Appeal dismissed; court fees for administrative representation are administrative costs, not civil claims.
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court in Rybnik rejected a request for fees for representing an absent party in administrative proceedings, ruling the judicial route inadmissible. The appellant argued this violated procedural rules, but the Court of Appeal upheld the decision. The court determined that such fees constitute administrative costs and their determination is a technical matter, not a civil claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 34 § 1 k.p.a.; Art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: Fees for representing an absent party in administrative proceedings are administrative costs, and their determination falls outside the scope of civil litigation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 1322/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta Miasta R. o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu na skutek zażalenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu na postanowienie Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt IV RNs 1702/13 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 1322/14
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu z dnia 8 01 2014r. odrzucił wniosek S. D. o przyznanie mu wynagrodzenia za pełnienie funkcji przedstawiciela osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie, uznając, że droga sądowa jest niedopuszczalna. Orzeczenie zaskarżył S. D. , który wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucał, że przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia naruszono regulację art. 199 § 1 k.p.c. w związku z art. 1 k.p.c. i art. 179 § 1 k.r.o. gdyż Sąd Rejonowy nie wskazał jakichkolwiek przepisów szczególnych „zastrzegających przedmiotowa sprawę do właściwości innych organów” oraz że zgodnie do przywołanego w zażaleniu poglądu prawnego powinien był on przyznać mu wynagrodzenie, ustalić jego wysokość oraz wskazać podmiot zobowiązany do jego pokrycia (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 04 2012r. sygn. II S.A./Sz 72/12, LEX nr 1292019).
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu wydanym w dniu 20 10 2010r. w sprawie o sygn. akt IV RNs 1269/10 ustanowił skarżącego - w oparciu o regulację art. 34 § 1 k.p.a. - „przedstawicielem w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pomocy osobom uprawnionym do alimentów dla osoby nieobecnej J. W.”. Leżące u postaw wydania zaskarżonego postanowienia zagadnienie dopuszczalności drogi sądowej w postępowaniach o przyznanie wynagrodzenia tego rodzaju przedstawicielom było przedmiotem wypowiedzi judykatury, która konsekwentnie stoi na stanowisku, że wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego wyznaczonego przez sąd należy do kosztów postępowania administracyjnego a jego ustalenie oraz wypłata stanowi czynność materialno-techniczną i tylko w przypadku odmowy jego wypłaty kurator może wystąpić do sądu powszechnego z roszczeniem cywilnoprawnym (uchwała SN z dnia 9 02 1989r. sygn. akt III CZP 117/88 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 05 2014r. sygn. akt II S.A./OI333/14; przywołany w zażaleniu pogląd prawny nie ma w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy on wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla częściowo ubezwłasnowolnionego, przyznawanego przez sąd opiekuńczy w oparciu o regulację art. 162 § 2 k.r.o.).
Pogląd ten i związaną z nim ocenę prawną zawartą w uzasadnieniach przywołanych orzeczeń Sąd odwoławczy podziela. Został on prawidłowo uwzględniony przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia i wbrew zarzutowi zażalenia Sąd Rejonowy trafnie uznał, że w niniejszej sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna w rozumieniu regulacji art. 199 §1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. a następnie w oparciu o tę regulację odrzucił wniosek skarżącego. Czyni to zażalenie bezzasadnym co prowadziło do jego oddalenia. Reasumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego zażalenie jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Leszek Dąbek