Legislator Case Law & Legislation
XVII Ka 992/14 AI generated

Appeal court reduced drunk driving sentence from prison to fine by removing prior conviction aggravating circumstance.

Case Number XVII Ka 992/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appeal court modified the first-instance judgment by removing the defendant's prior conviction as an aggravating circumstance, thereby reducing the sentence from 11 months imprisonment to a fine of 200 daily rates. The court held that without this prior record, the defendant had exhausted the elements of the offense under Article 178a § 1 of the Criminal Code. Consequently, the appeal was partially allowed to adjust the penalty while the remainder of the first-instance ruling regarding probation and other measures was upheld.

Legislator headnote

AI generated

Art. 178a § 1 k.k.; Art. 69 § 1, 2 k.k.; Art. 70 § 1 pkt 1 k.k.; When a prior conviction is removed from the factual description of the offense, the defendant may have exhausted the elements of the crime, necessitating a reduction of the penalty from imprisonment to a fine.

Keywords

AI generated
drunk driving offense prior conviction removal exhaustion of crime elements imprisonment to fine reduction criminal appeal procedure aggravating circumstance elimination Criminal Code Art 178a

Cited Legislation

AI generated
Art. 178a § 1 k.k.
VI K 237/06, prokurator wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na art. 178a § 1 k.k. i w konsekwencji o złagodzenie kary do 9 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 178a § 4 k.k.
i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierzył mu karę 11 miesięcy pozbawienia wolności, 2.
Art. 69 § 1 k.k.
na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k.
Art. 69 § 2 k.k.
na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k.
Art. 70 § 1 pkt 1 k.k.
oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 tytułem próby, 3.
Art. 73 § 1 k.k.
na podstawie art. 73 § 1 k.k. oskarżonego w okresie próby oddał pod dozór kuratora sądowego, 4.
Art. 72 § 1 pkt 5 k.k.
na podstawie art. 72 § 1 pkt.
Art. 439 § 1 k.p.k.
W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, albowiem nie dostrzegł żadnych dalszych uchybień, które w myśl art. 439 § 1 k.p.k., art.
Art. 440 k.p.k.
sytuacja, o której mowa w art. 440 k.p.k., obligująca Sąd II instancji do zmiany zaskarżonego orzeczenia na korzyść oskarżonego albo do jego uchylenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli utrzymanie w mocy takiego orzeczenia byłoby rażąco niesprawiedliwe.
Art. 455 k.p.k.
bądź art. 455 k.p.k. należałoby wziąć pod uwagę z urzędu (pkt 2.
Art. 634 k.p.k.
wyroku, na podstawie art. 634 k.p.k. w zw.
Art. 627 k.p.k.
na podstawie art. 627 k.p.k. oraz art.
Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych

Cited Case Law

AI generated
II KK 242/06
II KK 355/04
155; wyrok SN z dnia 19 października 2004 r., II KK 355/04, Lex nr 141299; postanowienie SN z dnia 16 maja 2007 r., III KK 328/06, Lex nr 296728, wyrok SN z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08, Lex nr 598010, wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11, Lex nr 1112325).
III KK 328/06
155; wyrok SN z dnia 19 października 2004 r., II KK 355/04, Lex nr 141299; postanowienie SN z dnia 16 maja 2007 r., III KK 328/06, Lex nr 296728, wyrok SN z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08, Lex nr 598010, wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11, Lex nr 1112325).
II KK 331/08
155; wyrok SN z dnia 19 października 2004 r., II KK 355/04, Lex nr 141299; postanowienie SN z dnia 16 maja 2007 r., III KK 328/06, Lex nr 296728, wyrok SN z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08, Lex nr 598010, wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11, Lex nr 1112325).
IV KK 298/11
155; wyrok SN z dnia 19 października 2004 r., II KK 355/04, Lex nr 141299; postanowienie SN z dnia 16 maja 2007 r., III KK 328/06, Lex nr 296728, wyrok SN z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08, Lex nr 598010, wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11, Lex nr 1112325).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W I M I E N I U RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Jarosław Komorowski Protokolant: sekr. sąd. Agata Gorzałczany przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Haliny Pągowskiej po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 roku sprawy G. B. (B.) oskarżonego o przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni z dnia 2 czerwca 2014 roku, sygn. akt VII K 166/14 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a. w punkcie 1. wyroku z opisu przypisanego oskarżonemu G.

B. czynu eliminuje okoliczność, że oskarżony dopuścił się tego czynu będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy, sygn. akt VI K 237/06 z dnia 30 czerwca 2006 roku, gdzie orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1 roku, który to wyrok uprawomocnił się 8 lipca 2006 roku a w konsekwencji uznaje, że oskarżony wyczerpał znamiona występku z art. 178a § 1 k.k. i za to, w miejsce orzeczonej kary 11 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 178a § 1 k.k. wymierza mu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 15 (piętnaście ) złotych każda stawka, b. uchyla punkty 2., 3., 4., 5. i 9. wyroku, 2. w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, 3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł i wymierza mu jedną opłatę za obie instancje w kwocie 200 zł.

SSO Jarosław Komorowski

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2014 roku, wydanym na skutek wniosku z art. 387 § 1 k.p.k., Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni w sprawie o sygn. akt VII K 166/14:

1. oskarżonego G. B. (B.) uznał za winnego tego, że w dniu 6 lutego 2014 roku, o godzinie 20:30, w O., województwa (...), kierował samochodem osobowym marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,23 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czyn czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy, sygn. akt VI K 237/06 z dnia 30 czerwca 2006 roku, gdzie orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1 roku, który to wyrok uprawomocnił się 08 lipca 2006 roku, stanowiącego występek z art. 178a § 1 i 4 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierzył mu karę 11 miesięcy pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 tytułem próby, 3. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oskarżonego w okresie próby oddał pod dozór kuratora sądowego, 4. na podstawie art. 72 § 1 pkt. 5 k.k. orzekł wobec oskarżonego w okresie próby obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, 5. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 10 złotych, 6. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, 7. na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 06 lutego 2014 r., 8. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, 9. na podstawie art. 50 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości - poprzez wywieszenie treści wyroku na tablicy ogłoszeń U.

M. i. G.w P.przez okres 30 dni, 10. na podstawie art. 627 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późniejszymi zmianami) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania w wysokości 198,82 złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 270 złotych. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze. Kwestionowanemu wyrokowi apelujący zarzucił mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisu postępowania karnego - przepisu art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k., polegającą na nie wskazaniu w pkt. 2 sentencji wyroku stanowiącego podstawę prawną warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 178 a § 4 k.k. - przepisu art. 69 § 4 k.k., który to brak pozbawia rozstrzygnięcie co do środka probacyjnego prawnego uzasadnienia.

Wobec powyższego apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku - poprzez dodanie do podstawy prawnej warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec oskarżonego G. B. kary pozbawienia wolności obok zastosowanych przepisów - art. 69 § 4 k.k., przy utrzymaniu w mocy wyroku Sądu I instancji w pozostałym zakresie. W toku rozprawy odwoławczej, po uzupełnieniu zgromadzonych w sprawie materiałów o akta sprawy Sądu Rejonowego w Słupcy o sygn. VI K 237/06, prokurator wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na art. 178a § 1 k.k. i w konsekwencji o złagodzenie kary do 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora okazała się potrzebna, albowiem rozpoznanie sprawy zgodnie z dyspozycją art. 433 § 1 k.p.k. ujawniło, że orzeczenie Sądu Rejonowego jest wadliwe w zakresie znacznie szerszym niż wskazany w wywiedzionej przez apelującego skardze. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. Sąd Odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Przypadkiem nakazującym wyjście poza granice środka odwoławczego jest m.in. sytuacja, o której mowa w art. 440 k.p.k., obligująca Sąd II instancji do zmiany zaskarżonego orzeczenia na korzyść oskarżonego albo do jego uchylenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli utrzymanie w mocy takiego orzeczenia byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Sąd Odwoławczy ma zatem nie tylko prawo, lecz wręcz obowiązek zbadania sprawy pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu niezależnie od tych granic - w celu stwierdzenia, czy nie zachodzi oczywista niesprawiedliwość orzeczenia, w szczególności, gdy niemożliwe jest uwzględnienie samych zarzutów zawartych w środku odwoławczym (postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 2007 r., II KK 242/06, LEX nr 280721). Konsekwentnie przyjmuje się przy tym w orzecznictwie, że każda wskazana w art. 438 k.p.k. podstawa odwoławcza może zostać uwzględniona z urzędu i stać się powodem uznania danego orzeczenia za rażąco niesprawiedliwe, w tym m.in. oczywisty błąd w ustaleniach faktycznych, obraza prawa procesowego, a także prawa materialnego, która nie tylko umożliwia, ale wręcz nakazuje wyjście poza granice zaskarżenia i podniesione zarzuty, skutkując zmianą zaskarżonego orzeczenia na korzyść oskarżonego albo jego uchyleniem (wyrok SN z dnia 29 maja 1973 r., V KRN 118/73, OSNKW 1973, z. 12, poz. 155; wyrok SN z dnia 19 października 2004 r., II KK 355/04, Lex nr 141299; postanowienie SN z dnia 16 maja 2007 r., III KK 328/06, Lex nr 296728, wyrok SN z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08, Lex nr 598010, wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11, Lex nr 1112325).

Już w tym miejscu zaznaczyć więc należy, że analiza treści kwestionowanego wyroku i jego pisemnych motywów doprowadziła Sąd Odwoławczy do wniosku o konieczności wydania orzeczenia reformatoryjnego na korzyść oskarżonego G. B., co nie zmienia jednak faktu, że słuszne jest stanowisko prokuratora w przedmiocie podstawy prawnej warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za występek z art. 178a § 4 k.k. Analiza okoliczności niniejszej sprawy pozwala stwierdzić, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów bezspornym jest, iż w dniu 6 lutego 2014 roku G.

B. w O. kierował samochodem osobowym marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,23 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu. Na powyższe wskazuje bowiem nie tylko dwukrotne nie budzące wątpliwości przyznanie się do winy G. B. (k.13 i k. 41v), ale także inne dowody zgromadzone w momencie ujęcia oskarżonego na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. Rzecz jednak w tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonego wypełniało znamiona przestępstwa typizowanego w art. 178a § 4 k.k., a to wobec zatarcia skazania za występek z art. 178a § 1 k.k. Jak słusznie podkreślono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, odpowiedzialność na podstawie art. 178a § 4 k.k. - ze względu na uprzednie skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. lub wymienione w art. 178a § 4 k.k. - sprawca czynu z art. 178a § 1 k.k. ponosi do momentu zatarcia wcześniejszego skazania w myśl zasad ogólnych, określonych przepisami rozdziału XII kodeksu karnego.

Fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. lub wymienione w art. 178a § 4 k.k., zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art. 178a § 1 k.k., uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie unormowania art. 178a § 4 k.k. także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie wymienionego unormowania art. 178a § 4 k.k. zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn z art. 178a § 1 k.k. został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu (postanowienie SN z dnia 21 sierpnia 2012 r., IV K.K. 59/12, Lex nr 1267077).

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 30 czerwca 2006 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VI K 237/06, który stanowił podstawę przypisania oskarżonemu występku z art. 178a § 4 k.k., G. B. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. na karę 250 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii (...) na okres 1 roku, świadczenia pieniężnego w wysokości 200 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) w S. oraz podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie jego treści w Gazecie (...).

Wyrok uprawomocnił się w dniu 8 lipca 2006 roku. Zgodnie z dyspozycją art. 107 § 4 k.k. w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. Z art. 107 § 6 k.k. wynika natomiast, że jeżeli orzeczono środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania, z zastrzeżeniem art. 76 § 2.

Jak wynika z akt sprawy Sądu Rejonowego w Słupcy, o sygn. VI K 237/06 oraz akt VI Ko 284/06, G. B. wykonał orzeczoną wobec niego karę grzywny w całości, przy czym ostatnią ratę z tego tytułu uiścił w dniu 23 maja 2007 roku (k. 61 akt VI K 237/06). Orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wykonano w okresie od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od 9 kwietnia 2006 roku do dnia 8 kwietnia 2007 roku (k. 59 akt VI K 237/06). W dniu 10 października 2006 roku skierowano do Redakcji Gazety (...) odpis wydanego wyroku, celem opublikowania jego sentencji (k. 42 akt VI K 237/06).

Świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł zostało natomiast uiszczone przez oskarżonego B. w dniu 3 czerwca 2009 roku (k. 65 akt VI K 237/06). Mając na uwadze moment wykonania przez oskarżonego kary grzywny oraz fakt wykonania wszystkich środków karnych w okresie 5 lat liczonym od dnia 23 maja 2007 roku, nie może budzić wątpliwości, że zatarcie skazania za czyn z art. 178a § 1 k.k. popełniony przez G. B. w dniu 9 kwietnia 2006 roku z mocy prawa nastąpiło z dniem 23 maja 2012 roku. Wobec tego w niniejszej sprawie brak było podstaw do przypisania oskarżonemu występku z art. 178a § 4 k.k., co zresztą dostrzegł prokurator w toku postępowania odwoławczego, już po uzupełnieniu przez Sąd Okręgowy zgromadzonych w sprawie materiałów.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stwierdzając ww. uchybienie Sąd Odwoławczy nie był zobligowany do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Zgodnie bowiem z aprobowaną przez Sąd Okręgowy uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2013 roku, kontrolę instancyjną wyroku wydanego w trybie określonym w art. 343 k.p.k. poza modyfikacją wynikającą z art. 434 § 3 k.p.k., przeprowadza się na zasadach ogólnych (I KZP 5/13, OSNKW 2013/11/92). Podniesiona w przywołanej uchwale argumentacja jest trafna również w przypadku zaskarżenia wyroku wydanego w trybie art. 387 k.p.k., a więc obejmującego porozumienie procesowe zawarte na rozprawie głównej, stąd też nie ma przeszkód do wydania rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym, w szczególności jeśli błąd organów ścigania powielony przez Sąd I instancji skutkował poczynieniem niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych i wadliwą oceną prawną jego zachowania, z której sam oskarżony mógł nie zdawać sobie sprawy.

Mając na uwadze przywołane wyżej zapatrywanie oraz okoliczności niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1. wyroku z opisu przypisanego oskarżonemu G. B. czynu wyeliminował okoliczność, że oskarżony dopuścił się tego czynu będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy, sygn. akt VI K 237/06 z dnia 30 czerwca 2006 roku, gdzie orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1 roku, który to wyrok uprawomocnił się 08 lipca 2006 roku, a w konsekwencji uznał, że oskarżony wyczerpał znamiona występku z art. 178a § 1 k.k. Konsekwencją powyższej modyfikacji była konieczność zmiany sankcji karnej orzeczonej wobec oskarżonego za zachowanie, którego ów się dopuścił z uwagi na różny stopień społecznej szkodliwości czynów, wypełniających znamiona przestępstw z art. 178a § 1 k.k. i z art. 178a § 4 k.k. Występek z art. 178a § 1 k.k. podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Natomiast występek przypisany oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Mając na uwadze okoliczności prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości przez G. B., a zwłaszcza ilość alkoholu w wydychanym powietrzu ale również postawę oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę i złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 k.p.k., a przy tym jest obecnie osobą niekaraną za przestępstwa, Sąd Okręgowy uznał, że celowe jest orzeczenie kary wolnościowej w postaci kary grzywny, której wymiar będzie stanowił dla oskarżonego realną dolegliwość i powstrzyma go od popełniania kolejnych przestępstw.

W ocenie Sądu Odwoławczego adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu będzie kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednaj stawki – zgodnie z dyspozycją art. 33 § 3 k.k. – na kwotę 15 złotych. Oskarżony posiada wprawdzie mieszkanie w miejscowości P. oraz samochód marki M. z 2001 roku, jednakże na utrzymaniu ma troje dzieci w wieku 9, 12 i 18 lat. Miesięczne dochody oskarżonego, zatrudnionego na stanowisku ślusarza – kierowcy wynoszą natomiast 1700 zł.

Wobec zmiany rodzaju orzeczonej wobec oskarżonego kary koniecznym było uchylenie rozstrzygnięć odnoszących się do zastosowanej wobec oskarżonego probacji, a mianowicie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, dozoru kuratora, obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, a także orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 k.k. niesamoistnej kary grzywny. Stąd też Sąd Okręgowy uchylił punkty 2., 3., 4. i 5. zaskarżonego wyroku. Ponadto Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że nie jest celowym podawanie zmienionego wyroku do publicznej wiadomości i wobec tego uchylił także punkt 9. kwestionowanego orzeczenia.

Przechodząc do wymiaru obligatoryjnego wobec oskarżonego środka karnego, o którym orzeczono w punkcie 6. wyroku wskazać trzeba, że w ocenie Sądu Odwoławczego nie wymagał on modyfikacji. W realiach niniejszej sprawy orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych było uzasadnione nie tylko kategorycznym brzmieniem art. 42 § 2 k.k., ale także funkcją tego środka karnego. Analizowany środek karny pełni bowiem funkcję prewencyjną, gdyż ma zagwarantować oskarżonemu i innym użytkownikom dróg i chodników odpowiedni stopień bezpieczeństwa i to poprzez eliminację z ruchu kierowcy, który lekceważy podstawowe zasady bezpieczeństwa oraz funkcję represyjną, gdyż ograniczeniu ulega mobilność oskarżonego.

Z uwagi na stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości występku, którego ów się dopuścił, w tym ilość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, zasadnym było orzeczenie tego środka na okres 3 lat. W analogiczny sposób Sąd Okręgowy ocenił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 8. wyroku, w którym orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Negatywne skutki prowadzenia pojazdów przez kierowców w stanie nietrzeźwości wymagają, aby konsekwencją ich zachowań były także sankcje finansowe, które będą stanowić realne wsparcie m.in. dla ofiar tego typu przestępstw, a przy tym dodatkową dolegliwość dla sprawcy, który musi sobie uświadomić naganność swojego postępowania.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że w ocenie Sądu Odwoławczego orzeczona wobec oskarżonego kara 200 stawek dziennych grzywny po 15 zł każda stawka oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł stanowi trafną reakcję karną na przestępstwo popełnione przez G. B., albowiem suma tej kary i środków karnych należycie odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości czynu oraz zapewnia spełnienie celów kary. Podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu Odwoławczego tak ukształtowany wymiar kary nie wpłynie negatywnie na realizację względów ogólnoprewencyjnych oraz zapobiegnie wykształceniu w społeczeństwie błędnego przekonania o nadmiernej pobłażliwości organów sprawiedliwości wobec sprawców tego rodzaju przestępstw.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie 1. wyroku, modyfikując opis przypisanego oskarżonemu czynu, jego ocenę prawną a także wymiar orzeczonej wobec G. B. kary. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, albowiem nie dostrzegł żadnych dalszych uchybień, które w myśl art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. bądź art. 455 k.p.k. należałoby wziąć pod uwagę z urzędu (pkt 2. wyroku). O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w punkcie 3. wyroku, na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 1, art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, obciążając nimi oskarżonego.

Sąd Okręgowy doszedł bowiem do przekonania, że oskarżony G. B., który dopuścił się kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, powinien ponieść także koszty postępowania, które wywołał swoim bezprawnym zachowaniem, tym bardziej że nie stoi temu na przeszkodzie jego aktualna sytuacja finansowa i rodzinna. SSO Jarosław Komorowski