Court dismisses joint sentence proceedings for prior judgments and transfers remaining cases to the competent regional court.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the joint sentence proceedings regarding four prior judgments because they were already covered by a final joint verdict. The defendant requested a combined sentence for multiple convictions, but the court found that earlier judgments met the criteria for a joint sentence already issued in 2004. Consequently, the court declared itself incompetent for those specific cases and transferred the remaining valid judgments to the regional court that originally issued them.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 35 § 1 k.p.k.; Art. 569 § 1 k.p.k.; When prior judgments are already subject to a final joint verdict, proceedings for a new joint sentence covering those judgments must be dismissed, while the remaining judgments are transferred to the competent lower court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III K 9/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2013r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny Przewodniczący: SSA w SO Wiesław Rodziewicz Protokolant: Patrycja Korż-Nowak Prokurator Prokuratury Rejonowej: Sylwia Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013r. na posiedzeniu sprawy skazanego D. J. o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 572 k.p.k. i art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k. postanowił 1. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 572 k.p.k. umorzyć postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego co do wyroków Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 1986r. sygn. akt II K 52/86, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 10 kwietnia 1991r. sygn. akt II K 621/90, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2001r. sygn. akt II K 480/00, Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2001r. sygn. akt III K 170/00;
2. w pozostałym zakresie na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k. stwierdzić swoją niewłaściwość i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieścia, jako właściwemu miejscowo i rzeczowo;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Anny Surdyki-Górniak kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt gorszy) złotych brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, 4. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w sprawie zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.
UZASADNIENIE
Skazany – D. J. złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego poprzez połączenie kar orzeczonych w stosunku do jego osoby w sprawach V K 143/11, III K 65/04, IV Kzw 896/12. W oparciu o wypis z Krajowego Rejestru Karnego, odpisy wyroków znajdujących się w aktach sprawy oraz akta spraw sądowych, Sąd ustalił, iż D. J. był skazany następującymi wyrokami:
1. Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 1986r. w sprawie o sygn. akt II K 52/86;
2. Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 10 kwietnia 1991r., sygn. akt II K 621/90;
3. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2001r. sygn. akt II K 480/00;
4. Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2001r. sygn. akt III K 170/00; Wyroki opisane w punktach 3 i 4 zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2004r., sygn. akt III K 65/04;
5. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 29 lipca 2011r., sygn. akt II K 663/11;
6. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt V K 143/11;
7. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt II K 1398/11;
8. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 13 marca 2012r., sygn. akt V K 1769/11;
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego D. J., co do wyroków opisanych w punktach 1, 2, 3 i 4 należało umorzyć. Problem rzeczy osądzonej może wystąpić w procesie karnym nie tylko przy orzekaniu w przedmiocie odpowiedzialności za popełniony czyn, ale także w odniesieniu m.in. do wydania wyroku łącznego. Tak więc negatywna przesłanka procesowa w postaci rei iudicatae pojawia się również wtedy, gdy zapadły dwa wyroki łączne obejmujące te same skazania na kary jednostkowe. Określona w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ujemna przesłanka procesowa zachodzi również, gdy po wydaniu prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k. dojdzie do rozpoznania wniosku domagającego się wydania wyroku łącznego w odniesieniu do tej samej osoby i tych samych wyroków skazujących różnych sądów.
Istnienie negatywnej przesłanki procesowej określonej w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nakazującej umorzenie postępowania karnego stanowi zatem przeszkodę do orzekania także w przedmiocie wyroku łącznego w wypadku, w którym nowym postępowaniem objęto te same wyroki jednostkowe. Wyrok łączny ma atrybut prawomocności i wszelkie zdarzenia, które nastąpiły po wydaniu i uprawomocnieniu się wyroku łącznego, jeśli nie stanowią przesłanek z art. 575 § 1 lub 2 k.p.k., nie niweczą jego bytu prawnego. Art. 575 § 1 k.p.k. ma zastosowanie tylko, gdy po wydaniu wyroku łącznego zapadnie kolejny wyrok obejmujący karę, która podlega połączeniu w myśl art. 85 k.k. Wyrokowi łącznemu bezspornie przysługuje cecha prawomocności.
Traci on moc tylko wtedy, gdy ujawni się potrzeba wydania kolejnego wyroku łącznego, a więc gdy ujawni się skazanie, które podlega połączeniu z karami już objętymi wyrokiem łącznym – z chwilą wydania nowego wyroku łącznego, albo w razie uchylenia lub zmiany jednego z wyroków, z których kary wyrokiem łącznym zostały objęte (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2010r., II AKa 395/10, Lex 785455). O potrzebie wydania nowego wyroku łącznego w miejsce dotychczasowego nie decyduje zatem fakt ujawnienia się jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nie objętego dotychczasowym wyrokiem łącznym, lecz tylko takiego, które – w świetle przesłanek z art. 85 k.k. – nadaje się do połączenia z wszystkimi bądź co najmniej z jednym ze skazań objętych istniejącym wyrokiem łącznym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2010r., II AKa 23/10, Lex 583680).
W niniejszej sprawie nie pojawił się żaden nowy fakt, żadne nowe skazanie dające podstawy do utraty mocy prawomocnych rozstrzygnięć zawartych we wcześniej wydanym wyroku łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2004r. Skazania D. J. opisane w punktach 1, 2, 3 i 4 zostały natomiast objęte wyrokami łącznymi pod kątem zbadania istnienia przesłanek z art. 85 k.k. I tak wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2004r. (sygn. akt III K 65/04) objęto skazania w sprawach II K 480/00 i III K 170/00. Co prawda w wyroku łącznym Sąd wydając wyrok łączny nie odniósł się bezpośrednio do wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 1986r. (sygn.
II K 52/86) i Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 10 kwietnia 1991r. (sygn. II K 621/90) jednakże analiza akt sprawy III K 65/04 prowadzi do wniosku, iż również te orzeczenia były przedmiotem badania pod kątem spełnienia przesłanek z art. 86 k.k. Wskazuje na to treść karty karnej skazanego, w której figurowały oba powyższe wyroki. Jak wynika z powyższego skazania D. J. w sprawach II K 52/86, II K 621/90, II K 480/00 oraz III K 170/00 zostały objęte postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, a w stosunku do dwóch z nich został wydany wyrok łączny.
Mając zatem na uwadze prawomocność uprzedniego rozstrzygnięcia zawartego w wyroku łącznym wydanym w sprawie III K 65/04 należało postępowanie w tym zakresie umorzyć stosownie do art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Takiego ustalenia nie zmienia przy tym fakt, iż po wydaniu wyroku łącznego D. J. skazany został kolejnymi wyrokami. Korelacja czasowa skazań D. J. powoduje bowiem, iż skazania w sprawach II K 663/11, V K 143/11, II K 1398/11 i V K 1769/11 nie spełniają przesłanki z art. 86 k.k. Wszystkie czynu przypisane skazanemu w w/w wyrokach popełnione zostały po dacie wydania zarówno wyroku łącznego, jak i wyroków jednostkowych nim objętych.
Warunki do wydania wyroku łącznego wobec D. J. mogą spełniać natomiast wyroki wydane w sprawach o sygn. akt: II K 663/11, V K 143/11, II K 1398/11 i V K 1769/11, które zostały wydane przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieście. Zdaniem Sądu właściwe w takiej sytuacji jest przekazanie sprawy do rozpoznania właściwemu sądowi rejonowemu tj. sądowy rejonowemu, który wydał ostatni wyrok skazujący. Stanowisko to znajduje poparcie w orzeczeniu Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 kwietnia 2006r. (sygn. akt II AKz 106/06, KZS 2006/4/44), który stwierdził, iż w sytuacji „gdy okazało się, że postępowanie o wyrok łączny obejmujące skazanie także przez sąd okręgowy podlega umorzeniu, a do połączenia zostają wyroki sądów rejonowych, trafnie postąpiono umarzając postępowanie o wyrok łączny i przekazując sprawę według właściwości odpowiedniemu sądowi rejonowemu (art. 35 § 1 i 569 § 1 k.p.k.).
Odmienne postąpienie skutkowałoby wydanie wyroku łącznego przez sąd niewłaściwy rzeczowo i miejscowo (art. 569 § 2 k.p.k.)”. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie I KZP 32/06 gdzie wskazał, że jeżeli sąd wyższego rzędu stwierdzi na rozprawie, że tylko wyrok, albo wyroki tego sądu nie spełniają warunków do orzeczenia kary łącznej z innymi karami, orzeczonymi wyrokami sądów niższego rzędu, ale spełniają te warunki wyroki sądów niższego rzędu, to co do nich wydaje wyrok łączny, natomiast w zakresie wyroków niespełniających warunków do wydania wyroku łącznego, umarza postępowanie (art. 572 k.p.k.) (OSNKW 2007/1/3, Biul.
SN 2007/1/26, Prok. i Pr.-wkł. 2007/4/14). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy wskazuje jednak, że obowiązek ten nie dotyczy sytuacji gdy taka konkluzja kształtować się będzie już w ramach przygotowania do rozprawy (art. 339 § 3 k.p.k.). W tym bowiem przypadku dopuszczalne jest umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego wyrok sądu wyższej instancji, a w pozostałym zakresie przekazanie sprawy wg właściwości rzeczowej. Kierując się przedstawionymi argumentami orzeczono jak w sentencji postanowienia.