Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 969/14 AI generated

Court quashes second-instance verdict due to failure to provide independent reasoning and proper justification under criminal procedure law.

Case Number VI Ka 969/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the second-instance verdict and remanded the case for a new trial. The defendant argued for a lighter fine, but the primary issue was the trial court's failure to provide an independent, reasoned judgment. The court found the second-instance judgment was merely a copy of the first, violating statutory requirements for judicial reasoning and undermining the authority of the judiciary.

Legislator headnote

AI generated

Art. 424 § 1 k.p.k.; Art. 442 § 3 k.p.k.; A criminal court must provide an independent, reasoned judgment that reflects its own analysis of facts and law, rather than mechanically copying previous decisions, to uphold the principles of criminal procedure and judicial authority.

Keywords

AI generated
independent reasoning judicial reasoning criminal procedure law quashing of verdict remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 424 § 1 k.p.k.
I tak, po pierwsze, jak już wspomniano wcześniej, brak samodzielności Sądu przy sporządzaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku narusza w sposób rażący przepisy art. 424 § 1 k.p.k. i art.
Art. 442 § 3 k.p.k.
i art. 442 § 3 k.p.k., a przez to, również fundamentalne zasady procesu karnego wyrażone w art.
Art. 7 k.p.k.
442 § 3 k.p.k., a przez to, również fundamentalne zasady procesu karnego wyrażone w art. 7 k.p.k. i art.
Art. 8 § 1 k.p.k.
art. 424 k.p.k
W dokumencie tym Sąd Okręgowy przypomniał również, że jeśli zajdzie potrzeba sporządzenia uzasadnienia wydanego wyroku, to musi ono zostać opracowane w taki sposób by odpowiadało wymogom określonym w art. 424 k.p.k.
art. 424 § 1 k.p.k
I tak, po pierwsze, jak już wspomniano wcześniej, brak samodzielności Sądu przy sporządzaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku narusza w sposób rażący przepisy art. 424 § 1 k.p.k.
art. 442 § 3 k.p.k
i art. 442 § 3 k.p.k., a przez to, również fundamentalne zasady procesu karnego wyrażone w art.
art. 7 k.p.k
442 § 3 k.p.k., a przez to, również fundamentalne zasady procesu karnego wyrażone w art. 7 k.p.k.
art. 8 § 1 k.p.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 969/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Ewa Trzeja-Wagner (spr.) Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk SSR del. Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Aleksandra Studniarz przy udziale przedstawiciela Urzędu Celnego w R. komisarza celnego Jarosława Jungi po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy P. J. syna J. o E., ur. (...) w S. oskarżonego z art. 65§1 i 4 kks, art. 65§1 i 4 kks w zw. z art. 91§1 i 4 kks w zw. z art. 7§1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 września 2014 r. sygnatura akt III W 1120/14 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 440 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 969/14

UZASADNIENIE

Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 września 2014 r. (sygn. akt III W 1120/14) apelację wniósł obrońca oskarżonego P. J.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - rażącą niewspółmierność kary, która polegała na wymierzeniu oskarżonemu rażąco surowej kary grzywny. Stawiając powyższy zarzut, apelujący wniósł o: - zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary grzywny, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania przed Sądem I instancji z uwagi na jego trudną sytuację finansową.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Konsekwencją wniesienia apelacji, niezależnie od zarzutu podniesionego w środku odwoławczym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na wstępie należy przypomnieć, że Sąd pierwszej instancji poprzednio rozpoznający niniejszą sprawę nie wyjaśnił w należytym stopniu całokształtu istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie pochodzenia wyrobu akcyzowego. Ponadto Sąd poprzednio rozpoznający przedmiotową sprawę w sposób niedoskonały sporządził uzasadnienie wyroku, co zostało wytknięte w pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego, podobnie jak i redakcja samego wyroku dotknięta była błędami.

Zmaterializowanie się opisanego pokrótce stanu rzeczy, jak i inna przyczyna, w konsekwencji doprowadziło do uchylenia wówczas zapadłego wyroku i przekazania niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Natomiast obowiązkiem tego Sądu miało być ponowne przeprowadzenie całego procesu orzeczniczego, ze szczególnym uwzględnieniem tych uwarunkowań, o których to była mowa powyżej, a które to szczegółowo zostały omówione w pisemnych motywach wyroku Sądu odwoławczego z dnia 30 maja 2014 r. W dokumencie tym Sąd Okręgowy przypomniał również, że jeśli zajdzie potrzeba sporządzenia uzasadnienia wydanego wyroku, to musi ono zostać opracowane w taki sposób by odpowiadało wymogom określonym w art. 424 k.p.k.

Tymczasem Sąd Rejonowy po raz drugi rozpoznający analizowaną sprawę nie dość, że nie zrealizował zaleceń Sądu odwoławczego, to jeszcze naruszył i to w sposób rażący, przepis art. 424 k.p.k. Rozwijając tę tezę, w pierwszej kolejności trzeba zaakcentować, że pisemne uzasadnienie aktualnie zaskarżonego wyroku jest niczym innym, jak wierną kopią pisemnych motywów pierwszego wyroku Sądu Rejonowego, a mianowicie wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd meriti, przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku, powielił nawet niedokończone zdanie, który znalazło się w poprzednim uzasadnieniu.

Kopiując uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie przejawił też, bo zresztą w zaistniałej sytuacji przejawić nie mógł, jakiejkolwiek własnej refleksji na temat okoliczności, które legły u podstaw uchylenia wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 grudnia 2013 r. W tym zakresie, Sąd aktualnie procedujący powtórzył argumentację, którą na poparcie swego stanowiska przytoczył Sąd poprzednio orzekający, mimo, że nie przesłuchał na rozprawie żadnych świadków, ani też w sposób prawidłowy nie odczytał zeznań tychże świadków – D.

K. i J. O.. Ponadto Sąd Rejonowy powtórzył również wadliwą redakcję dyspozycyjnej części wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. Opisana powyżej a zmaterializowana przez Sąd pierwszej instancji sytuacja z oczywistych względów zasługuje nie tyle na dezaprobatę, co wręcz na krytykę, zwłaszcza jeśli się zważy na to, że jej istnienie rodzi wiele różnorakich, niepożądanych konsekwencji. I tak, po pierwsze, jak już wspomniano wcześniej, brak samodzielności Sądu przy sporządzaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku narusza w sposób rażący przepisy art. 424 § 1 k.p.k. i art. 442 § 3 k.p.k., a przez to, również fundamentalne zasady procesu karnego wyrażone w art. 7 k.p.k. i art. 8 § 1 k.p.k.

Po drugie, sytuacja, do zaistnienia której doprowadził Sąd Rejonowy osłabia autorytet wymiaru sprawiedliwości, a po trzecie, uniemożliwia ona kontrolę instancyjną wydanego wyroku. W tym stanie rzeczy nie ulega więc wątpliwości, że ów wyrok musiał się spotkać z kasatoryjną decyzją Sądu Okręgowego. Procedując w niniejszej sprawie po raz kolejny, Sąd pierwszej instancji obowiązany będzie ponownie zrealizować cały proces orzeczniczy, a w jego trakcie rolą Sądu będzie zwrócenie uwagi na te elementy, które były przedmiotem analizy i wskazań zaprezentowanych w części motywacyjnej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 maja 2014 r.

W razie konieczności sporządzenia pisemnych motywów rozstrzygnięcia winno ono odpowiadać wymogom powołanego wcześniej przepisu art. 424 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.