Appeal court quashes lower court order denying request to amend judgment due to procedural defects.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court quashed the lower court's decision denying the plaintiff's request to amend the judgment regarding unpaid severance pay. The lower court rejected the amendment because the original judgment fully addressed the plaintiff's claims as specified by their lawyer, leaving no substantive ground for supplementation. However, the appellate court found the lower court's ruling procedurally void because it was issued in a single-judge closed session instead of a public hearing with a proper panel.
Legislator headnote
AI generatedArt. 351 k.p.c.; Art. 386 § 2 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: A decision denying a request to amend a judgment is void if rendered in a closed session without a public hearing or with a judicial panel composition inconsistent with the law, depriving the party of the right to defense.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII Pz 5/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa A. C. przeciwko (...) Radiu – (...) w (...) Spółce Akcyjnej w Ł. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy oddalił wniosek strony powodowej o uzupełnienie wyroku tegoż Sądu z dnia 29 września 2014 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż wniosek strony powodowej o uzupełnienie wyroku wydanego w dniu 29 września 2014 roku poprzez oznaczenie w pkt.
II wyroku okresu za jaki Sąd zasądził na rzecz powódki wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż Sąd orzekł o całości roszczeń powódki sprecyzowanych przez jej pełnomocnika po zobowiązaniu Przewodniczącego Wydziału pod rygorem zwrotu pozwu i w takim kształcie, jaki był sprecyzowany przez pełnomocnika powódki. Sąd podkreślił, iż pełnomocnik powódki wniósł o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Następnie – po wezwaniu do usunięcia braków – określił wartość tego roszczenia (tj. jego wysokość) na kwotę 2.880,00, opierając się w wyliczeniu wysokości roszczenia na wynagrodzeniu zasadniczym powódki za sierpień 2013 roku – zastrzegając rozszerzenie powództwa.
Roszczenie to ma charakter pieniężny i żądanie pozostało w kwocie przez pełnomocnika sprecyzowanej, do rozszerzenia pozwu bowiem nigdy nie doszło. Rozstrzygnięcie w punkcie II. wyroku jest dokładnym zasądzeniem tego, o co pełnomocnik wnosił. W tej sytuacji nie ma więc substratu, o który wyrok należałoby uzupełnić. Powódka wygrała bowiem sprawę w całości w zakresie roszczeń, które były przedmiotem żądania jej pełnomocnika. Żądania te zostały uwzględnione w całości, tak co do zasady, jak i wysokości oraz opisu roszczenia – zgodnego z opisem wskazanym przez pełnomocnika.
Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, iż zgodnie z brzmieniem art. 351 kpc wyrok nie może być uzupełniony, bo nie ma czego oddalić, ani o co go uzupełnić. Wskazane orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym (jeden sędzia zawodowy). Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł pełnomocnik powódki. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść postanowienia a mianowicie: - art. 351 kpc w zw. z art. 325 kpc polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku w przedmiocie uzupełnienia wyroku w kwestii dotyczącej rozstrzygnięcia o całości żądania, w sytuacji, gdy sąd orzekł jedynie o części dochodzonego przez stronę powodową żądania nie oddalając powództwa w pozostałej części; - art. 19 § 1 i 2 kpc w zw. z art. 126 1§ 1 kpc polegające na uznaniu, iż uzupełnienie przez stronę powodową braku formalnego polegającego na oznaczeniu wartości przedmiotu sporu stanowi jednocześnie precyzyjne określenie wartości żądania, 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 § 5 w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie Pracy przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy wysokość wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy winna odpowiadać wynagrodzeniu jako ekwiwalentowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub wynagrodzeniu urlopowemu, nie zaś wynagrodzeniu zasadniczemu.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i dokonanie uzupełnienia wyroku poprzez dodanie pkt. 5 wyroku i orzeczenie w nim o oddaleniu powództwa w pozostałym zakresie.
Sąd Okręgowy w Łodzi, zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych względów niż te, na które powołuje się skarżący. Zgodnie z art. 378 § 1 kpc. Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji (zażalenia); w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W myśl art. 379 pkt 4 i 5 kpc. nieważność postępowania zachodzi: - jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; - jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw.
Z kolei art. 351 § 1 - 3 kpc. stanowi, iż strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów lub natychmiastowej wykonalności sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w postaci wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów lub natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji w postępowaniu o uzupełnienie wyroku (poza przypadkiem dotyczącym kosztów procesu i natychmiastowej wykonalności) wyznaczenie rozprawy jest obowiązkowe. Rozstrzygnięcie w jakimkolwiek sensie o wniosku o uzupełnienie wyroku na posiedzeniu niejawnym ze wspomnianym zastrzeżeniem powoduje nieważność postępowania. (postanow. SN 2012.03.28 II PZ 5/12 LEX nr 1168873). Tym samym postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku o ile nie dotyczy orzeczenia o kosztach lub rygorze natychmiastowej wykonalności, zapada na rozprawie.
Ponadto podnieść należy, iż w orzecznictwie i doktrynie dominuje stanowisko, iż jako ogólną należy przyjąć zasadę, że skoro orzeczenie uzupełniające stanowi integralną część rozstrzygnięcia w sprawie, to uzupełnienia sąd powinien dokonać w takim samym składzie, jaki był powołany do jej rozstrzygnięcia. O uzupełnieniu wyroku w zakresie kosztów procesu sąd orzeka w takim samym składzie, w jakim wydawał wyrok (uchw. SN z 12.9.1973 r., III CZP 47/73, OSN 1974, Nr 5, poz. 83). Wydaje się, że powyższą zasadę należy odnieść ogólnie do postępowania w przedmiocie uzupełnienia wyroku.
A więc i ewentualne postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o uzupełnienie wyroku winno zapaść w takim samym składzie jaki był powołany do rozstrzygania. Na gruncie rozpoznawanego przypadku pełnomocnik strony powodowej wnosił o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia co do meritum – wskazania okresu za jaki Sąd zasądził na rzecz powódki wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie dotyczył więc ani kosztów postępowania, ani natychmiastowej wykonalności.
Bezwzględnie więc rozstrzygniecie w przedmiocie tego wniosku winno zapaść na rozprawie nie zaś jak w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Tym samym wskazane rozstrzygniecie dotknięte jest nieważnością. Trzeba bowiem stwierdzić, że pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na tym, że z powodu wadliwości procesowych sądu, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów kodeksu postępowania cywilnego strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP 1975, z. 3, poz. 66; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, Prok. i Pr. 1999, nr 5, poz. 41; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 1057/00, LEX nr 55517).
Nieważność ze względu na tę przyczynę zachodzi w szczególności w razie niezawiadomienia strony o rozprawie, co skutkowało jej nieobecnością, w przypadku rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, gdy rozprawa jest obligatoryjna (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 1974 r., II CR 331/74, OSNC 1975, nr 5, poz. 84 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2010 r., V CSK 126/10, LEX nr 844757). Ponadto przedmiotowe orzeczenie zapadło w składzie jednoosobowym, podczas gdy wyrok w sprawie wydał sędzia i dwóch ławników.
Nieważność postępowania zachodzi w każdym wypadku, gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa". (zob. uchwała SN z dnia 18 grudnia 1968 r., III CZP 119/68, OSP 1970, z. 1, poz. 4). Tym samym i z tych względów wskazane rozstrzygnięcie nie nadawało się do kontroli instancyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 2 kpc w zw. z w związku z art. 397 § 2 k.p.c. zaskarżone postanowienie uchylił, zniósł postępowanie w sprawie począwszy od dnia 24 października 2014 roku ( tj. od chwili dokonania czynności z naruszeniem prawa powodującym nieważność) oraz przekazał sprawę do Sądowi Rejonowemu dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi jako właściwemu do jej ponownego rozpoznania.
Ponowne orzeczenie w przedmiocie wniosku strony o uzupełnienie wyroku winno zapaść po przeprowadzeniu rozprawy i w składzie ustawowo przewidzianym. Dopiero bowiem, spełnienie tych wymogów poprzez usunięcie wad wywołujących nieważność stworzy gwarancje obiektywnego rozpoznania wniosku i pozwoli na merytoryczną instancyjną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.