Appeal court dismissed renewal request as new disability ruling occurred after final judgment.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court rejected the insured's request to renew the proceedings regarding social pension rights. The applicant argued that a new disability assessment ruling issued in October 2014 constituted a valid ground for renewal under civil procedure law. The court determined this ruling was inadmissible because it was issued after the final judgment in May 2014 and was not a fact or evidence unknown at that time. Consequently, the court held that the statutory basis for renewal did not exist, leading to the dismissal of the request.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 k.p.c.; Art. 409 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for renewal of proceedings based on a new court decision rendered after the final judgment is inadmissible if that decision was not a fact or evidence unknown to the party at the time of the final judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
III A Ua 858/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicząca: SSA Anna Polak, Sędziowie SA: Jolanta Hawryszko, Urszula Iwanowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy z odwołania M. Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty socjalnej, na skutek skargi ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt III A Ua 958/13 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. SSA Jolanta Hawryszko SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska Sygn. akt III AUa 858/14
UZASADNIENIE
M. Ż. pismem z dnia 3 listopada 2014 r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, sygn. akt III A Ua 951/13, wskazując, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności wcześniej nieznane, tj. nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 15 października 2014 r.
Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje:
Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpieniu zapadłego orzeczenia orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia ulegającemu wznowieniu postępowaniu sądowemu może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Żądania wznowienia zakończonego postępowania można skutecznie się domagać tylko w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z enumeratywnie wymienionych w przepisach postępowania okoliczności (art. 401, 401 1, 403 k.p.c.) oraz spełnienia pozostałych wymagań formalnych (art. 407 i 409 k.p.c.).
Przy czym, w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Ocena, czy skarga opiera się o ustawową podstawę wznowienia, nie ogranicza się tylko do badania, czy okoliczności wskazane przez skarżącego dają się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, lecz obejmuje badanie i ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2014 r., I PZ 13/14, LEX nr 1500662 i z dnia 10 listopada 2010 r., II UZ 29/10, LEX nr 707895).
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. M. Ż. jako podstawę wznowienia postępowania wskazuje właśnie art. 403 § 2 k.p.c., bowiem powołuje się na istnienie nowego środka dowodowego, z którego nie mógł skorzystać w sprawie prawomocnie zakończonej.
Ubezpieczony bowiem jako faktyczną podstawę wznowienia powołał się na orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 października 2014 r. wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w S., w wyniku rozpoznania odwołania M. Ż. od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w dniu 29 lipca 2014 r. W związku z powyższym trzeba podkreślić, że wykrycie okoliczności faktycznych lub dowodów w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy faktów i środków dowodowych, które - poza przesłanką ich nieujawnienia w postępowaniu prawomocnie zakończonym - były dla strony skarżącej wówczas „nieujawnialne”; przepis ten obejmuje zatem fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne, natomiast fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, bo miała możliwość dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu.
Z powyższego wynika, że w płaszczyźnie art. 403 § 2 k.p.c. nie mieści się zarówno środek dowodowy powstały już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak i istniejący przed jego wydaniem i znany stronie, którego jednak nie powołała go w poprzednim postępowaniu, choć istniała taka możliwość i obiektywna potrzeba. Natomiast skarga o wznowienie postępowania nie służy korygowaniu błędów popełnionych przez stronę w poprzednim postępowaniu, ale wzruszeniu orzeczeń wydanych w określonych przez przepisy warunkach (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, LEX nr 583798).
W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że podstawą wznowienia nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., 7 III PZP 63/68, OSNC 1969/12/208 i postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 lutego 2004 r., V CZ 2/04, LEX nr 1232821; 15 września 2005 r., II CZ 78/05, LEX nr 753799; z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, LEX nr 1017571; z dnia 30 maja 2007 r., I CZ 40/07, LEX nr 951441; 17 kwietnia 2009 r., III CZ 17/09, LEX nr 738355; 2 lutego 2012 r., II CZ 153/11, LEX nr 1129354; 20 stycznia 2014 r., II PZ 35/13, LEX nr 1436074).
W odpowiedzi na złożoną skargę należy wskazać, że sprawa o przyznanie renty socjalnej, o której wznowienie M. Ż. się ubiega, została zakończona przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. Zatem, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 października 2014 r. nie jest nowym dowodem w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., bowiem nie istniało przed prawomocnym zakończeniem sprawy, czyli przed dniem 22 maja 2014 r. Podkreślić przy tym należy, że również orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. zostało wydane po prawomocnym zakończeniu sprawy o przyznanie renty socjalnej – 29 lipca 2014 r.
Badając dopuszczalność skargi wywiedzionej przez M. Ż. Sąd Apelacyjny uznał, że brak jest rzeczywistej podstawy wznowienia, bowiem samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 – 404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., wobec uznania, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, orzekł o jej odrzuceniu.
SSA Jolanta Hawryszko SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska