Civil court dismissed appeal against water utility's rejection of plaintiff's claim for meter replacement costs.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's judgment rejecting their claim for water meter replacement costs. The plaintiff argued the utility failed to prove the necessity of the replacement, while the utility contended the plaintiff did not demonstrate the need for new meters or provide cost evidence. The court upheld the lower court's decision, ruling that the plaintiff failed to substantiate their claims regarding the necessity and cost of the replacement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 15 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę; Art. 98, 99 k.p.c. The court affirmed that an appeal is inadmissible when the appellant fails to provide evidence proving the necessity of the claimed action or the associated costs, thereby upholding the lower court's free evaluation of evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Ga 252/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący SSO Barbara Jamiołkowska Protokolant Mariola Kotlewska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: Miejskich (...) w B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko: (...)" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VIII GC 699/14 upr I. oddala apelację; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą. Sygn. akt VIII Ga 252/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił powództwo o żądanie zasądzenia kwoty 367, 77 zł z ustawowymi odsetkami od 2.10.2012 r. do dnia zapłaty oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 77 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Ponadto w pkt II Sąd oddalił powództwo o żądanie zasądzenia kwoty 367, 77 zł z ustawowymi odsetkami od 2.10.2012 r. do dnia zapłaty oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 77, 00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżyła w całości apelacją powódka, która zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania cywilnego, w szczególności określonej w art. 233§1 k.p.c. zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż powódka nie udowodniła zasadności swoich roszczeń względem pozwanego.
Wskazując na powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie zgodnie żądaniem pozwu, a ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja okazała się nieuzasadniona. W ocenie Sądu Okręgowego, w realiach niniejszej sprawy nie było żadnych racji, które przemawiałyby za koniecznością zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Podkreślić trzeba, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z dyspozycją art. 233 k.p.c., nie przekraczając zarazem zasady swobodnej oceny dowodów, a przekonujące motywy swego rozstrzygnięcia przedstawił w swoim uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy podziela przy tym ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i w związku z tym, wobec braku konieczności ich powtarzania przyjmuje je jako własne. Trafnie wskazał Sąd Rejonowy, iż powód nie wykazał zasadności powództwa tak co do zasady, jak i co do wysokości.
Istotnie, regulamin określający zasady korzystania z usług w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków oraz obowiązki odbiorcy usług stanowi akt prawa miejscowego stosownie do art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2006.123.858 j.t.) – powód nie miał zatem obowiązku jego przedkładania w toku sprawy przed Sądem I instancji. Z punktu widzenia dla rozstrzygnięcia sprawy istotnymi są jednak przede wszystkim uregulowania zawarte w powołanej ustawie, która w art. 15 ust. 3 stanowi, iż koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a urządzenia pomiarowego - odbiorca usług.
Mając na względzie powyższe uregulowania ustawowe, należy zauważyć, iż niedopuszczalnym jest zatem nałożenie na osobę korzystającą z sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (usługobiorcę) obowiązku pokrycia kosztów zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego. Obciążenie takim obowiązkiem usługobiorców jest niedopuszczalne, albowiem ustawa nakłada na takie osoby jedynie obowiązek pokrycia kosztów nabycia, zainstalowania i utrzymania urządzenia pomiarowego (art. 15 ust. 3), a nie daje podstaw do nałożenia na odbiorców usług obowiązku ponoszenia kosztów zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego.
Koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego, jak wynika z wyraźnego brzmienia art. 15 ust. 3 ustawy, ponosi wyłącznie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Kosztów tych nie można więc przerzucać na odbiorców usług. (tak, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Lublinie, w wyroku z dnia 26 marca 2013 r., II SA/Lu 90/13). W tym kontekście należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym było, że nakładka nie jest urządzeniem pomiarowym, zaś stanowi element wodomierza głównego, którego utrzymanie obciąża powoda będącego przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym.
Nadto, gdyby zaś istotnie przyjąć, iż obowiązujący regulamin określający zasady korzystania z usług w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków oraz obowiązki odbiorcy usług, ustanawia jedynie obowiązek zabezpieczenia wodomierzy przed uszkodzeniami mechanicznymi lub skutkami niskich temperatur oraz przed dostępem do nich osób nieuprawnionych, co nie stoi w sprzeczności z art. 15 ust. 3 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, to jednak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, iż powód nie wykazał aby obowiązek ten nie został w sprawie dochowany.
Na okoliczność niedochowania należytej staranności w zabezpieczeniu wodomierza głównego przez pozwanego powód nie przedłożył bowiem żadnych dowodów, jak np. zdjęcia obrazujące umiejscowienie wodomierza, brak odpowiednich zabezpieczeń – wyłamane kłódki, brak zamka itp. Tymczasem już na etapie sprzeciwu pozwany twierdził, iż sposób usytuowania wodomierzy oraz ich zabezpieczenia (w piwnicy budynku albo w studzience) był prawidłowy i zgodny z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie oraz z wymaganiami Polskich Norm dotyczącymi zabudowy zestawów wodomierzowych w instalacjach wodociągowych.
Dodatkowo, trafnie wskazał Sąd Rejonowy, iż powód nie wykazał w sprawie kosztów zamontowania nowych nakładek. Na okoliczność tę powód nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów obrazujących koszty zakupu nowej nakładki czy też koszty robocizny jej zamontowania. W świetle powyższego wyrok Sądu Rejonowego uznać należało za prawidłowy, a co za tym idzie apelacja powoda podlegała oddaleniu w myśl art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w myśl art. 98 i 99 kpc w zw. z §12 ust 1 pkt 1 w zw. z §6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.).