Court partially allowed prosecutor's appeal to correct missing general code provisions for sentencing duration and labor obligation.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice partially upheld the prosecutor's appeal against a first-instance judgment sentencing a defendant for theft. While the factual findings and the imposed sentence of four months' restriction of liberty were confirmed, the appellate court found the lower court erred by failing to cite the specific articles of the General Part of the Criminal Code governing the duration and labor obligation of this penalty. Consequently, the appellate court amended the judgment to explicitly reference Articles 34, 35, and 36 of the Criminal Code as the legal basis for the sentencing calculation, while dismissing the appeal regarding the conviction itself and exempting the defendant from appeal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 284 § 3 k.k.; Art. 34 § 1, § 2 pkt 2 k.k.; Art. 35 § 1 k.k.: When imposing a sentence of restriction of liberty, the court must explicitly cite the provisions of the General Part of the Criminal Code that determine the duration of the penalty and the obligation of unpaid work, not merely the specific provision defining the crime.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V .2 Ka 686/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Sędziowie: SO Sławomir Klekocki SR (del.) Ewa Tatarczyk (spr.) Protokolant: Anna Mańka w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy: J. T. /T./, córki F. i P., ur. (...) w K., oskarżonej o przestępstwo z art. 284 § 3 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 22 października 2014r. sygn. akt II K 807/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż w punkcie 1 jako podstawę wymiaru kary ograniczenia wolności wskazuje art. 284 § 3 kk i art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 kk i art. 35 § 1 kk; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. odstępuje od obciążania oskarżonej kosztami postępowania odwoławczego. Sygn. Akt V.2 Ka 686/14
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. wydanym w sprawie II K 807/14 w trybie art. 335 kpk uznał oskarżoną J. T. za winną popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 18 lipca 2014 roku w J. w sklepie (...) przy ul. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonała przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 700 złotych ze znalezionego portfela pozostawionego na terenie w/w sklepu na szkodę K. B., tj. przestępstwa z art. 284 § 3 k.k. i za to na mocy art. 284 § 3 k.k. wymierzył jej karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczności miasta J. w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Nadto na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonej opłatę w kwocie 120 złotych i wydatki postępowania w kwocie 90 złotych. Apelację od wyroku wniosła Prokuratura Rejonowa w Jastrzębiu Zdroju i zaskarżyła orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewskazanie przepisów art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 i art. 35 § 1 k.k. jako podstawy wymiaru kary orzeczonej wobec J. T.. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie prawidłowego przepisu – podstawy skazania oskarżonej J.
T. .
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego. Podnieść należy, iż ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, ocena zachowania oskarżonej i wymierzona kara nie budzą zastrzeżeń Sądu Odwoławczego. Słusznie wskazał jednak skarżący, iż wyrokując Sąd Rejonowy nie ustrzegł się błędu, albowiem nie wskazał jako podstawy wymiaru kary odpowiednich przepisów, o czym zresztą Sąd I instancji wspomniał w uzasadnieniu wyroku. Ewidentnie wymierzając karę ograniczenia wolności Sąd I instancji przytaczając przepis art. 284 § 3 k.k. przeoczył, iż podstawą wymiaru kary są również przepisy części ogólnej kodeksu karnego, a więc art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k., które to przepisy określają czas trwania tej kary, rygory, jakim podlega skazany w związku z wymierzeniem kary ograniczenia wolności.
Natomiast przepis art. 35 § 1 k.k. podaje normatywną charakterystykę obowiązku pracy, jego cel oraz wymiar czasowy. Bezsprzecznie Sąd I instancji określił w wyroku zarówno czas trwania kary, jak i pozostałe elementy niezbędne dla prawidłowego określenia wykonania kary ograniczenia wolności, jednak nie podał stosownych przepisów, na mocy których oparł te rozstrzygnięcia. W tej sytuacji konieczna była zmiana zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy wymiaru kary art. 284 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. W pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżony wyrok jak słuszny.
Z uwagi na to, że postępowanie odwoławcze nie zostało zainicjowane przez oskarżoną, a konieczność dokonania korekty orzeczenia Sądu I instancji została wywołana pomyłką Sądu, odstąpiono od obciążania oskarżonej kosztami postępowania odwoławczego.