Court acquits vehicle owner of speeding charge due to unreadable radar photo and lack of fault.
Legislator summary
AI generatedThe court acquitted the vehicle owner of a speeding offense because the driver's image on the radar photo was unreadable. The defendant argued he could not identify the driver due to the photo's quality, a claim supported by physical inspection of the evidence. The court ruled that without proof the defendant had the opportunity to comply with the law, he cannot be held liable for the act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 96 § 3 kw; Art. 78 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym: Vehicle owner is not liable for speeding if the driver cannot be identified due to evidence defects and the owner lacked the opportunity to comply with the law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt XI W 8367/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Kowalski Protokolant: Piotr Brzeziński przy udziale oskarżyciela publicznego K. K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 roku w W. sprawy przeciwko J. P. synowi S. i G. z domu S. urodzonemu (...) w S. obwinionemu o to, że: w dniu 16 grudnia 2013 roku ok. godz. 14:30 w siedzibie Straży Miejskiej przy ulicy (...) w W., będąc właścicielem pojazdu marki C. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 25.10.2013 r. o godzinie 16:36 ul. (...) przy ul. (...) w W., tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw, I. obwinionego J. P. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. na podstawie art. 118 § 2 kpw określa, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt XI W 8367/14
UZASADNIENIE
J. P. został obwiniony o to, że w dniu 16 grudnia 2013 roku około godziny 14.30 w siedzibie Straży Miejskiej przy ul. (...) w W., będąc właścicielem pojazdu marki C. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 25 października 2013 roku o godzinie 16.36 na ul. (...) przy ul. (...) w W., tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 października 2013 roku o godzinie 16.36 na ul. (...) przy ul. (...) w W. zostało za pomocą urządzenia pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów (...) wykonane zdjęcie pojazdu marki C. o numerze rejestracyjnym (...), którego kierowca nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą i przekroczył dozwoloną prędkość o 43 km/h (notatka urzędowa - k. 1, oględziny zdjęcia z fotoradaru – k. 52). Obraz kierowcy na przedmiotowym zdjęciu wykonanym za pomocą urządzenia pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów (...) jest nieczytelny (oględziny – k. 52).
Funkcjonariusz Straży Miejskiej ustalił w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest obwiniony J. P.. Wysłano do niego pismo wraz z formularzami oświadczeń wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego. Poczta została podjęta (dane z (...) k. 8, notatka urzędowa - k. 1-3). J. P. stawił się w dniu 16 grudnia 2013 roku w siedzibie Straży Miejskiej przy ul. (...) w W., gdzie postawiono mu zarzut niewskazania kierującego przedmiotowym pojazdem w dniu 25 października 2013 roku o godzinie 16.36 na ul. (...) przy ul. (...) w W..
Jako datę popełnienia wykroczenia wskazano datę przesłuchania w charakterze podejrzanego, a jako godzinę – moment rozpoczęcia przesłuchania w charakterze podejrzanego. J. P. składając wyjaśnienia do protokołu przesłuchania w dniu 16 grudnia 2013 roku, wyjaśnił, że po zapoznaniu się ze zdjęciem z fotoradaru nie potrafi wskazać osoby kierującej w dniu wykroczenia, gdyż zdjęcie jest nieczytelne (protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia – k. 6-7). Obwiniony J. P. w toku rozprawy głównej nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień i potwierdził wyjaśnienia złożone w toku czynności wyjaśniających (k. 52).
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania, iż obwiniony J. P. swoim zachowaniem dopuścił się popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Wskazany na wstępie stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości, w szczególności z niebudzącej wątpliwości Sądu notatki urzędowej (k. 1-3) i zapisu zdjęcia z fotoradaru (płyta – k. 39, oględziny - k.
52) wynikają okoliczności związane z przekroczeniem w dniu 25 października 2013 roku o godzinie 16.36 na ul. (...) przy ul. (...) prędkości przez kierującego pojazdem marki C. o numerze rejestracyjnym (...). Sąd obdarzył walorem wiarygodności dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, co do tego, że nie jest on w stanie wskazać osoby kierującej pojazdem, z uwagi na nieczytelność zdjęcia, gdyż są one logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i przede wszystkim zostały one potwierdzone przez oględziny zapisu zdjęcia z fotoradaru, z których jednoznacznie wynika, że obraz kierowcy przedmiotowego pojazdu jest nieczytelny.
Zgodnie z przepisem art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym - właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Nie można jednakże, zdaniem Sądu, w powyższym zakresie abstrahować od winy osoby wzywanej do wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania. Aby przypisać J. P. sprawstwo wykroczenia z art. 96 § 3 kw, należałoby wykazać bez żadnej wątpliwości, że jego czyn jest przez niego zawiniony, a więc popełniony w sytuacji, w której mógł on postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej.
W okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony odmówił składania wyjaśnień na rozprawie i Sąd dysponował jedynie jego wyjaśnieniami złożonymi w toku czynności wyjaśniających, w których obwiniony wytłumaczył niemożność wskazania osoby kierującej nieczytelnością zdjęcia z fotoradaru. Takie wyjaśnienia są racjonalne, a okoliczność nieczytelności zdjęcia z fotoradaru została potwierdzona przez Sąd w toku oględzin płyty CD z jego zapisem. W tej sytuacji nie można obwinionemu przypisać winy. Nie można wymagać od każdego właściciela pojazdu, aby pamiętał, komu w danym dniu powierza pojazd, w szczególności w sytuacji, gdy takim samochodem dysponuje także np. małżonka czy małżonek właściciela lub też inni członkowie rodziny, co jest przecież częste w stosunkach rodzinnych.
Żaden dowód nie wskazuje na to, że obwiniony miał faktyczną możliwość w okolicznościach sprawy niniejszej zachować się zgodnie z normą przepisu art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym i wskazać, kto znajduje się na nieczytelnym zdjęciu z fotoradaru. Nie jest wykluczone, że obwiniony mógł też faktycznie nie pamiętać, kto w danym dniu w danym miejscu kierował przedmiotowym pojazdem. W każdym razie żaden dowód nie wskazuje, że obwiniony pamiętał. Zasady logiki, doświadczenia życiowego i świadomość naturalnego procesu zacierania się pewnych wydarzeń w pamięci, nie pozwalają także Sądowi na ustalenie, że obwiniony pamiętał, a nie chciał wskazać.
Takie ustalenie byłoby zupełnie dowolne. Wobec powyższego, Sąd uniewinnił J. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).