditions supplementary proceedings employment history verification statutory minimum period appellate review social security law

Cited Legislation

AI generated
art. 32 and art. 184 ust. 1 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
W tym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy powołując się na treść przepisu art. 32 i art.
Annex A, Section IV, Item 17 of the Council of Ministers Regulation of 7 February 1983 on the retirement age of workers employed in special conditions or special character
art. 385 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUa 446/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Agata Pyjas - Luty (spr.) Sędziowie: SSO del. Krzysztof Hejosz SSA Jadwiga Radzikowska Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Stankowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. w Krakowie sprawy z wniosku K. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C. o emeryturę na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydziału VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt VIII U 412/13 o d d a l a apelację. Sygn. akt III AUa 446/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie w punkcie I. zmienił zaskarżoną przez K. L. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C. z dnia 8 lutego 2013 r. w ten sposób, że przyznał jej emeryturę od dnia 16 stycznia 2013 r. a w punkcie II. nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie prawa do emerytury. Jako bezsporne Sąd Okręgowy przyjął, że wnioskodawczyni K. L., urodzona (...), ukończyła 55 lat, nie przystąpiła do OFE i w dniu 16 stycznia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury.

Organ rentowy uznał jej staż ubezpieczeniowy na dzień 1 stycznia 1999 r. w wymiarze 20 lat, 11 miesięcy i 18 dni, ale nie uznał jej żadnego okresu pracy w szczególnych warunkach. Nadto ustalił Sąd Okręgowy, że w okresie od dnia 7 sierpnia 1975 r. do 30 czerwca 1993 r. wnioskodawczyni był zatrudniona w (...) Spółdzielni Pracy (...) i pracowała w wydziale, w którym obsługiwała maszyny tzw. wtryskarki, próżniarki i butelczarki. Podczas pracy tych maszyn ulatniał się dym, odór, panował hałas i było duże zapylenie. Wnioskodawczyni zajmowała się produkcja talerz, miseczek, garnuszków, pojemników na jajka, korków do szampana i wkładów do lodówek (wszystko było wytwarzane z tworzyw sztucznych).

Pracę tę wnioskodawczyni wykonywała na III zmiany w pełnym wymiarze czasu pracy. Powyższe ustalenia Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o zeznania świadków oraz wnioskodawczyni, które uznał za ścisłe, jasne i spójne. Świadkowie, którzy pracowali wraz z wnioskodawczynią w spornym okresie, opisali bowiem charakter jej zatrudnienia. W tym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy powołując się na treść przepisu art. 32 i art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), wywiódł, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego m.in. w art. 32, jeżeli w dniu wejścia w życia ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn (tj. co najmniej 15 lat ) oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (tj. co najmniej 25 lat).

W ocenie Sadu Okręgowego wnioskodawczyni spełnił wszystkie z powyższych warunków nabycia prawa do wcześniejszej emerytury. W szczególności legitymuje się co najmniej 15 latami pracy w szczególnych warunkach. Do tego stażu, w ocenie Sądu Okręgowego, należało bowiem zaliczyć sporny okres jej pracy od dnia 7 sierpnia 1975 r. do 30 czerwca 1993 r. w (...) Spółdzielni Pracy (...). Jak wynika ze zgromadzone materiału dowodowego, w tym okresie wnioskodawczyni wykonywała pracę przy produkcji i przetwórstwie tworzyw sztucznych, tj. na stanowisku wymienionym w wykazie A dział IV poz. 17 będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. nr 8 poz. 43 ze zm.), gdzie wymieniono produkcję i przetwórstwo żywic i tworzyw sztucznych oraz produkcje surowców, półproduktów i środków pomocniczych stosowanych do ich produkcji i przetwórstwa, produkcję wosków i woskoli. W konsekwencji uznał Sąd Okręgowy, że wnioskodawczyni spełniła wszystkie warunki wymagane do nabycie prawa do emerytury w obniżonym wieku w oparciu o art. 184 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i zmienił zaskarżoną decyzję przyznając jej prawo do emerytury od dnia 16 stycznia 2013 r.

W ocenie Sądu Okręgowego nie było natomiast podstaw do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego w zakresie opóźnienia w przyznaniu wnioskodawcy prawa do emerytury w oparciu o art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Dopiero bowiem w postępowaniu sądowym przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe, w tym także z zeznań świadków, które pozwoliło na zakwalifikowanie spornego zatrudnienia wnioskodawczyni jako pracy w szczególnych warunkach. Apelację od wyroku sądu pierwszej instancji wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C..

Zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania. W uzasadnieniu apelujący nie kwestionując zasadności uznania przez sąd pierwszej instancji spornego okresu zatrudnienia wnioskodawczyni w (...) Spółdzielni Pracy (...) od dnia 7 sierpnia 1975 r. do 30 czerwca 1993 r. za pracę w szczególnych warunkach, podniósł jednak, że w okresie tym wnioskodawczyni nie świadczyła pracy łącznie przez co najmniej 15 lat.

Z przedłożonych druków Rp-7 wynika bowiem, iż w trakcie tego zatrudnienia wnioskodawczyni przebywała na urlopach wychowawczych w okresach od dnia 1 lipca 1979 r. do 30 marca 1981 r. oraz od dnia 3 lutego 1989 r. do 2 lutego 1991 r. Po wyłączeniu tych okresów posiada zaś jedynie 14 lat, 11 miesięcy i 24 dni pracy w szczególnych warunkach. Nie było więc podstaw do przyznania jej prawa do wcześniejszej emerytury.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie prowadzi do zmiany zaskarżonego wyroku pomimo, że zawarte w niej zarzuty są trafne. Słusznie zauważono w apelacji, że uznany przez sąd pierwszej instancji okres zatrudnienia wnioskodawczyni w szczególnych warunkach w (...) Spółdzielni Pracy (...) od dnia 7 sierpnia 1975 r. do 30 czerwca 1993 r. nie jest wystarczający do nabycia prawa do emerytury. Po wyłączeniu okresów korzystania z urlopów wychowawczych od dnia 1 lipca 1979 r. do 30 marca 1981 r. (tj. 1 roku i 9 miesięcy) oraz od dnia 3 lutego 1989 r. do 2 lutego 1991 r. (tj. 2 lat), okres ten daje jedynie 14 lat, 1 miesiąc i 23 dni pracy w szczególnych warunkach.

Jednakże z uwagi na podniesione przez wnioskodawczynię okoliczności wskazujące na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach również w innych, nieuwzględnionych jeszcze okresach, Sąd Apelacyjny przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i ustalił, że w okresie od dnia 1 lipca 1993 r. do 31 października 1994 r. wnioskodawczyni była zatrudniona w F. P.H. (...) w K.. Jakkolwiek początkowo jej stanowisko pracy określono jako pracownik fizyczny, to jednak później doprecyzowano, że faktycznie świadczyła ona pracę na stanowisku operatora wtryskarki (umowa o pracę z dnia 1 października 1993 r.

– k. 61 a.s. koperta). Jeszcze decyzją z dnia 17 marca 1995 r. organ rentowy ustalił podleganie wnioskodawczyni ubezpieczeniom społecznym z tytułu tego zatrudnienia. Następnie, w okresie od dnia 15 stycznia 1997 r. do 30 kwietnia 1997 r. (umowy o pracę z dnia 15 stycznia 1997 r. i z dnia 15 kwietnia 1997 r.) wnioskodawczyni wykonywała taką samą pracę w G. i spółka. Potwierdzili to również słuchani w toku postępowania apelacyjnego świadkowie J. P. i F. K.. W istocie po ustaniu zatrudnienia w (...) Spółdzielni Pracy (...) wnioskodawczyni nadal wykonywała to samo zatrudnienie u kolejnych pracodawców (tj. (...) s.c. oraz G. i spółka), którzy przejęli produkcję wraz z zakładem w L. i maszynami od Spółdzielni.

Pomimo zmiany pracodawcy warunki zatrudnienia wnioskodawczyni nie różniły się od zatrudnienia w (...) Spółdzielni Pracy (...). Nadal wykonywała te same czynności operatora wtryskarki w tej samej hali i na tych samych maszynach. Nadal była to więc praca w szczególnych warunkach, o jakiej mowa w wykazie A dział IV poz. 17 będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8 poz. 43 ze zm.), gdzie ujęto m.in. produkcję i przetwórstwo żywic i tworzyw sztucznych oraz produkcje surowców, półproduktów i środków pomocniczych stosowanych do ich produkcji i przetwórstwa.

Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny, na podstawie naprowadzonych wyżej dowodów uzupełnił ustalenia Sądu pierwszej instancji i uznał, że sporne zatrudnienie wnioskodawczyni w (...) Spółdzielni Pracy (...) wraz z zatrudnieniem w (...) s.c. oraz G. i spółka było pracą w warunkach szczególnych w łącznym wymiarze co najmniej 15 lat. To zaś oznacza, że zaskarżony wyrok ostatecznie nie narusza przepisów prawa materialnego. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy poza sporem był bowiem fakt, że wnioskodawczyni spełniła zarówno warunek wieku, gdyż ukończyła 55 lat, jak i wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego wynoszącego ponad 20 lat.

Natomiast z naprowadzonych wyżej ustaleń wynika, że wnioskodawczyni spełniła również wymóg wykonywania pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres ponad 15 lat. Tym samym prawo do emerytury w obniżonym wieku jej przysługuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji.