Legislator Case Law & Legislation
III Ca 691/14 AI generated

Court partially allowed appeal on statute of limitations for business debt, adjusting claim amounts based on individual installment expiration dates.

Case Number III Ca 691/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially upheld the appeal against a lower court's judgment regarding a debt dispute. The defendants argued the entire claim was time-barred, but the court found the debt arose from the plaintiff's business activities, triggering a three-year limitation period. Consequently, the court recalculated the claim by applying the limitation period to each installment separately, reducing the awarded sum and interest accordingly.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 481 § 1 k.c.: A claim related to business activities is subject to a three-year limitation period; when such a claim is paid in installments, the limitation period runs separately from each installment, preventing the entire debt from expiring before the first installment becomes due.

Keywords

AI generated
statute of limitations business activity installment payments partial limitation civil code provisions

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 k.c.
Powyższe ustalenie już pozwala stwierdzić, że w stosunku do takiego roszczenia winna mieć zastosowanie regulacja przepisu art. 118 k.c. w zakresie odnoszącym się do roszczeń dotyczących działalności gospodarczej , co skutkuje przyjęciem trzyletniego terminu przedawnienia.
Art. 481 § 1 k.c.
Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. odsetki są należne bowiem za opóźnienie.
Art. 505 § 12 § 1 k.p.c.
Z uwagi na okoliczność, że Sąd Okręgowy nie prowadził w postępowaniu apelacyjnym postępowania dowodowego uzasadnienie zgodnie z treścią przepisu art. 505 13 § 2 k.p.c.
Art. 505 § 12 § 3 k.p.c.
Z uwagi na okoliczność, że Sąd Okręgowy nie prowadził w postępowaniu apelacyjnym postępowania dowodowego uzasadnienie zgodnie z treścią przepisu art. 505 13 § 2 k.p.c.
Art. 100 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c.
art. 118 k.c
Powyższe ustalenie już pozwala stwierdzić, że w stosunku do takiego roszczenia winna mieć zastosowanie regulacja przepisu art. 118 k.c.
art. 120§ 1 k.c
Zgodnie z treścią przepisu art. 120§ 1 k.c.
art. 481 § 1 k.c
Zgodnie z art. 481 § 1 k.c.
art. 100 k.p.c
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 691/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2015r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia SO Mieczysław H. Kamiński Protokolant: insp. Jadwiga Sarota po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015r. w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w N. przeciwko J. Z. i E. Z. o zapłatę na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I C 965/14 upr.

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w pkt I kwotę 1 502,25 zł (jeden tysiąc pięćset dwa złote 25/100) zastępuje kwotą 1 218,45 zł (jeden tysiąc dwieście osiemnaście złotych 45/100), - w pkt III kwotę 647 zł (sześćset czterdzieści siedem złotych) zastępuje kwotą 227 zł (dwieście dwadzieścia siedem złotych), a kwotę 617 zł zastępuje kwotą 197 zł;

2. w pozostałej części apelację oddala;

3. znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania apelacyjnego. Sygn. akt III Ca 691/14

UZASADNIENIE

Z uwagi na okoliczność, że Sąd Okręgowy nie prowadził w postępowaniu apelacyjnym postępowania dowodowego uzasadnienie zgodnie z treścią przepisu art. 505 13 § 2 k.p.c. jest ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Apelacja pozwanych jest częściowo uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwani w sposób zasadny podnoszą zarzut braku uwzględnienia przez Sąd I instancji podniesionego przez nich zarzutu przedawnienia. Przyjęcie, że dochodzone w sprawie roszczenie nie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez stronę powodową, w konsekwencji prowadziło do stwierdzenia, iż termin przedawnienia w/w roszczenia wynosi lat dziesięć, a nie lat trzy jak domagali się tego pozwani. Jak trafnie zauważają pozwani (...)Towarzystwo (...)jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, wpisaną do rejestru przedsiębiorstw KRS.

Zgodnie z treścią tegoż KRS przedmiotem działalności powoda oprócz wynajmowania nieruchomości, jest również wykonywanie różnorodnych prac budowlanych i wykończeniowych, w tym także wykonywania instalacji gazowych. Dochodzone w niniejszej sprawie roszczenie jest niewątpliwie związane z prowadzoną w takim zakresie działalnością gospodarczą, albowiem zarówno dotyczy wynajmowanego w ramach tej działalności mieszkania, jak i prac związanych z wykonywaniem instalacji gazowych. Powyższe ustalenie już pozwala stwierdzić, że w stosunku do takiego roszczenia winna mieć zastosowanie regulacja przepisu art. 118 k.c. w zakresie odnoszącym się do roszczeń dotyczących działalności gospodarczej , co skutkuje przyjęciem trzyletniego terminu przedawnienia.

Stwierdzenie uchybienia Sądu Rejonowego w tym zakresie nie może jednak skutkować całkowitym oddaleniem żądania pozwu. Pozwani błędnie zdają się podnosić, że w takim wypadku całe roszczenie uległo przedawnieniu. Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z wolą wyrażoną przez pozwaną zapłata kwoty 1.439 zł, która obciążała pozwanych miało nastąpić w 20 - stu miesięcznych ratach po 71,95 zł, płatnych przy zapłacie czynszu najmu. Zostało to potwierdzone zawartą umową, nie ma jednak w niej regulacji, zgodnie z którą w przypadku braku zapłaty jednej z rat, wymagalna stała się pozostała część niespłaconej należności.

Tak więc przewidziane w umowie kwoty rat miesięcznych stawały się wymagalne dopiero w chwili nadejścia terminu ich zapłaty. Zgodnie z treścią przepisu art. 120§ 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się dopiero od dnia, w którym świadczenie stało się wymagalne. Tak więc podzielone na raty roszczenie nie stało się od razu wymagalne w całości, ani w części, ale poszczególne kwoty 71,95 zł zgodnie z umową stawały się wymagalne wraz z ustaloną datą ich płatności. Stąd też trzyletni termin przedawnienia liczyć należy od każdej raty odrębnie, pomimo tego, iż niniejsza należność nie była świadczeniem okresowym.

W przypadku przyjęcia odmiennego poglądu rozłożone na raty świadczenie wynikające z roszczenia związanego z działalnością gospodarczą w takim samym stanie prawnym, mogłoby ulec przedawnieniu zanim nastąpiłby termin jego wymagalności, co nastąpiłoby w przypadku dłuższego niż trzy lata terminu spłaty. Stanowisko takie jest jednak nieuprawnione. Wobec powyższego koniecznym stała się modyfikacja zasądzonej przez Sąd Rejonowy kwoty. Zgodnie z dokumentacją przedstawioną przez stronę powodową k-32 i następne termin regulacji rat został ustalony na 20 –ty dzień miesiąca. Tak więc wymagalność poszczególnych rat następowała z tym właśnie dniem.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro pozwani uiścili raty za dwa pierwsze okresy miesięczne ( listopad, grudzień 2010 r.), zaś wniesienie pozwu nastąpiło w dniu 14. kwietnia 2014 r. , to w wyniku upływu trzyletniego terminu, przedawnieniu uległy raty płatne w miesiącach styczniu, lutym i marcu 2011 r. Jednak już rata za miesiąc kwiecień 2011 r. nie uległa przedawnieniu, albowiem była wymagalna w dniu 20 kwietnia, a pozew wniesiono w 14- tym dniu tego miesiąca roku 2014. Suma pozostałych nieprzedawnionych rat stanowi łącznie kwotę 1070,25 zł.

Mając na uwadze sformułowany przez pozwanych zarzut naruszenia prawa materialnego, Sąd Okręgowy w zakresie zaskarżenia skontrolował również prawidłowość skapitalizowania odsetek, które błędnie zostały sprecyzowane przez powoda w wezwaniu z dnia 05.03,2013 r. k- 9 akt, na kwotę 198,35 zł. Odsetki należą się stronie powodowej wyłącznie od rat nieprzedawnionych, zaś ich wysokość stanowić winna sumę odsetek od poszczególnych nieprzedawnionych rat, liczonych od każdej z nich od 21 dnia miesiąca, w którym raty te stawały się wymagalne.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. odsetki są należne bowiem za opóźnienie. Pozwani pozostawali w opóźnieniu w płatności kolejnych rat, od 21 dnia miesiąca. Tak liczone odsetki stanowią kwotę łączną 139, 40 zł. Wobec powyższego uzasadniona należność nieprzedawniona wraz z odsetkami wynosi 1209,65 zł do której to kwoty należało dodać koszty wezwania w kwocie 8,80 zł, co łącznie daje kwotę 1218, 45 zł. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w jego pkt. I kwotę 1502,25 zastąpił kwotą 1218,45 zł.

Zmiana wysokości zasądzonego ostatecznie roszczenia wpłynęła również na zmianę wysokości kosztów postępowania należnych powodowi, o czym orzeczono w zakresie zmiany zaskarżonego wyroku w jego pkt. III. O powyższych zmianach Sąd Okręgowy orzekł na podstawie przepisu art. 505 12 § 1 k.p.c., albowiem przeprowadzone dowody dawały podstawę do zmiany zaskarżonego wyroku. W pozostałej części ponad wskazany wyżej zakres apelacja nie była uzasadniona, albowiem w tej części wyrok odpowiadał prawu stąd też apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 505 12 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c.