Social Security Court dismissed pension appeal as medical experts confirmed insured person retains work capacity.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against a denial of disability pension, ruling that medical experts confirmed he retains work capacity. The insured argued for continued incapacity based on chronic back pain and mobility issues, while the Social Security Office relied on expert opinions stating his conditions did not prevent employment. The court upheld the denial because the experts found no significant loss of work ability consistent with his qualifications.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o FUS art. 12 ust. 3; art. 57 ust. 1 pkt 1; art. 477 14 § 1 k.p.c.: The court must rely on expert medical opinions to determine if an insured person meets the statutory criteria for a disability pension based on total or partial incapacity to work.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 1446/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2014r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant stażysta Renata Olędzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014r. w S. odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 25 listopada 2013 r. Nr (...) w sprawie J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 1446/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 listopada 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił wnioskodawcy J. S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, albowiem komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 18 listopada 2013r. nie stwierdziła u niego niezdolności do pracy. Od decyzji tej odwołanie złożył ubezpieczony J. S., który wnosił o jej zmianę i przyznanie prawa do renty, twierdząc, że nadal jest niezdolny do pracy, porusza się o kulach, ma bóle kręgosłupa lędźwiowego, bóle głowy wraz z zawrotami, niedowład prawej ręki (k. 2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wnosił o jego oddalenie, powołując się na uzasadnienie przytoczone w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych i prawnych, które uzasadniałyby zmianę decyzji i uwzględniały odwołanie (k. 3-4 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Ubezpieczony J. S., ur. (...), był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 30 września 2013r. (k. 144 a.r.). W dniu 9 września 2013r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (k. 147 a.r.). W toku postepowania orzeczniczego komisja lekarska ZUS rozpoznała u wnioskodawcy: zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa w odcinku C, stan po operacji dyskopatii szyjnej w 2005r., zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa w odcinku L-S. W ocenie komisji lekarskiej schorzenia te nie powodują niezdolności do pracy ubezpieczonego i swoją ocenę zawarła w orzeczeniu z dnia 18 listopada 2013r. (k. 10 a.l., k. 153 a.r.).
Orzeczenie to stało się dla pozwanego organu rentowego podstawą do wydania decyzji odmownej z 25 listopada 2013 r. (k. 154 a.r.). W toku postępowania odwoławczego został przeprowadzony dowód z opinii biegłych lekarzy: ortopedy i neurologa. Opiniujący wspólnie biegli rozpoznali u J. S. następujące schorzenia: zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego z torem korzeniowym prawostronnym, stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii szyjnej C5-C6 w 2005r. Zdaniem biegłych, schorzenia te nie skutkują niezdolnością do pracy ubezpieczonego.
W uzasadnieniu opinii biegli wskazali, że obecny stopień zaawansowania schorzenia układu ruchu nie narusza sprawności organizmu w stopniu kwalifikującym do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy zawodowej zgodnej z wykształceniem i kwalifikacjami badanego. Stwierdzone chorzenia układu ruchu przebiegają z okresami zaostrzeń i remisji dolegliwości bólowo-korzeniowych. W okresach zaostrzeń opiniowany może być leczony i rehabilitowany, także w ramach zasiłków chorobowych ZUS, jako czasowa niezdolność do pracy. Biegli wskazali na potrzebę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry.
Opiniowany ma wykształcenie zawodowe – elektromonter, pracował jako konserwator, elektryk (k. 11-14 a.s.). Biegli podzielili stanowisko komisji lekarskiej ZUS. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatry i psychologa na okoliczność zdolności do pracy ubezpieczonego. W swojej opinii biegli rozpoznali u J. S. funkcjonowanie intelektualne poniżej przeciętnej, możliwość istnienia zmian w ośrodkowym układzie nerwowym, obniżenie funkcjonowania w sferze poznawczej oraz trudności w zakresie sfery emocjonalnej i społecznej, organiczne zaburzenia osobowości i zachowania wg (...) 10 (dawny rozpoczynający się zespół psychoorganiczny).
Biegli uznali badanego za zdolnego do pracy zawodowej. W uzasadnieniu opinii biegli wskazali, że z powodu organicznych zaburzeń osobowości i zachowania ubezpieczony wymaga obserwacji i ewentualnego leczenia ambulatoryjnego, jednak stwierdzone dysfunkcje nie zaburzają istotnie jego codziennego funkcjonowania w stopniu sprowadzającym niezdolność do pracy (k. 26-28 a.s.). Na rozprawie w dniu 4 listopada 2014r. ubezpieczony złożył do akt sprawy dodatkową dokumentację lekarską. Popierał odwołanie. Sąd zobowiązał biegłych ortopedę i neurologa do wydania opinii uzupełniającej, w której odniosą się do nowej dokumentacji lekarskiej.
W opinii uzupełniającej biegli podtrzymali swoją opinię główną. Wskazali, że opiniowany w zachowaniu i w badaniu przedmiotowym jest demonstracyjny z cechami agrawacji, prezentuje postawę roszczeniową, dlatego trudno jest obiektywnie oceniać stan układu ruchu (k. 40 a.s.). Pełnomocnik organu rentowego nie kwestionował wywołanych w sprawie opinii biegłych, wnosił o oddalenie odwołania. W ocenie Sądu Okręgowego dowody z opinii biegłych są miarodajne i obiektywne. Opiniowali biegli specjaliści w zakresie schorzeń, które dotyczą wnioskodawcy, wydanie opinii było poprzedzone przeprowadzeniem badania przedmiotowego oraz zaznajomieniem się z dokumentacją lekarską z jego dotychczasowego leczenia.
Opinie są przekonywujące. Ubezpieczony nie złożył żadnych konkretnych zarzutów merytorycznych wobec opinii, a jedynie wskazał, że cały czas się leczy. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie podważa wiarygodności opinii. Ubezpieczony z zawodu jest elektromonterem i pracował jako konserwator i elektryk. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 ustawy o FUS, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodne z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z opinii biegłych wynika, że u badanego występuje niewielkie ograniczenie zgięcia grzbietowego stopy prawej, chód jest wydolny, badany demonstracyjnie porusza się z kulą łokciową.
Obecny stopień zaawansowania schorzenia układu ruchu nie narusza sprawności organizmu w stopniu kwalifikującym do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy zawodowej zgodnej z wykształceniem i kwalifikacjami badanego. Stwierdzone chorzenia układu ruchu przebiegają z okresami zaostrzeń i remisji dolegliwości bólowo-korzeniowych. W okresach zaostrzeń opiniowany może być leczony i rehabilitowany, także w ramach zasiłków chorobowych ZUS, jako czasowa niezdolność do pracy. Według biegłych psychologa i psychiatry z powodu organicznych zaburzeń osobowości i zachowania ubezpieczony wymaga obserwacji i ewentualnego leczenia ambulatoryjnego, jednak stwierdzone dysfunkcje nie zaburzają istotnie jego codziennego funkcjonowania w stopniu sprowadzającym niezdolność do pracy u J.
S.. Opiniujący biegli jednoznacznie stwierdzili, iż obecnie stan zdrowia fizycznego nie uniemożliwia wnioskodawcy wykonywania pracy. Sąd podzielając wnioski zawarte w opiniach biegłych uznał, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Z tych względów Sąd przyjął, że J. S. nie spełnia jednego z warunków uzyskania prawa do renty określonych w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o FUS, tj. brak u niego niezdolności do pracy. Dlatego też Sąd z mocy art. 477 14 § 1 kpc orzekł jak w sentencji.