Legislator Case Law & Legislation
III U 161/14 AI generated

Social court dismisses disability pension appeal as medical experts confirmed the applicant's capacity to work.

Case Number III U 161/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's decision denying disability pension. Medical experts concluded that the applicant's conditions, including back issues and diabetes, did not prevent her from working, and she had worked fewer than five years in the last decade. Consequently, the court found no legal basis to grant the pension and rejected the appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 477 § 1 k.p.c.; Art. 10 ust. 1 ustawy o rentach z tytułu niezdolności do pracy: The court must rely on expert opinions to determine work capacity, and a pension is denied if medical evidence proves the applicant remains capable of employment.

Keywords

AI generated
disability pension work capacity assessment medical expert opinion five year work requirement social insurance appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 477 § 1 k.p.c.
na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: III U 161/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Suchcicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Laskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 stycznia 2015 r. w O. sprawy z odwołania G. G. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania G. G. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 13 lutego 2014r. znak (...) orzeka: oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

G. G. (1)złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P.z dnia 13.02.2014r. znak: (...), odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podała, że stan jej zdrowia nie pozwala na podjęcie żadnego zatrudnienia. W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że G. G. (1) w okresie od 01.05.1999r. do 30.06.2001r. pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ubezpieczona złożyła wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 04.12.2013r. ustalił, że nie jest ona niezdolna do pracy. Od tego orzeczenia G. G. (2) wniosła sprzeciw, a po jego rozpoznaniu Komisja Lekarska ZUS II Oddział w W. nr (...) także ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Decyzją z dnia 13.02.2014r. odmówiono jej więc prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Decyzją z dnia 14.07.1999r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał G. G. (1) (ur. (...)) prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01.05.1999r. do 30.06.2001r. Podstawę wydanej decyzji stanowiło orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 02.06.1999r. o niezdolności do pracy do czerwca 2001r. W dniu 01.06.2001r. ubezpieczona złożyła kolejny wniosek o rentę. Decyzją z dnia 03.07.2001r. G. G. (1) odmówiono prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 01.07.2001r. z uwagi na stwierdzenie przez Lekarza Orzecznika ZUS w orzeczeniu z dnia 27.06.2001r. jej zdolności do pracy. [dowód: akta rentowe (...), w tym: decyzja z dnia 14.07.1999r.

– k. 25-26 a.r., z dnia 03.07.2001r. – k. 56 a.r.] W dniu 04.11.2013r. G. G. (1) złożyła w Inspektoracie ZUS w O. wniosek o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. W związku z powyższym została skierowana na badanie lekarskie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w wyniku przeprowadzonego badania, w orzeczeniu z dnia 04.12.2013r. uznał, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. G. G. (1) złożyła sprzeciw od w/w orzeczenia, w związku, z czym jej akta rentowe zostały skierowane do rozpatrzenia do komisji lekarskiej ZUS.

Komisja Lekarska ZUS II Oddział w W. nr (...), po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej, w orzeczeniu z dnia 27.01.2014r. także ustaliła, że nie jest ona niezdolna do pracy. Ponieważ orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS G. G. (1)została uznana za zdolną do pracy, Oddział ZUS w P.decyzją z dnia 13.02.2014r. znak: (...), odmówił jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z uwagi na to, że nie spełniony został warunek z art. 57 ust. l pkt 1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach rentowych, Oddział ZUS ustalił staż pracy w ilości 14 lat, 2 miesiące i 1 dzień okresów składkowych oraz 4 lata, 8 miesięcy i 21 dni okresów nieskładkowych, tj. łącznie 18 lat, 10 miesięcy i 22 dni; w tym w ostatnim dziesięcioleciu przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę - 3 lata, 7 miesięcy i 10 dni zamiast wymaganych 5 lat pracy. [dowód: akta rentowe (...), k. 15] Odwołanie G. G. (1) od decyzji ZUS z dnia 13.02.2014r. nie jest zasadne. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.

Dz.U.2013.1440) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, która spełnia łącznie następujące przesłanki:

1. jest niezdolny do pracy, 2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3. niezdolność do pracy powstała we wskazanych w ustawie okresach składkowych lub nieskładkowych albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu ust. l pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (art. 57 ust. 2 ustawy). Według art. 58 ust. 1 warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej: 1)1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat; 2)2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat; 3)3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat; 4)4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat; 5)5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.

Według ust. 2 okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej. Według ust. 3, jeżeli ubezpieczony nie osiągnął okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w ust. 1, warunek posiadania wymaganego okresu uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia przed ukończeniem 18 lat albo w ciągu 6 miesięcy po ukończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej oraz do dnia powstania niezdolności do pracy miał, bez przerwy lub z przerwami nieprzekraczającymi 6 miesięcy, okresy składkowe i nieskładkowe.

Według ust. 4 przepisu ust. 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Definicję osoby niezdolnej do pracy zawiera art. 12 ust. 1-3 powoływanej ustawy, który stwierdza, że jest nią osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Zgodnie zaś z art. 61 w/w ustawy prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. W świetle cytowanych wyżej przepisów rozstrzygnięcie w sprawie było uzależnione od ustalenia, czy G. G. (1) jest niezdolna do pracy, w jakim stopniu i kiedy ta niezdolność powstała. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, ocena niezdolności do pracy z medycznego punktu widzenia wymaga wiadomości specjalnych i Sąd nie może - wbrew opinii biegłego (biegłych) - opierać ustaleń w tym zakresie na własnym przekonaniu (wyrok z dnia 14.05.2014r., III AUa 1810/13, LEX nr 1469282).

Z akt rentowych wynika także, że ubezpieczona nie wykazała przed organem rentowym posiadania wymaganego ustawą stażu pracy, zatem w przypadku ustalenia istnienia niezdolności do pracy odwołująca się w celu uzyskania prawa do renty powinna wykazać spełnianie także pozostałych przesłanek. Mając powyższe na względzie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu: ortopedii, neurologii i diabetologii. Biegli z zakresu: ortopedii G. K., neurologii W. T. i diabetologii E. P. po przeprowadzeniu badania odwołującej w dniu 10.05.2014r. rozpoznali: cukrzycę typu II leczoną lekami doustnymi, nnadciśnienie tętnicze, chorobę zwyrodnieniową stawów i kręgosłupa, zespół bólowy kręgosłupa szyjnego, piersiowego i L/S w przebiegu zmian zwyrodnieniowych, zagojone złamanie rzepki z niewielkim ograniczeniem ruchów i nadczynność tarczycy.

Zdaniem biegłych, powyższe schorzenia nie czynią badanej niezdolną do pracy zarobkowej. W uzasadnieniu biegli wskazali, że zespół bólowy kręgosłupa bez objawów korzeniowych, bez upośledzenia funkcji ruchowej i czuciowej nie powoduje inwalidztwa. Choruje ona na cukrzycę typu II od kilkunastu lat, leczy się lekami doustnymi, ciśnienie jest wyrównane (k. 12- 14 a.s.). Do powyższej opinii zastrzeżenia wniosła odwołująca się. W piśmie z dnia 14.07.2014r. wskazała, że lekarze opisali bliznę i tatuaż, których nie posiada, na badania skierowana została przez Sąd Okręgowy w Ostrołęce – nie w Ł., nie zgadza się waga jej ciała, a wzrostu nie mierzono – co świadczy, że opinia ta dotyczy innej osoby.

Napisala też, że stan jej zdrowia pogarsza się, a żaden lekarz nie wyrazi zgodę by pracowała. Wniosła o powołanie innych biegłych. (k. 18 a.s.) Biorąc pod uwagę w/w zastrzeżenia odwołującej się Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu ortopedii, neurologii i kardiologii. Biegli z zakresu: ortopedii J. S., neurologii M. B. i kardiologii K. S., po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 27.09.2014r. u odwołującej się rozpoznali: chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa L - S miernego stopnia bez objawów korzeniowych i ubytkowych, cukrzycę typu II bez powikłań, leczoną lekami doustnymi, wyrównane nadciśnienie tętnicze, wygojone złamanie rzepki prawej z miernym upośledzeniem funkcji narządu ruchu i nadczynność tarczycy.

Lekarze stwierdzili, że w/w schorzenia nie powodują niezdolności do pracy. W uzasadnieniu biegli wskazali, że na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego oraz po analizie dokumentacji medycznej i akt sprawy, brak podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy. Opinia jest zgodna z opinią Orzeczników ZUS i poprzedniego składu biegłych sądowych (k. 37 a.s.). Do powyższej opinii zastrzeżenia wniosła odwołująca się. Wskazała, że nie jest zdolna do pracy, ma prawie 60 lat, utrzymuje się ze świadczenia z opieki społecznej – 250 złotych, mieszka sama.

Nie chcą jej nigdzie przyjąć do pracy. Podała, że złożyła już posiadaną dokumentację medyczną (rozprawa z dnia 07.01.2015r., adnotacja 00:01:00, k. 50 a.s.). Zdaniem Sądu, opinie sporządzone po przeprowadzeniu badań odwołującej się w dniach: 10.05.2014r. i 27.09.2014r. mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Opinie zostały wydane przez biegłych lekarzy o specjalnościach odpowiednich do ujawnionych u odwołującej schorzeń. Biegli dokonali analizy zebranej w sprawie dokumentacji medycznej, przeprowadzili wywiad oraz badania.

Zarzut odnośnie braku tatuażu, blizny, czy różnicy w wadze nie jest zasadny, bowiem nie ma wpływu na zdolność do pracy. Ponadto merytoryczna część opinii w zakresie rozpoznania chorób – nie budzi zastrzeżeń. Zarówno rozpoznanie, jak i wnioski, jakie znajdują się w obydwu opiniach są rzeczowe, spójne, logiczne i tożsame, dlatego zasługują na uwzględnienie. Biegli określili schorzenia, stopień ich nasilenia i wpływ na zdolność do pracy. Z opinii wynika, iż nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie i zespół bólowy kręgosłupa i stawów, cukrzyca typu II, wygojone złamanie rzepki z miernym upośledzeniem funkcji narządu ruchu i nadczynność cukrzycy nie ograniczają zdolności do pracy.

W świetle w/w wyników badań należy podzielić wnioski biegłych o braku niezdolności do pracy. E. G., z wykształceniem podstawowym, pracowała jako m.in. sprzątaczka. Do powyższego odnieśli się biegli sądowi stwierdzając, że odwołująca jest zdolna do wykonywania pracy zgodnie z doświadczeniem. Należy też wskazać, że w ostatnim dziesięcioleciu przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę odwołująca się wykazała 3 lata, 7 miesięcy i 10 dni pracy zamiast wymaganych ustawą 5 lat. Sąd jednak nie ustalał powyższej przesłanki, ponieważ nie został spełniony warunek istnienia niezdolności do pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że prawidłowe jest stwierdzenie wszystkich powoływanych w sprawie biegłych o zdolności G. G. (1) do pracy. Odwołująca nie spełnia więc przesłanek do przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i jej odwołanie od decyzji ZUS z 13.02.2014r. na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. podlega oddaleniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.