Legislator Case Law & Legislation
I C 1544/14 AI generated

Court orders payment for public transport fare and fine based on signed demand letter evidence.

Case Number I C 1544/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court ruled in favor of the city, ordering the defendant to pay a transport fare and a 50-fold additional fine for traveling without a valid ticket. Although the defendant's appointed curator argued that the demand letter's signature was illegible and failed to prove the passenger's identity, the court found the document credible. The judgment relied on the fact that the controller had no doubts about the defendant's identity and the authenticity of the ID presented.

Legislator headnote

AI generated

Art. 16, Art. 33a of the Road Transport Act; The court must assess the credibility of a demand letter signed by an authorized controller, rejecting the defense's claim of illegibility when the controller had no doubts regarding the passenger's identity and the authenticity of the presented ID.

Keywords

AI generated
public transport fine demand letter evidence travel without ticket additional penalty burden of proof court credibility assessment civil procedure costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 16 of the Road Transport Act
Mając na względzie powyższe okoliczności na podstawie art. 16 i art.
Art. 33a of the Road Transport Act
Zgodnie z art. 33a ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku - Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz.U.2012.1173 z późn.
§ 1 of the Minister of Justice Regulation of 13 November 2013
§ 6 ust. 1 of the Minister of Justice Regulation of 28 September 2002
Art. 98 of the Code of Civil Procedure
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc i § 6 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 1544/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marta Burzyńska Protokolant: Dorota Głowacka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa Miasta S. W. Zarządu (...) w W. przeciwko M. Ś. o zapłatę 1. Zasądza od pozwanego M. Ś. na rzecz powoda Miasta S. W. Zarządu (...) w W. kwotę 224,40 złotych (dwieście dwadzieścia cztery złotych czterdzieści gorszy) wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 13% w stosunku rocznym od dnia 25 października 2013 roku do dnia 22 grudnia 2014 roku i w wysokości 8% w stosunku rocznym od dnia 23 grudnia 2014 roku – z uwzględnieniem zmian w wysokości odsetek ustawowych – do dnia zapłaty.

2. Nakazuje wypłacić z zaliczki zapisanej do księgi sum na zlecenie pod pozycją 933 „c”/14 na rzecz radcy prawnego K. A. kwotę 73,80 złotych (w tym 13,80 złotych podatku Vat) tytułem wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego.

3. Zasądza od pozwanego M. Ś. na rzecz powoda Miasta S. W. Zarządu (...) w W. kwotę 163,80 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. S ę d z i a Sygn. akt I C(upr) (...)

UZASADNIENIE

Powód Miasto S. W. – Zarząd (...) w W. wystąpił przeciwko M. Ś. z powództwem, w którym wnosił o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 224,40 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 25 października 2013 roku do dnia zapłaty i kosztami procesu. Podnosił, iż w dniu 10 października 2013 roku pozwany korzystał z komunikacji miejskiej nie posiadając ważnego dokumentu przewozu. Powód zobowiązał pozwanego do zapłaty kwoty 220 złotych tytułem opłaty dodatkowej i należności przewozowej w kwocie 4,40 złotych. Pozwany nie uregulował należności. Kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego M. Ś. wnosiła o oddalenie powództwa, wskazując, że powód nie udowodnił roszczenia, gdyż jak jedyny dowód przedstawił wezwanie do zapłaty podpisane przez kontrolera nieczytelnym podpisem.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Powództwo jest uzasadnione i zasługuje na uwzględnienie. Powód, wbrew twierdzeniom kuratora dla nieznanego z miejsca zamieszkania pozwanego, udowodnił, iż pozwany M. Ś.w dniu 10 października 2013 roku podróżował środkiem transportu powoda bez ważnego biletu. Z treści załączonej do pozwu kopii wezwania do zapłaty wynika, że upoważniony kontroler powoda w trakcie kontroli, stwierdził, że pozwany podróżuje autobusem powoda nr (...)na linii (...)nie posiadając ważnego dokumentu przejazdu. Wystawił zatem wezwanie do zapłaty, w którym zobowiązał pozwanego do zapłaty należności za przewóz w wysokości 4,40 złotych i opłaty dodatkowej w wysokości 220 złotych, a pozwany własnoręcznym podpisem poświadczył, iż zapoznał się z tym dokumentem.

Dokument ten, wbrew twierdzeniom kuratora dla nieznanego z miejsca zamieszkania pozwanego, zasługuje na wiarę w całości i może być podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych. Okoliczność, iż został podpisany nieczytelnym podpisem, pozostaje bez znaczenia dla jego wiarygodności, albowiem poza podpisem zawiera także pieczęć z indywidualnym numerem kontrolera, co pozwala na jego identyfikację w razie wątpliwości. Dane pozwanego zawarte w wezwaniu do zapłaty, dotyczące imion rodziców, numeru Pesel i miejsca zameldowania, są identyczne z danymi wynikającymi z systemu Pesel -Sad, co przekonuje, iż to pozwany podróżował środkiem transportu powoda, a nie osoba posługująca się jego dowodem tożsamości.

Z sytemu Pesel -Sad wynika, że pozwanemu wydano dowód osobisty o nr (...), którym wylegitymował się wobec kontrolera powódki. Chociaż dowód ten w chwili zdarzenia był nieważny, gdyż okres na jaki go wydano pozwanemu upłynął w dniu 31 stycznia 2013 roku, to pozwany do dnia orzekania nie zgłosił utraty, kradzieży tego dowodu, ani nie złożył wniosku o wydanie nowego dowodu, co przekonuje, iż nadal posługuje się tamtym dokumentem. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania wezwania do zapłaty, jak przedłożył powód na poparcie swoich twierdzeń, także w kontekście zasadności wystawienia tego dokumentu i obciążenia pozwanego opłatą dodatkową i należnością za przejazd.

Zgodnie z art.16 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku - Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz.U.2012.1173 z późn. zm.) umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Pozwany zajmując miejsce w autobusie linii (...), zawarł z powodem umowę przewozu, zobowiązując się tym samym do uiszczenia na jego rzecz należności za przejazd.

Zgodnie z art. 33a ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku - Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz.U.2012.1173 z późn. zm.), przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu. W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.

Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona ma prawo:1) w razie odmowy zapłacenia należności - żądać okazania dokumentu umożliwiającego stwierdzenie tożsamości podróżnego;

2) w razie niezapłacenia należności i nieokazania dokumentu - ująć podróżnego i niezwłocznie oddać go w ręce Policji lub innych organów porządkowych, które mają zgodnie z przepisami prawo zatrzymania podróżnego i podjęcia czynności zmierzających do ustalenia jego tożsamości;

3) w razie uzasadnionego podejrzenia, że dokument przewozu albo dokument uprawniający do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego jest podrobiony lub przerobiony - zatrzymać dokument za pokwitowaniem oraz przesłać go prokuratorowi lub Policji, z powiadomieniem wystawcy dokumentu. Z treści wezwania do zapłaty wynika, że kontroler powoda nie miał wątpliwości co do tożsamości pozwanego, ani do autentyczności okazanego mu dowodu osobistego. Wysokość należności za przejazd i opłat dodatkowych za podróż środkami transportu miejskiego w W.określa uchwała nr XVI/301/2011 Rady Miasta (...) W.z dnia 26 maja 2011 roku ( Dz.

Urz. W.. M.. Z 2011 r., Nr 99, poz. 3140) zmieniająca uchwałę w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W., zmiany uchwały w sprawie ustalenia ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W. oraz zmiany uchwały w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W.. Stanowi ona, że należność za przejazd wynosiła w dniu zdarzenie 4,40 złotych, a opłata dodatkowa za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu stanowi 50-krotność ceny biletu jednorazowego normalnego, obowiązującego wyłącznie w strefie 1.

Kwota dochodzona pozwem została ustalona w sposób zgodny z powyższymi przepisami. Mając na względzie powyższe okoliczności na podstawie art. 16 i art. 33a ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku - Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz.U.2012.1173 z późn. zm.) oraz uchwała nr XVI/301/2011 Rady Miasta (...) W.z dnia 26 maja 2011 roku ( Dz. Urz. W.. M.. Z 2011 r., Nr 99, poz. 3140) zmieniająca uchwałę w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W., zmiany uchwały w sprawie ustalenia ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st.

W. oraz zmiany uchwały w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W., należało orzec jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu kuratora orzeczono na podstawie § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r. Nr 1476) w zw. z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc i § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Sędzia