Legislator Case Law & Legislation
III AUa 1121/14 AI generated

Appeal dismissed for coal deputy omission due to lack of subject matter and lower recalculated pension base.

Case Number III AUa 1121/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal in part regarding the coal deputy allowance and in full regarding pension recalculations. The appellant argued for inclusion of the coal deputy and a higher pension base based on specific employment years, but the lower court had already excluded the deputy from the proceedings. The appellate court rejected the claim because the lower court's decision lacked a ruling on the deputy, constituting a missing subject of appeal, and because the recalculated pension base was lower than the current one, violating statutory requirements for increases.

Legislator headnote

AI generated

Art. 373 k.p.c. w zw. z 370 k.p.c.; Art. 111 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; An appeal is inadmissible if the lower court's decision does not contain a ruling on the contested issue, and a pension recalculation is not permitted if the new base is lower than the existing one.

Keywords

AI generated
pension recalculations coal deputy allowance appeal inadmissibility pension base index social security law

Cited Legislation

AI generated
Art. 373 k.p.c. w zw. z 370 k.p.c.
Z tych przyczyn apelacja w zakresie dotyczącym doliczenia do renty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do deputatu węglowego na zasadzie art. 373 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny na zasadzie art. 385 k.p.c. apelację oddalił
Art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Z ustaleń Sądu Okręgowego, których apelacja nie podważyła wynika, iż przeliczenie renty skarżącego w oparciu o art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.
art. 373 k.p.c
Z tych przyczyn apelacja w zakresie dotyczącym doliczenia do renty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do deputatu węglowego na zasadzie art. 373 k.p.c.
art. 385 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny na zasadzie art. 385 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 2 czerwca 1964 r. I PR 10/63
postanowienie SN z dnia 25 lutego 1997 r. II CKN 15/97
80, postanowienie SN z dnia 25 lutego 1997 r. II CKN 15/97 - OSNC 1997, nr 6-7, poz.
postanowienie z dnia 8 lipca 1997 r. I Cz 76/97
89, postanowienie z dnia 8 lipca 1997 r. I Cz 76/97 niepubl., postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1998 r.
postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1998 r. III Cz 43/98
I Cz 76/97 niepubl., postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1998 r. III Cz 43/98 niepubl., postanowienie SN z dnia 28 maja 1998 r.
postanowienie SN z dnia 28 maja 1998 r. III CKN 409/98
III Cz 43/98 niepubl., postanowienie SN z dnia 28 maja 1998 r. III CKN 409/98 niepubl., z dnia 4 listopada 1998 r.
postanowienie SN z dnia 4 listopada 1998 r. I CKN 703/98
postanowienie SN z dnia 19 lipca 2006 r. I CZ 35/06
I CKN 703/98 niepubl., postanowienie SN z dnia 19 lipca 2006 r. I CZ 35/06 LEX nr 584195 postanowienie SN z 14 kwietnia 2011 r.
postanowienie SN z 14 kwietnia 2011 r. II UZ 7/11
I CZ 35/06 LEX nr 584195 postanowienie SN z 14 kwietnia 2011 r. II UZ 7/11 LEX nr 901612; wyrok SN z 28 kwietnia 2010 r.
wyrok SN z 28 kwietnia 2010 r. II UK 330/09
II UZ 7/11 LEX nr 901612; wyrok SN z 28 kwietnia 2010 r. II UK 330/09 wyrok SN LEX nr 604220) .
II UK 330/09
Supreme Court dismisses appeal on pension rights, upholding lower court's finding of insufficient special conditions work duration.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn.akt III AUa 1121/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Szymanowski (spr.) Sędziowie: SA Bohdan Bieniek SA Piotr Prusinowski Protokolant: Magda Małgorzata Gołaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. w B. sprawy z odwołania S. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o wysokość świadczenia na skutek apelacji wnioskodawcy S. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt III U 56/14 I. odrzuca apelację w części dotyczącej doliczenia do renty ekwiwalentu z tytułu deputatu węglowego; II. oddala apelację w pozostałym zakresie. Sygn. akt III AUa 1121/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., powołując się na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.1440) odmówił S. S. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru renty, ponieważ wysokość podstawy wymiaru wyliczona zgodnie z wnioskiem byłaby niższa, od dotychczas ustalonej. W odwołaniu S. S. domagał się zmiany decyzji. Wskazał, iż od 1982r. jest uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy i od 1990r. świadczenie to ulega zmniejszeniu.

Ponadto organ rentowy nie doliczył deputatu węglowego, do którego był uprawniony. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. , Sąd Okręgowy w Suwałkach oddalił odwołanie, przekazując jednocześnie wniosek zawarty w odwołaniu dotyczący doliczenia deputatu węglowego do emerytury do rozpoznania organowi rentowemu Sąd Okręgowy ustalił, iż S. S. (ur. (...)) jest uprawniony do stałej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W dniu 04.11.2013 r. odwołujący wystąpił z wnioskiem o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia.

Do wniosku dołączył zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1972 - 1974 i 1975 - 1982. Organ rentowy dokonał symulacyjnego wyliczenia podstawy wymiaru w kilku wariantach. Ustalając wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 10 najkorzystniejszych lat wybranych z 20 lat sprzed zgłoszenia wniosku o rentę (1972-1981) wwpw wyniósł 42,21%. Natomiast wwpw wyliczony z 10 lat z dwudziestolecia poprzedzającego zgłoszenie wniosku o przeliczenie wyniósłby 0%, ponieważ w tym okresie wnioskodawca nie wykazał żadnego wynagrodzenia. Nie było również możliwe wyliczenie wwpw z 20 lat wybranych z całego okresu zatrudnienia, gdyż odwołujący wykazał wynagrodzenie jedynie z 12 lat tj. z lat 1969, 1972-1982.

Sąd Okręgowy wskazał, iż art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.1440) wysokość renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:

1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia, 2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie renty albo o ponowne ustalenie renty, z uwzględnieniem art. 176, 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie renty, - a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Dotychczas ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru renty, wyliczony z 1981 r. wynosi 74,46% i jest zdaniem Sądu Okręgowego najkorzystniejszy. Obecnie nie istnieją podstawy prawne, które dawałby możliwość wyliczenia wwpw z jednego roku kalendarzowego. Z wyliczeń dokonanych przez organ rentowy, których odwołujący nie kwestionował, wynika, iż wwpw na dotychczasowym poziomie jest najkorzystniejszy, ponieważ w przypadku zastosowania zasady wynikającej z art. 111 ust. 1 ustawy emerytalnej wskaźnik wyniósłby w najgorszym wypadku 0%, a w najlepszym - 42,21%.

Natomiast ubezpieczony, który występuje z wnioskiem o przeliczenie świadczenia ma zagwarantowane, iż przeliczenie nie spowoduje obniżenia jego dotychczasowego świadczenia. Na wysokość świadczenia oraz zastosowaną metodę wyliczenia wwpw wpływ miał staż pracy, który u odwołującego wynosi jedynie 12 lat i obejmuje lata 1969, 1972-1982. Dołączone do wniosku dowody nie spowodowały wzrostu stażu pracy, ani podwyższenia wwpw. Brak jest zatem podstaw do przeliczenia świadczenia w ocenie Sądu Okręgowego i dlatego odwołanie na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. odwołanie oddalono.

W zakresie uwzględnienia deputatu węglowego Sąd Okręgowy podniósł, iż takiego żądania wnioskodawca nie zgłosił jednak we wniosku o przeliczenie świadczenia i dlatego zaskarżona decyzja nie zawierała stanowiska organu rentowego w tym zakresie a wniosek podlegał przekazaniu organowi rentowemu do rozpoznania. W nieformalnej apelacji wniesionej od tego wyroku wnioskodawca nie formułuje żadnych konkretnych zarzutów, domagał się przeliczenia jego świadczenia rentowego oraz doliczenia deputatu węglowego.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje

Apelacja w części dotyczącej doliczenia deputatu węglowego podlegała odrzuceniu, a w pozostałym zakresie oddaleniu. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a wcześniej również zaskarżonej decyzji jej przedmiotem, a tym samym przedmiotem wyrokowania przez Sąd Okręgowy nie było prawo do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do deputatu węglowego. Sąd Okręgowy jednoznacznie wskazał postanowieniem zawartym w zaskarżonym wyroku, iż wniosek skarżącego w tym zakresie przekazuje do rozpoznania organowi rentowemu. Takie postępowanie Sądu Okręgowego ma swoje oparciu w jednej z podstawowych zasad postępowania sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w myśl której to treść zaskarżonej decyzji wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu pracy i ubezpieczeń społecznych ( por. w tym zakresie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r.

II UZ 52/99 OSNP 2000/15/601). Jeżeli zatem, tak jak w niniejszej sprawie decyzja nie rozstrzygała o prawie do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu deputatu węglowego to tym samym nie mógł w tym przedmiocie wyrokować Sąd, bowiem sprzeciwiał się temu art. 477 10 § 2 k.p.c. nakazujący przekazanie sprawy do organu rentowego. Apelacja zatem wniesiona w zakresie dotyczącym deputatu węglowego nie może być przedmiotem merytorycznej oceny Sądu Apelacyjnego bowiem zaskarżony wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w tym zakresie. Brak tzw. substratu zaskarżenia skutkuje w świetle utrwalonego orzecznictwa odrzuceniem apelacji w tym zakresie (por. postanowienie SN z dnia 2 czerwca 1964 r.

I PR 10/63 - OSNC 1965 nr 5 poz. 80, postanowienie SN z dnia 25 lutego 1997 r. II CKN 15/97 - OSNC 1997, nr 6-7, poz. 89, postanowienie z dnia 8 lipca 1997 r. I Cz 76/97 niepubl., postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1998 r. III Cz 43/98 niepubl., postanowienie SN z dnia 28 maja 1998 r. III CKN 409/98 niepubl., z dnia 4 listopada 1998 r. I CKN 703/98 niepubl., postanowienie SN z dnia 19 lipca 2006 r. I CZ 35/06 LEX nr 584195 postanowienie SN z 14 kwietnia 2011 r. II UZ 7/11 LEX nr 901612; wyrok SN z 28 kwietnia 2010 r. II UK 330/09 wyrok SN LEX nr 604220) .

Z tych przyczyn apelacja w zakresie dotyczącym doliczenia do renty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do deputatu węglowego na zasadzie art. 373 k.p.c. w zw. 370 k.p.c. podlegała odrzuceniu. Co się tyczy wniesionej apelacji w pozostałym zakresie tj. żądania przeliczenia świadczenia, to apelacja nie artykułuje zarzutów, które zmuszałby Sąd Apelacyjny do wypowiedzenia się o ich zasadności. Skarżący bowiem opiera apelację na własnym odczuciu, iż jego świadczenie rentowe jest za niskie. Uzupełniając apelację na żądanie Sądu Okręgowego skarżący odwołuje się tylko do zarobków z roku 1981 r. jednakże zarobki te powiększa o deputat węglowy, który jak wcześniej wskazano nie mógł być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

Sąd Apelacyjny nie kwestionuje, iż świadczenie skarżącego nie jest wysokie, co w istotnej części wynika z faktu jego relatywnie krótkiej aktywności zawodowej – tym niemniej możliwości przeliczenia reguluje ściśle ustawa, która przede wszystkim uzależnia możliwości przeliczenia świadczenia od tego, aby nowy wskaźnik podstawy wymiaru świadczenia był wyższy od dotychczasowego. Tak jednak w przypadku wnioskodawcy nie jest . Z ustaleń Sądu Okręgowego, których apelacja nie podważyła wynika, iż przeliczenie renty skarżącego w oparciu o art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.

Dz. U. z 2013r. poz.1440) nie jest możliwe , albowiem otrzymywany wskaźnik postawy wymiaru renty wnioskodawcy jest niższy od wskaźnika przyjętego do wyliczenia tej renty ( 74,46 %). W przypadku ustalenia tego wskaźnika z 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o rentę ( art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy) wskaźnik ten wynosi 42,21 % , natomiast w przypadku wskaźnika wyliczonego z 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przeliczenie wskaźnik ten wynosi 0 (zero).

Nie jest też możliwe wyliczenie wskaźnika z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie renty( art. 111 ust. 1 pkt 3. ustawy) , bowiem wnioskodawca nie posiada 20 lat podlegania okresów zatrudnienia. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny na zasadzie art. 385 k.p.c. apelację oddalił