Court convicts car owner for speeding when owner fails to identify driver despite claiming lack of knowledge.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant, R. P., of a traffic violation for failing to identify the driver of his vehicle after being photographed speeding. Although the defendant argued he did not know who was driving and was not forced to reveal the driver, the court found no evidence supporting this claim. Consequently, the court ruled that the owner's failure to identify the driver constituted a violation of the specific traffic offense provision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 96 § 3 kw; Art. 78 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym; Art. 74 § 1 k.p.k.; Art. 20 § 3 k.p.w.: A vehicle owner is liable for speeding if they fail to identify the driver, unless they can prove the vehicle was used against their will and knowledge by an unknown person.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI W 5700/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2015r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2015r. sprawy przeciwko R. P. synowi E. i Z. z domu P. urodzonemu (...) we W. obwinionemu o to, że W dniu 20.10.2014 r. o godz. 12:10 we W. na ul. (...) w Siedzibie Straży Miejskiej, będąc właścicielem samochodu marki O. o numerze rejestracyjnym (...) nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd, którego kierujący w dniu 25.09.2014 r. o godz. 07:33:54 we W. na ul. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 27 km/h. tj. o czyn z art. 96 § 3 kw I. uznaje obwinionego R.
P. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.
UZASADNIENIE
W dniu 25 września 2014 r. o godz. 7:33 we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki O. nr rej. (...) poruszający się z prędkością 77 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h. Samochód ten stanowił własność R. P.. dowód: notatka urzędowa k. 5; zdjęcie k. 7; wyjaśnienia R. P. k. 21-22; Straż Miejska W. w dniu 3 października 2014 r. wystosowała wezwanie do R. P.. Został ona zobowiązany do stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...) w terminie 7 dni w charakterze świadka w celu wskazania osoby, która kierowała w dniu 25 września 2014 r. we W. na ul. (...) samochodem marki O. nr rej. (...) poruszającym się z prędkością 77 km/h. dowód: wezwanie k. 7;
R. P. wezwanie Straży Miejskiej W. odebrała w dniu 7 października 2014 r. W dniu 20 października 2014 r. stawił się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...). Tam rozpytywany przez strażnika miejskiego nie był w stanie wskazać osoby, która kierowała w dniu 25 września 2014 r. we W. na ul. (...) jego samochodem poruszającym się z prędkością 77 km/h. Zarazem w tym czasie samochód ten nie był prowadzony przez nieznaną mu osobę wbrew jego woli i wiedzy. dowód: potwierdzenie odbioru pisma k. 10; notatka urzędowa k. 5; wyjaśnienia R.
P. k. 21-22; R. P. jest bezrobotny. Był karany za wykroczenie przeciw porządkowi w komunikacji. dowód: dane osobopoznawcze k. 3; wyrok k. 22, 23a; R. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił zgodnie z ustaleniami. vide: wyjaśnienia R. P. k. 21-22; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zdjęciu z opisem, notatce, wezwaniu, pokwitowaniu, wyjaśnieniach R. P.. Dowody te w sposób zbieżny wskazują, iż w dniu 25 września 2014 r. o godz. 7:33 we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki O. nr rej. (...) poruszającym się z prędkością 77 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h.
Samochód ten należał do R. P., który wezwany do wskazania kierującego nie zastosował się do tej powinności. Nie był on bowiem w stanie zidentyfikować kierującego. Zarazem samochód ten nie był wykorzystywany wbrew jego woli i wiedzy. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w art. 78 ust. 4 nakłada na właściciela bądź użytkownika pojazdu obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. W myśl art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym S. Miejscy są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Tym samym przysługuje im uprawnienie do składania wniosków o ukaranie w tych sprawach. W tym zakresie finalnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 30 września 2014 r., sygn. I KZP 16/14 (Biul.SN 2014/9/13). Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn. P 27/13 (Dz. U. z 24 marca 2014 r. poz. 375) wezwany do wskazania kierującego pojazdem ma pięć możliwości:
1) wskazać siebie, jeżeli faktycznie prowadził pojazd;2) przedstawić dowód, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem pojazdu;
3) wskazać kto kierował lub używał pojazd;4) nie wskazać, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania;
5) przedstawić dowód, że pojazd był użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W czwartym wypadku, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu nie wskaże, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania, naraża się na odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w omawianym orzeczeniu, zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec.
W sytuacji użycia pojazdu wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza pojazdu przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie dochodzi w ogóle do spełnienia znamion wykroczenia określonego w art. 96 § 3 kw. Właściciel lub posiadacz pojazdu, nie wskazując, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie zachowują się, jak wymaga tego art. 96 § 3 kw „wbrew obowiązkowi”. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw zostanie wyłączona także w sytuacji, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu uchylą się od obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie w ramach prawa do obrony na podstawie art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.) w związku z art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.). Właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają zatem obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli sami tym pojazdem kierowali lub go używali i dopuścili się np. wykroczenia przekroczenia prędkości zarejestrowanego za pomocą urządzenia rejestrującego. Należy tu także dodać, iż Trybunał Konstytucyjny dokonując wykładni art. 96 § 3 kw, dostrzegł możliwość, iż osoba którą zobowiązano do przedmiotowego wskazania nie dysponuje w tym zakresie wiedzą.
Taka sytuacja ma chociażby miejsca, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, gdy samochód został zarejestrowany przez fotoradar od tyłu. Sytuacja ta jednak, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie wyłącza odpowiedzialności z art. 96 § 3 kw. Jako, iż nie dostrzeżono zaistnienia żadnej z wymienionych przez Trybunał Konstytucyjny przesłanek wyłączających odpowiedzialność R. P. z art. 96 § 3 kw uznano go winnym przypisanego jemu czynu. Wymierzając karę Sąd uwzględnił jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy w odniesieniu do obwinionego oraz jego sytuację majątkową.
Jako okoliczność obciążającą przyjęto karalność obwinionego za podobne wykroczenie. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.