Court allows pension claim by confirming 15 years of heavy machinery operator work in special conditions.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the applicant's pension claim, ordering the Social Insurance Institution to pay benefits starting March 5, 2014. The applicant argued for a 15-year period of work in special conditions as a heavy machinery operator, while the institution denied this based on missing official certificates. The court established the facts through witness testimonies and applicant statements, concluding that the applicant indeed performed the required heavy construction work during the specified periods. Consequently, the court ruled that all legal prerequisites for the pension were met under the relevant social insurance statutes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 32 ust. 1, art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The court must establish facts regarding work in special conditions through all civil procedure means, and a pension right is granted when the statutory period of such work is proven, regardless of missing employer certificates.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VU 5151/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Beata Łapińska Protokolant sekr. sądowy Karolina Rudecka po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku K. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.. o emeryturę na skutek odwołania K. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.. z dnia 20 maja 2014 r. sygn. (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje K. N. prawo do emerytury poczynając od dnia 5 marca 2014 roku. Sygn. akt VU 5151/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 maja 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.. odmówił wnioskodawcy K. N. prawa do emerytury. Od decyzji powyższej złożył odwołanie w dniu 2 czerwca 2014 roku K. N.. Wniósł o przyznanie żądanego prawa z uwagi na to, że przepracował wymagane 15 lat w warunkach szczególnych. Wskazał, że pracował w takich warunkach w okresach od 16 sierpnia 1973 roku do 27 czerwca 1974 roku oraz od 5 kwietnia 1995 roku do 4 sierpnia 1995 roku na stanowisku operatora koparki. ZUS wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił co następuje:
K. N., urodzony w dniu (...) 1953 roku, złożył w dniu 5 marca 2014 roku wniosek o przyznanie emerytury. (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący ponad 25 lat. Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi łącznie 14 lat i 3 miesiące. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. (okoliczności niesporne) W okresie od 16 sierpnia 1973 roku do 27 czerwca 1974 roku wnioskodawca był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) (...) w K..
W świadectwie pracy wystawionym wnioskodawcy za wskazany wyżej okres zatrudnienia pracodawca podał, że był on zatrudniony na stanowisku operatora. (dowód: świadectwo pracy k. 5 w aktach ZUS) W trakcie zatrudnienia w (...) w K. wnioskodawca pracował jako operator koparki i stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych. Do obowiązków wnioskodawcy należało kopanie wykopów koparką na budowach, np. przy wykopie kanału S. – Ł.. Innych czynności wnioskodawca nie wykonywał. (dowód: zeznania świadków S. K. i Z.
G. k. 13 odwrót, k. 15 zeznania wnioskodawcy k. 13 odwrót, 14 i 15 w aktach sprawy) (...) Przedsiębiorstwo Budownictwa (...) (...) (...) w K. nie wystawiło wnioskodawcy świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych. (okoliczności niesporne) W okresie od 5 kwietnia 1995 roku do 4 sierpnia 1995 roku wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym (...) w P.. W świadectwie pracy wystawionym wnioskodawcy za wskazany wyżej okres zatrudnienia pracodawca podał, że był on zatrudniony na stanowisku robotnika drogowego. (dowód:
świadectwo pracy k. 18 w aktach ZUS) W trakcie zatrudnienia w (...) w K. wnioskodawca pracował jako operator koparki i stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych. Do obowiązków wnioskodawcy należało kopanie wykopów koparką przy drogach. Innych czynności wnioskodawca nie wykonywał. (dowód: zeznania świadków B. B. i A. M. k. 13 odwrót, k. 15 zeznania wnioskodawcy k. 13 odwrót, 14 i 15 w aktach sprawy) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe (...) w P.. nie wystawiło wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. (okoliczność niesporna) Przy zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych okresów od 16 sierpnia 1973 roku do 27 czerwca 1974 roku oraz od 5 kwietnia 1995 roku do 4 sierpnia 1995 roku, staż pracy wnioskodawcy w takich warunkach, łącznie z okresami niekwestionowanymi przez organ rentowy, wynosi więcej niż 15 lat. (okoliczność niesporna) Sąd Okręgowy zważył i ocenił co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1227 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego.
Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.), obecnie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412), dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi przez wnioskodawcę w odwołaniu, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach.
Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, w dniu (...) 2013 roku ukończył 60 lat i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Organ rentowy uznał że wnioskodawca nie spełnia przesłanki zatrudnienia w warunkach szczególnych co najmniej przez 15 lat. Wnioskodawca twierdził zaś, że legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, albowiem pracował w takich warunkach w okresach od 16 sierpnia 1973 roku do 27 czerwca 1974 roku w (...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) (...) w K. oraz od 5 kwietnia 1995 roku do 4 sierpnia 1995 roku w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowe (...) w P.. na stanowisku operatora koparki.
Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę we wskazanych wyżej okresach Sąd oparł się na zeznaniach świadków S. K., Z. G., B. B. i A. M. oraz zeznaniach wnioskodawcy. W oparciu o wskazane wyżej dowody Sąd przyjął, że w trakcie zatrudnienia w obu ww. przedsiębiorstwach wnioskodawca pracował jako operator koparki i stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych. Do obowiązków wnioskodawcy należało kopanie wykopów koparką na budowach i przy drogach.
Innych czynności wnioskodawca nie wykonywał. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie powinno budzić zatem żadnych wątpliwości, że wnioskodawca wykonywał w okresach od 16 sierpnia 1973 roku do 27 czerwca 1974 roku oraz od 5 kwietnia 1995 roku do 4 sierpnia 1995 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace wymienione w Wykazie A Dziale V, poz. 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, tj. prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych.
W związku z tym, że wykazany przez wnioskodawcę okres pracy w warunkach szczególnych wynosi więcej niż 15 lat, stwierdzić należało, iż spełnia on wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania prawa do emerytury zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.