Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1670/13 AI generated

Tenant eviction dismissed; court grants social housing right and suspends eviction due to disability.

Case Number III Ca 1670/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Gliwice partially overturned a lower court's eviction order against a tenant who lacked a direct legal title to the property. While the tenant was found to be a 'tenant' under the Housing Protection Act due to a lease with the previous occupant, the court recognized his disability and material hardship. Consequently, the court granted him a right to social housing and suspended the eviction until the municipality offered a new unit.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego; Art. 14 ust. 1, 2 i 4 pkt 2 w zw. z ust. 6: In cases where a tenant lacks a direct title but resides based on a sublease and faces significant material difficulties due to disability, the court must grant a right to social housing and suspend eviction proceedings pending an offer from the municipality.

Keywords

AI generated
eviction order suspension social housing entitlement tenant protection act disability status sublease relationship municipal housing offer procedural fairness

Cited Legislation

AI generated
art. 222 § 1 k.c.
Wskazał, że powódce jako właścicielowi lokalu przysługuje roszczenie wydobywcze uregulowane w art. 222 § 1 k.c. Pozwany nie udowodnił, że posiada skuteczne wobec powódki prawo do władania lokalem.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparł Sąd o art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
art. 14 ust. 1, 2 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
W apelacji pozwany wywiódł, że w spornym lokalu mieszka od 2002r., zarzucił nieważność postępowania spowodowaną pozbawieniem go możności obrony swych praw przez nieustanowienie pełnomocnika z urzędu, obrazę prawa materialnego – art. 14 ust.
art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
W apelacji pozwany wywiódł, że w spornym lokalu mieszka od 2002r., zarzucił nieważność postępowania spowodowaną pozbawieniem go możności obrony swych praw przez nieustanowienie pełnomocnika z urzędu, obrazę prawa materialnego – art. 14 ust.
art. 386 § 1 i 385 k.p.c.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 386 § 1 i 385 k.p.c., o kosztach procesu – po myśli art.
art. 102 k.p.c.
386 § 1 i 385 k.p.c., o kosztach procesu – po myśli art. 102 k.p.c., o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu odwoławczym przez adwokata ustanowionego z urzędu – w oparciu o § 10 pkt 1 w związku z § 13 ust.
§ 10 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1, 19 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
art. 222 § 1 k.c
Wskazał, że powódce jako właścicielowi lokalu przysługuje roszczenie wydobywcze uregulowane w art. 222 § 1 k.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
Zarzut nieważności postępowania oparty o art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 102 k.p.c
386 § 1 i 385 k.p.c., o kosztach procesu – po myśli art. 102 k.p.c., o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu odwoławczym przez adwokata ustanowionego z urzędu – w oparciu o § 10 pkt 1 w związku z § 13 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1670/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Tomasz Tatarczyk (spr.) Sędzia SO Lucyna Morys - Magiera Sędzia SR (del.) Barbara Konińska Protokolant Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa Gminy R. przeciwko D. L. o eksmisję na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I C 216/13 1 zmienia zaskarżony wyrok: a w punkcie I w ten sposób, że dodaje punkt I.1 w którym ustala, iż pozwanemu przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego i wstrzymuje wykonanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanemu przez Gminę R. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, b w punkcie II w ten sposób, że nie obciąża pozwanego kosztami procesu; 1 oddala apelację w pozostałej części; 2 przyznaje adwokatowi S. Z. od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Raciborzu) kwotę 110,70 (sto dziesięć 70/100) złotych, w tym kwotę 20,70 (dwadzieścia 70/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu odwoławczym.

SSR (del.) Barbara Konińska SSO Tomasz Tatarczyk SSO Lucyna Morys-Magiera Sygn. akt III Ca 1670/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 kwietnia 2013r. Sąd Rejonowy nakazał pozwanemu opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...) w R. i zasądził od pozwanego na rzecz powódki 320 złotych tytułem kosztów procesu. Sąd ustalił, że umową z 15 marca 1977 roku J. K. najął od poprzednika prawnego Gminy R. lokal mieszkalny położony w R. przy ul. (...). Właścicielem tego lokalu jest obecnie powodowa gmina. Około 2006 roku J. K. umożliwił pozwanemu zamieszkiwanie w lokalu, który jest przedmiotem sprawy. Od tego czasu pozwany zamieszkuje w tym lokalu.

W dniu 10 października 2012 roku J. K. zmarł. Żądanie eksmisji uznał Sąd za usprawiedliwione. Wskazał, że powódce jako właścicielowi lokalu przysługuje roszczenie wydobywcze uregulowane w art. 222 § 1 k.c. Pozwany nie udowodnił, że posiada skuteczne wobec powódki prawo do władania lokalem. Wobec braku tytułu prawnego do zajmowania lokalu pozwany obowiązany jest lokal opuścić. Stwierdził Sąd, że w sprawie nie ma zastosowania ustawa z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, pozwany nie uzyskał bowiem statusu lokatora w rozumieniu tej ustawy.

W rezultacie nie orzekł Sąd o uprawnieniu pozwanego do lokalu socjalnego. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparł Sąd o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W apelacji pozwany wywiódł, że w spornym lokalu mieszka od 2002r., zarzucił nieważność postępowania spowodowaną pozbawieniem go możności obrony swych praw przez nieustanowienie pełnomocnika z urzędu, obrazę prawa materialnego – art. 14 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego polegającą na nierozstrzygnięciu o prawie pozwanego do lokalu socjalnego w sytuacji, gdy takie orzeczenie było obligatoryjne z uwagi na niepełnosprawność pozwanego.

W oparciu o te zarzuty skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, zmiany wyroku przez przyznanie pozwanemu prawa do lokalu socjalnego, przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Powódka nie sprzeciwiając się przyznaniu pozwanemu przez sąd lokalu socjalnego oświadczyła, że lokal ten pozwanemu dostarczy zgodnie z przepisami.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Pozwany nie został pozbawiony możności obrony swych praw, o czynnościach sądowych został powiadomiony, w postępowaniu uczestniczył, złożył zeznania, sąd nie miał obowiązku z urzędu ustanowić dla niego pełnomocnika. Zarzut nieważności postępowania oparty o art. 379 pkt 5 k.p.c. jest nieuzasadniony i w tym zakresie apelacja nie mogła odnieść skutku. Ustaliwszy, ze pozwany nie posiada tytułu prawnego do zajmowania spornego lokalu zasadnie Sąd Rejonowy nakazał mu opróżnienie i opuszczenie tego lokalu. Apelacja rozstrzygnięcia tego nie podważa.

W sprawie należało zastosować regulację ustawy z 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Pozwany, jak wynika z ustaleń Sądu Rejonowego, zamieszkiwał w spornym lokalu od kilku lat. W lokalu tym został zameldowany 14 września 2006r., o czym świadczą zawarte w aktach sprawy dane ze zbiorów meldunkowych. Lokal udostępnił pozwanemu najemca. Przyjąć trzeba w realiach stanu faktycznego sprawy, że z najemcą lokalu wiązała pozwanego umowa użyczenia. Pozwany swoje uprawnienie do korzystania z lokalu wywodził od najemcy, zatem wobec ustania stosunku najmu obowiązany jest lokal wydać właścicielowi.

Używając lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności pozwany był lokatorem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 czerwca 2001r. Z uwagi na niepełnosprawność pozwanego, stwierdzoną w załączonym do akt sprawy orzeczeniu oraz jego szczególnie trudną sytuację życiową i materialną orzec należało pozytywnie o uprawnieniu pozwanego do otrzymania lokalu socjalnego stosownie do art. 14 ust. 1, 2 i 4 pkt 2 powołanej ustawy, a w oparciu o art. 14 ust. 6 ustawy wstrzymać wykonanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanemu przez Gminę R. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 386 § 1 i 385 k.p.c., o kosztach procesu – po myśli art. 102 k.p.c., o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu odwoławczym przez adwokata ustanowionego z urzędu – w oparciu o § 10 pkt 1 w związku z § 13 ust. 1 pkt 1, 19 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu