Social Security Court dismisses appeal regarding pension suspension due to Constitutional Court ruling not applying to the claimant. The court rejects the claimant's argument that the Constitutional Court ruling invalidates the pension suspension decision. The court rules that the Constitutional Court ruling only applies to specific categories of pensioners, excluding the claimant. The court dismisses the appeal because the Constitutional Court ruling does not apply to the claimant. The court rejects the claimant's argument that the Constitutional Court ruling invalidates the pension suspension decision. The court rules that the Constitutional Court ruling only applies to specific categories of pensioners, excluding the claimant. The court dismisses the appeal because the Constitutional Court ruling does not apply to the claimant.

Sygn. akt V U 669/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Elżbieta Rosłoń Protokolant: Irena Prochowicz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy E. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o wyrównanie emerytury na skutek odwołania E. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 4 kwietnia 2013 roku Nr (...) I. Oddala odwołanie. II. Zasądza od E. W. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. sygn. akt V U 669/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., po rozpoznaniu wniosku E. W. odmówił uchylenia decyzji z dnia 13 października 2011 r., w części, w jakiej decyzja ta zawiesza prawo do emerytury za okres od 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. na podstawie art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) zwanej dalej ustawą o zmianie ustawy o finansach publicznych, w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.

Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej ustawą emerytalną. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia 13 października 2011 r. w oparciu o powołane przepisy zawiesił wnioskodawczyni prawo do wypłaty emerytury od 1 października 2011 r. Dnia 27 listopada 2012 r. E. W. złożyła wniosek o wypłatę świadczeń emerytalnych od 1 października 2011 r. Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r., organ rentowy podjął wypłatę emerytury od 22 listopada 2012 r. Organ rentowy wskazał, że zarówno w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. (K 2/12) jak i uzasadnieniu, Trybunał Konstytucyjny nie ustalił innej daty utraty mocy obowiązywania wskazanych przepisów i w związku z tym, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należało uznać, iż orzeczenie Trybunału wchodzi w życie z dniem ogłoszenia tj. z dniem 22 listopada 2012 r. (Dz.

U. z 2012 r., poz. 1285) i z tym dniem następuje utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego, którego dotyczy orzeczenie. W związku powyższym wyrok ten nie ma zastosowania do przypadającego przed dniem 22 listopada 2012 r. okresu zawieszenia emerytury w oparciu o powołane przepisy. W odwołaniu od decyzji E. W. wniosła o jej zmianę i wypłatę zaległych świadczeń emerytalnych za okres od 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. Stanowisko swoje uzasadniała odmiennym od organu rentowego poglądem co do skutków czasowych tegoż orzeczenia.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury od dnia 1 listopada 2006 r., zatem nie należy do tej grupy ubezpieczonych, które nabyły prawo do emerytury bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą. Tym samym wyrok Trybunału Konstytucyjnego jej nie dotyczy. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje. Decyzją z dnia 14 listopada 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.przyznał E. W.prawo do emerytury od 1 listopada 2006 r.

Wnioskodawczyni pozostawała zatrudniona w (...)w W.wobec czego, tą samą decyzją, organ rentowy zawiesił wypłatę emerytury. Następnie pismem z 14 stycznia 2009 r., doręczonym wnioskodawczyni 19 stycznia 2009 r. poinformował, że ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych (Dz. U. Nr 228, poz. 1507), uchyliła ust. 2a art. 103 ustawy emerytalnej. Wobec powyższego wypłata emerytury, która podlegała zawieszeniu z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego emeryt wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, może być podjęta po złożeniu stosownego wniosku.

Wnioskodawczyni w dniu 30 kwietnia 2009 r. złożyła wniosek i po jego rozpoznaniu organ rentowy 12 maja 2009 r. wydał decyzję o ponownym ustaleniu i wznowieniu wypłaty świadczenia od dnia 1 kwietnia 2009 r., tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek. Następnie decyzją z dnia 13 października 2011 r. na podstawie art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych, wstrzymał wpłatę emerytury od 1 października 2011 r., z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia.

W dniu 27 listopada 2012 r. wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o bieżące wypłacanie emerytury i wyrównanie zaległych świadczeń. Wniosek ten ponowiła w dniu 18 grudnia 2012 r. i wniosła dodatkowo o wypłatę zaległych świadczeń wraz z odsetkami. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. organ rentowy wznowił postępowanie zakończone ostateczna decyzją z dnia 13 października 2011 r. i decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r. wznowił wypłatę emerytury od 22 listopada 2012 r., wskazując, że decyzja w sprawie wyrównania emerytury zostanie wydana w terminie późniejszym.

Następnie decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r.- obecnie zaskarżoną - odmówił uchylenia decyzji z dnia 13 października 2011 r., w części, w jakiej decyzja ta zawiesza prawo do emerytury za okres od dnia 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. Stosownie do treści art. 103a ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych, prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego z tym, że zgodnie z art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych, do emerytur przyznanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. miały zastosowanie poczynając od dnia 1 października 2011 r.

Przedstawiony stan prawny powodował, że emerytura w takiej sytuacji jak w niniejszej sprawie podlegała zawieszeniu. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r. (Dz. U. z 2012, poz.1285) orzekł, że art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Konsekwencją tego wyroku, z dniem 22 listopada 2012 r. przepis art. 103a w związku z art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw utracił moc obowiązującą w stosunku do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Z treści wyroku wynika, że zakwestionowanie wskazanych w nim przepisów prawa ma charakter ograniczony tylko do określonej kategorii osób, a zatem stwierdzenie niekonstytucyjności tych przepisów ma charakter częściowy.

Analiza przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych wskazuje, że wnioskodawczyni, która prawo do emerytury nabyła od dnia 1 listopada 2006 r., nie mieści się w kręgu osób, w stosunku do których Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

Jak wynika z treści wyroku Trybunału, niekonstytucyjność wskazanych przepisów stwierdzona została w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r. bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. W sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpoznawanej sprawie, wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury wprawdzie przed datą 1 stycznia 2011 r., jednak w okresie obowiązywania art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Przepis ten, obowiązujący do dnia 7 stycznia 2009 r. stanowił, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Taka treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego została potwierdzona w jego pisemnym uzasadnieniu dotyczącym skutków wyroku, gdzie w sposób wyraźny i jednoznaczny stwierdzono, że "obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą - jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury - nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r.", a więc po uchyleniu cytowanego wyżej art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a przed wejściem w życie art. 103a tej ustawy dodanego powołaną już wcześniej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Wobec powyższego, na podstawie art. 477 14 § 1 kpc, Sąd orzekł jak w wyroku uznając, że nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania.