Court dismissed appeal on drunk driving conviction, ruling sentence proportionate and suspension inappropriate.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court upheld the first-instance judgment convicting the defendant of driving while intoxicated and ordered him to pay procedural costs. The defendant appealed, arguing the six-month prison sentence without probation was disproportionately harsh given his prior record and personal circumstances. The court rejected this claim, finding the sentence aligned with statutory guidelines and noting that the defendant's situation warranted continued incarceration rather than probation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 438 pkt 4 k.p.k.; Art. 53 k.k.; Art. 69 § 4 k.k.; Art. 42 § 2 k.k. - An appeal based on alleged disproportionate sentencing fails when the imposed penalty falls within the lower range of the statutory threat and lacks the specific circumstances required for probation under the Criminal Code.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V .2 Ka 613/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Sędziowie: SSR del. Ewa Tatarczyk (spr.) SSO Sławomir Klekocki Protokolant: Monika Brzoza w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. sprawy: P. S. /S./ syna T. i W. ur. (...) w R. oskarżonego o przestępstwo z art. 178 a § 1 i 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 24 lipca 2014r. sygn. akt II K 365/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 /dwadzieścia/ złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 120 /sto dwadzieścia/ złotych. Sygn. akt V 2 Ka 613/14
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu z art. 178 a § 1 i 4 k.k. polegającego na tym , że w dniu 10 maja 2014 r. w R. na ul. (...) , będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu sygn. akt II K 570/13 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania tym wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych , prowadził pojazd mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,84 mg/l , 0,84 mg/l , 0,79 mg/l i 0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności , zaliczono na poczet tej kary okres zatrzymania od 10 do 11 maja 2014 r., na mocy art. 49 § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonego wydatki postępowania w kwocie 90 złotych i obciążono go opłatą w kwocie 120 złotych .
Apelację od wyroku wniósł oskarżony, który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze i powołując się na przepis art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił mu rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu poprzez orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Skarżący podniósł , iż Sąd I instancji przy wymierzaniu kary nie wziął pod uwagę wszystkich dyrektyw kary określonych w art. 53 k.k. . Dodał , iż od początku przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu , przedstawił przebieg zdarzenia nie umniejszając swojej winy .
Zdaniem skarżącego poprzednia karalność za to samo przestępstwo nie może automatycznie przesądzać o braku podstaw do zastosowania wobec niego kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem. Ponadto skarżący wskazał , że wymierzona przez Sąd I instancji kara pociągnie za sobą szereg dodatkowych konsekwencji min. w postaci utraty pracy a tym samym środków do życia oraz spłaty kredytu zaciągniętego w banku , pozostawienie bez opieki samotnie mieszkającej i schorowanej matki oskarżonego . Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary pozbawienia wolności poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania .
Sad Okręgowy zważył , co następuje : Apelacja oskarżonego okazała się niezasadna i z uwagi na to nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy , iż ustalony stan faktyczny i przyjęta kwalifikacja prawna nie budzą wątpliwości . Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutu skarżącego niewspółmierności kary poprzez wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania . O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 na którą to okoliczność powoływał się oskarżony w swojej apelacji można mówić jedynie wówczas , gdy na podstawie ujawnionych okoliczności , które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można by przyjąć , że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I Instancji a kara jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo stosowanych dyrektyw wymiaru kary do tego stopnia , iż karę dotychczas wymierzoną należało by nazwać „ rażąco ” niewspółmierną tj. trudną do zaakceptowania .
Taka rażąca niewspółmierność w przedmiotowej sprawie z pewnością nie zachodzi – nie może ujść uwadze Sądu , iż przestępstwo przypisane oskarżonemu zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat a wiec oskarżonemu wymierzono karę praktycznie w dolnych granicach zagrożenia . Odnosząc się do zarzutu oskarżonego w kwestii surowości kary w zakresie orzeczenia kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania mieć należy na uwadze treść art. 69 § 4 k.k. zgodnie z którym wobec sprawcy przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k. Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach.
Zdaniem Sądu Odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest tego szczególnie uzasadnionego wypadku – okoliczności sprawy , postawa oskarżonego wskazuje , że jest on osobą , który uzasadnia kontynuowanie resocjalizacji w zakładzie karnym i nie daje on rękojmi powstrzymywania się od dalszego popełniania przestępstw. Powoływanie się oskarżonego w swojej apelacji na swoją sytuację rodzinną i osobistą nie jest okolicznością , która decyduje o rodzaju i rozmiarze wymierzonej mu kary. Okoliczności , które oskarżony podnosi mogą być wzięte pod uwagę w postępowaniu wykonawczym , gdzie skazany może wnieść o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności lub o wykonywanie kary w formie dozoru elektronicznego .
Na marginesie zauważyć należy , iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego tj. art. 42 § 2 k.k ( co przyznał sam w uzasadnieniu ) albowiem nie orzekł obligatoryjnego w takim wypadku środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych . Jednak z uwagi na to , że apelację od wyroku Sądu Rejonowego wywiódł jedynie oskarżony mając na względzie dyrektywy określone w art. 434 kpk Sąd odwoławczy nie może orzec na jego niekorzyść i dlatego też nie jest uprawniony do zmiany wyroku w tym zakresie .
Z tych tez względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji oskarżonego , jak również nie podzielając przytoczonych na ich poparcie argumentów Sąd odwoławczy zaskarżony wyroku utrzymał w mocy uznając apelacją za oczywiście bezzasadną . O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 636 § 1 kpk .