Court quashes sentence for minor under 21 due to mandatory 3-year probation and court supervision. Appeal dismissed as parties did not agree to new terms.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the first-instance judgment sentencing a minor defendant to a suspended sentence with only a two-year probation period and no court supervision. The prosecutor argued that the law mandates a three-year probation term and mandatory supervision for minors under 21, constituting an offense of material law violation. However, the court held that changing the sentence without the defendant's consent requires quashing the verdict and remanding the case for a new trial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 70 § 2 k.k.; Art. 73 § 2 k.k.; Art. 115 § 10 k.k.; Art. 335 § 1 k.p.k.: A sentence violating mandatory provisions for minors must be quashed and remanded if the parties do not agree to new terms during the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Adamczewska (spr.) Protokolant: st.prot.sąd. Karolina Tomiak przy udziale Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Agnieszki Hildebrandt po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy P. K. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 244 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 2 października 2014 roku, sygn. akt. II K 282/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Grodzisku Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Agata Adamczewska
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 2 października 2014r., wydanym w trybie art. 335 § 1 k.p.k. w sprawie o sygn. akt II K 282/14, uznał oskarżonego P. K. za winnego tego, że w dniu 4 lipca 2014r. o godz. 7.00 w miejscowości G. g. G. W. w woj., (...) kierował rowerem pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim sygn. akt II K 425/12 zakazu kierowania rowerami w okresie od 22.11.2012r. do 22.11.2014r., tj. występku z art. 244 k.k. Sąd Rejonowy, przychylając się do uzgodnień poczynionych pomiędzy oskarżonym i prokuratorem, wymierzył P. K. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Apelujący zarzucił rozstrzygnięciu :
1. obrazę przepisu prawa materialnego – art. 70 § 2 k.k. – polegającą na jego niezastosowaniu i nie zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego P. K. na okres próby 3 lat, podczas, gdy oskarżony jest osobą młodocianą i zastosowanie powyższego przepisu było obligatoryjne, 2. obrazę przepisu prawa materialnego – art. 73 § 2 k.k. – polegającą na jego niezastosowaniu i nie oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, podczas, gdy oskarżony jest osobą młodocianą i zastosowanie powyższego przepisu było obligatoryjne.
Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec P. K. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 oraz oddanie go pod dozór kuratora sądowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja prokuratora okazała się konieczna, a podniesione w niej zarzuty słuszne. Sąd nie podzielił jednak wniosku apelacji i uznał, że dokonanie w trybie odwoławczym w zaskarżonym wyroku stosownej zmiany jest niedopuszczalne. Bezspornie P. K. w chwili czynu, a zatem 4 lipca 2014r. nie miał ukończonych 21 lat (wiek ten osiągnąłby w dniu 25.10.2014r.), zaś w czasie orzekania w pierwszej instancji nie miał ukończonych 24 lat.
Tym samym, zgodnie z art. 115 § 10 k.k. był sprawcą młodocianym. Rację ma oczywiście prokurator, iż wobec sprawcy młodocianego, zastosowanie muszą znaleźć przepisy art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. (minimalny okres próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności musi wynieść 3 lata i obligatoryjnym jest oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego). Wyrok Sądu Rejonowego, skazujący P. K. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata próby, przy braku rozstrzygnięcia o oddaniu go pod dozór kuratora sądowego, zawiera błędy, które powodują, że orzeczenie w takim kształcie nie może się ostać.
Obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych, co ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem nie sposób czynić Sądowi Rejonowemu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe wywody, uznając zarzuty podniesione w apelacji prokuratora za zasadne, Sąd Okręgowy musiał zaskarżony wyrok uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zmiana wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w warunkach konsensualizmu procesowego jest bowiem możliwa przed sądem odwoławczym tylko w sytuacji, jeżeli strony wyrażą ponownie zgodę na wymierzenie kary na nowych warunkach.
Brak takiego porozumienia w sytuacji, gdyby sąd odwoławczy uznał argumenty apelacji prokuratora za uzasadnione, musi prowadzić do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ( vide: wyrok SN z 8.10.2009r. V KK 29/09). W związku z tym jednak, że do rzeczonego porozumienia między oskarżonym a prokuratorem na rozprawie odwoławczej w niniejszej nie doszło z tego prozaicznego powodu, iż oskarżony nie był obecny na rozprawie, brak jest, w ocenie Sądu Okręgowego, przeszkód, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy skorzystać w dalszym ciągu z instytucji opisanej w art. 335 § 1 k.p.k., po dokonaniu oczywiście stosownych modyfikacji w zakresie kary, która miałaby zostać wobec oskarżonego orzeczona ( vide: wyrok SN z 12.04.2011r.
II KK 69/11). Sąd ponownie orzekający w sprawie winien mieć na uwadze fakt, iż w przypadku rozważenia wymierzenia P. K. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wydłużeniu, w stosunku do pierwotnego wniosku, ulegnie okres próby, a oskarżony będzie musiał być poddany dozorowi kuratora, w związku z czym utrzymanie kary na poziomie 6 miesięcy pozbawienia wolności spowoduje zwiększenie surowości ukarania oskarżonego, być może nawet w sposób niewspółmierny do winy i społecznej szkodliwości zarzucanego mu występku.
SSO Agata Adamczewska