Court dismisses prosecution due to statute of limitations after overturning acquittal on negligence charge.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal overturned the first-instance acquittal because the lower court erred in finding no intent, thereby misclassifying the crime. The prosecution argued the defendants were negligent, while the defense claimed the act lacked intent. The court ruled that since the crime was committed in 2000, the ten-year statute of limitations had expired by 2010, legally barring prosecution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 296 § 4 k.k.; Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 102 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 414 § 1 k.p.k.: The statute of limitations for the privileged negligent type of crime of non-economy expires after ten years, requiring dismissal of proceedings if the act occurred prior to that period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKa 350/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2015r. Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.) Sędziowie: SA – Marzanna Piekarska-D. SA – Rafał Kaniok Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy 1)P. S. 2)A. G. oskarżonych z art. 296 § 3 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt XII K 34/12 1. uchyla zaskarżony wyrok;
2. uznając, że czyn zarzucany oskarżonym w akcie oskarżenia wyczerpuje dyspozycję art. 296 § 4 k.k. – na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne przeciwko Przemysławowi P. S. i A. M. G. o przestępstwo z art. 296 § 4 k.k. zarzucone w akcie oskarżenia umarza;
3. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Przemysław P. S. i Anna M. G. oskarżeni zostali o to, że: w dniu 15 marca 2000 roku w W. pełniąc funkcję Zastępców Dyrektora Generalnego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej (...), będąc zobowiązani do zajmowania się sprawami majątkowymi tego przedsiębiorstwa na podstawie art. 31 ust. 2 i 3 w związku z art. 13 ust. 2 Ustawy o przedsiębiorstwie użyteczności publicznej (...) z dnia 30.07.1997, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą nie dopełnili ciążącego na nich obowiązku racjonalnego gospodarowania mieniem, w ten sposób, że nie zachowując ostrożności wymaganej w sytuacji, gdy (...) nie posiadała wdrożonych kodów kreskowych, systemu teleinformatycznego zainstalowanego w żadnym węźle pocztowym ani dokumentacji technologicznej wymaganej dla stworzenia takiego systemu, zawarli kontrakt numer(...) ze spółką (...) o.o., na mocy którego (...) zleciła spółce (...) wykonanie systemu teleinformatycznego w jednym tylko węźle pocztowym, mianowicie Centrum (...)Rozdzielczym w W., co spowodowało, że system został wykonany z dwuletnim opóźnieniem w stosunku do terminów wskazanych w kontrakcie, na skutek czego (...)poniosła szkodę majątkową w kwocie 1.346.214,91 zł wynikającą ze wzrostu kursu euro w stosunku do PLN, a także polegającą na tym, że wykonany system nie spełnia elementarnego zadania systemu teleinformatycznego, jakim jest śledzenie przesyłek z uwagi na brak innych węzłów pocztowych, z którymi mógłby się komunikować oraz wobec braku kodów kreskowych, które mógłby odczytywać, podczas gdy baza sprzętu i oprogramowania wykonana na potrzeby systemu podlegała systematycznej dewaluacji, tj. o czyn z art. 296 § 3 k.k. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu. Apelacje od wyroku wnieśli: oskarżyciel posiłkowy – (...)i prokurator. Oskarżyciel posiłkowy zarzucił orzeczeniu: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że zgłoszona przez spółkę (...) sp. z o.o. oferta w przetargu zorganizowanym przez skarżącą jest ofertą najkorzystniejszą, bez przeprowadzenia przez Sąd ku temu jakichkolwiek czynności, a oparcie tego stwierdzenia na zeznaniach świadków biorących udział w postępowaniu przetargowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż oskarżeni musieli podpisać kontrakt ze spółką (...) sp. z o.o. w wyniku realizacji którego (...) poniosła szkodę majątkową w kwocie 1.346.214,91 zł i w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Jak wynika z motywów wniesionego środka zaskarżenia skarżący uznaje, że gdyby nie owo błędne ustalenie faktyczne oskarżeni winni być skazani za popełnienie czynu im zarzucanego przez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach – a więc za przestępstwo nieumyślne – art. 9 § 2 k.k. – kwalifikowane z art. 296 § 4 k.k. Prokurator zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że oskarżeni nie popełnili czynu im zarzucanego, podczas gdy, prawidłowa ocena stanu faktycznego i dowodów winna prowadzić do odmiennych wniosków.
Również w motywach tej skargi zawarto stwierdzenie, że oskarżeni winni być skazani za popełnienie czynu im zarzucanego wobec „niezachowania należytej ostrożności” a więc za przestępstwo nieumyślne z art. 296 § 4 k.k. (k. 10 apelacji), co w konkluzji doprowadziło skarżącego do wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że już w akcie oskarżenia zawarty został błąd, który zaciążył na całym dalszym postępowaniu. Otóż, czyn opisany w akcie oskarżenia jako popełniony przez „niezachowanie wymaganej ostrożności” to uprzywilejowany nieumyślny typ karalnej niegospodarności, który winien być kwalifikowany § 4 art. 296 k.k. a nie, jak to uczynił oskarżyciel, z § 3 tegoż przepisu. Nie mniej owa błędna kwalifikacja o tyle nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że to nie kwalifikacja prawna, a opis czynu decyduje o tym jakie przestępstwo i jaki jego typ został w istocie zarzucony oskarżonemu.
W sprawie niniejszej, co niezrozumiałe, owej reguły nie respektował Sąd pierwszej instancji. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (vide: k. 57-58 uzasadnienia) Sąd ten ustalił, że oskarżeni nie wyczerpali swym działaniem znamion zarzucanego im czynu, gdyż w ich działaniu „nie można doszukać się jakiegokolwiek zamiaru działania na niekorzyść (...)”. Innymi słowy Sąd uniewinnił oskarżonych od popełnienia przestępstwa umyślnego, a więc przestępstwa, którego nie zarzucono im w akcie oskarżenia. W tym to kontekście uznać należy za zasadne zarzuty obu apelacji kwestionujące ustalenia Sądu pierwszej instancji i wskazujące na konieczność rozważenia czy oskarżeni winni odpowiadać za nieumyślone popełnienie przestępstwa karalnej niegospodarności.
Dlatego zaskarżony wyrok nie mógł się ostać i należało go uchylić. Orzeczeniem następczym nie mogło być, jak wnioskowali skarżący, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przestępstwo karalnej niegospodarności w jej uprzywilejowanym, nieumyślnym typie zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Karalność takiego przestępstwa ustaje, po myśli art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. po upływie lat 10. Ponieważ oskarżonym zarzucono popełnienie przestępstwa opisanego w akcie oskarżenia w dniu 15 marca 2000 r., jego karalność ustała z dniem 15 marca 2010 r.
Zachodzi zatem negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wymuszająca umorzenie postępowania karnego przeciwko obojgu oskarżonym, po myśli art. 414 § 1 k.p.k. Należy nadto zauważyć, że w sprawie niniejszej w ogóle nie powinien być wniesiony do Sądu akt oskarżenia. Nastąpiło to bowiem 30 kwietnia 2010 r., a więc już po przedawnieniu karalności przestępstwa w tym a/o zarzucanego. Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.