Legislator Case Law & Legislation
III Ca 768/14 AI generated

Appeal dismissed; court upheld liability for injury from falling into unsecured manhole and awarded compensation.

Case Number III Ca 768/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal, upholding the lower court's judgment awarding the plaintiff 20,000 PLN in damages. The plaintiff suffered injuries after falling into an unsecured sewer manhole located on land owned by the defendant cooperative. The court ruled that the defendant failed its duty of care regarding the maintenance of the facility, justifying the compensation amount as reasonable for the plaintiff's 10% health impairment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 415 k.c.; Art. 445 § 1 k.c.; The owner of land must ensure the safety of premises; failure to maintain a secured manhole creates liability for resulting personal injury, and compensation must be proportionate to the harm suffered.

Keywords

AI generated
tort liability duty of care personal injury property maintenance compensation damages appellate review health impairment

Cited Legislation

AI generated
Art. 415 k.c.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje: art. 415 k.c., art.
Art. 445 § 1 k.c.
415 k.c., art. 445 § 1 k.c., art.
Art. 481 k.c.
O należnych powodowi od poz-wanej odsetkach za jej opóźnienie w zapłacie zasądzonego zadośćuczynienia orzekał stosując regulację art. 481 k.c. a k kosztach procesu orzekł na podstawie art.
Art. 100 k.p.c.
a k kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła w pozwana (...) Spółdzielnia (...) w G.
Art. 385 k.p.c.
Reasumując, zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na mocy regulacji art.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na mocy regulacji art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.
art. 415 k.c
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje: art. 415 k.c., art.
art. 445 § 1 k.c
415 k.c., art. 445 § 1 k.c., art.
art. 49 § 2 k.c
oraz teren utwardzony i jest własnością pozwanej, gdyż nie doszło do jej przekazania w drodze umowy w rozumieniu art. 49 § 2 k.c.
art. 481 k.c
O należnych powodowi od poz-wanej odsetkach za jej opóźnienie w zapłacie zasądzonego zadośćuczynienia orzekał stosując regulację art. 481 k.c.

Cited Case Law

AI generated
S.N. z dnia 24 czerwca 1965r. I PR 203/65
S.N. z dnia 24 czerwca 1965r. I PR 203/65 - OSPiKA 1966r.
OSN 9 07 1970r. III PRN 39/70
OSNCP 1971, Nr 3, poz. 53
III PRN 39/70, OSNCP 1971, Nr 3, poz. 53).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 768/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.) Sędzia SO Lucyna Morys - Magiera SO Anna Hajda Protokolant Dominika Tarasiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa J. S. przeciwko (...) Spółdzielni (...) w G. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I C 1488/12 1. oddala apelację;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym SSO Anna Hajda SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys - Magiera Sygn. akt III Ca 768/14

UZASADNIENIE

Powód J. S. ostatecznie żądał zasądzenia na jego rzecz od po-zwanej (...) Spółdzielni (...) w G. zadośćuczynienia w kwocie 25.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 20 06 2012r. oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że w dniu 20 06 2012r., idąc ulicą (...) w oko-licach numeru 1 w G., wszedł na niewłaściwie zabezpieczoną pokrywę studzienki kanalizacyjnej i doznał urazu nogi. Pozwana jest użytkownikiem wieczystym terenu, na którym znajduje się studzienka i zobowiązana jest zapłacić mu zadość-uczynienie za doznaną krzywdę.

PozwanaPowszechna Spółdzielnia (...) w G. wniosła o oddalenie powództwa, kwestionując co do zasady swoją odpowiedzialność za skutki wypadku powoda. Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 24 lutego 2014r. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 7.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 10 2012r. oraz kwotę 13.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 10 2013r., w pozo-stałym zakresie powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje: art. 415 k.c., art. 445 § 1 k.c., art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 06 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Stwierdził, że studzienka kanalizacyjna do której wpadł powód jest usytuowana na terenie pozostającym w użytkowaniu wieczystym pozwanej, stanowi element kanalizacji deszczowej obsługujący budynek (...) w G. oraz teren utwardzony i jest własnością pozwanej, gdyż nie doszło do jej przekazania w drodze umowy w rozumieniu art. 49 § 2 k.c. i tym samym pozwana zobowiązana była do należytej dbałości o jej stan techniczny. Pozwana uchybiła temu obowiązkowi, co w konsekwencji doprowadziło do wypadku powoda i doznania przez niego krzywdy.

Ustalając wysokości należnego powodowi od pozwa-nej zadośćuczynienia uwzględnił zakres doznanych przez powoda obrażeń ciała, wynikający z tego 10 % uszczerbek na jego zdrowiu i zakres jego cierpień i za ade-kwatne do rozmiaru krzywdy powoda uznał zadośćuczynienie w kwocie 20.000 zł i w tym zakresie uznał powództwo za uzasadnione. O należnych powodowi od poz-wanej odsetkach za jej opóźnienie w zapłacie zasądzonego zadośćuczynienia orzekał stosując regulację art. 481 k.c. a k kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła w pozwana (...) Spółdzielnia (...) w G. , która wnosiła o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa „wraz z dokonaniem rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I i II instancji” bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zarzuciła orzeczeniu: - sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że pozwana posiada legitymację bierną, - sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, iż powód wykazał i udowodnił miejsce zdarzenia wypadkowego oraz w ślad za tym winę pozwanej, mimo iż powód uchybił przepisowi art. 6 k.c., - sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłową interpretację art. 31 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez błędne przyjęcie, iż pozwana wcześniej wybudowała z własnych środków sieć wodną i kanalizacyjną na użytkowanej nieruchomości i w związku z tym ponosi odpowiedzialność za stan urządzeń, - sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędną interpretację złożonych jako dowodów pism w sprawie i w związku z tym postawienie tezy, iż skoro pozwana uszkodzoną studzienkę zabezpieczyła, to oznacza, iż poczuwa się do odpowiedzialności za jej stan oraz uzasadniła tym posiadanie przymiotu własności tego urządzenia, - nieprawidłową interpretację przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w kontekście zawartej przez pozwaną umowy z dnia 12 06 2008r. o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków i w związku z tym przyjęcie, że pozwana odpowiada za stan wszystkich urządzeń wodnych i kanalizacyjnych oraz ich infrastruktury na nieruchomości przy ul. (...) w G., - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów efektem czego było całkowicie dowolne, bez wsparcia merytorycznego zasądzenie kwoty zadośćuczynienia ponad miarę, - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 227 k.p.c. oraz art. 292 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i w związku z tym marginalne potraktowanie złożonej do akt opinii biegłego sądowego, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu przez Sąd pierwszej instancji wizji lokalnej celem ustalenia konkretnego miejsca zdarzenia wypadkowego oraz przyjęcia lub odrzucenia odpowiedzialności pozwanej za skutki zdarzenia, które wystąpiły u powoda.

Powód J. S. wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd odwoławczy ustalił i zważył co następuje:

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenie powoda, przyjmując, że ma one źródło w reżimie odpowiedzialności deliktowej za szkodę. Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawę w informacjach zawartych w przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia źródłach dowodowych, które są logiczne, nawzajem się uzupełniają i potwierdzają i jako takie są w pełni wiarygodne. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego sprawy jest logiczna, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i Sąd odwoławczy ją podziela.

W szczególności prawidłowe są poczynione przez Sąd pierwszej instancji i negowane w apelacji ustalenia dotyczące położenia i własności studzienki kanalizacyjnej do której wpadł powód. Mają one oparcie w informacjach zawartych w przywołanych uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wiarygodnych źródłach dowodowych. W szczególności w zeznaniach świadka A. A. (1), który był naocznym świadkiem jak powód próbował wydostać się ze studzienki i jednoznacznie zeznał, że jest ona usytuowana „za zatoka autobusową w odległości około 4 metrów od sklepu” (k- 109 akt).

W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji skarżąca nie kwestio-nowała wskazanej przez powoda lokalizacji tej studzienki i nie podnosiła, że na terenie przylegającym do jej pawilonu znajdują się dwie studzienki kanalizacyjne. Okoliczność tę przywołała dopiero w apelacji i na dodatek w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że jej powołanie przed Sądem pierwszej instancji oraz zaofero-wanie na tę okoliczność wskazanych w apelacji wniosków dowodowych nie było możliwe albo że potrzeba jej powołania wynikła dopiero później (w rozumieniu regulacji art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Dotyczy to również zaoferowanego w apelacji wniosku dowodowego z „tabelarycznego zestawienia poszczególnych jednorazowych odszkodowań pobranych ze strony internetowej”. Dlatego w parciu o wskazaną powyżej regulacje prawną oddalono zawarte w apelacji wnioski dowodowe. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest prawidłowa, a Sąd odwoławczy ją podziela i w przyjmuje za własną (orz. SN z dn. 26 04 1935r.

C III 473/34, Zb U. z 1935r. poz. 496). Studzienka do której wpadł powód usytuowana jest na terenie ogólnodostępnym pozostającym w użytkowaniu wieczystym pozwanej oraz przy-legającym do jej pawilonu handlowego, stanowi element kanalizacji deszczowej będącej własność pozwanej i tym samym na powodzie ciążył obowiązek utrzymywania jej w należytym stanie. Z tego obowiązku się ona nie wywiązała, gdyż w chwili zdarzenia nie była ona prawidłowo zabezpieczona, co w konsekwencji doprowadziło do wpadnięcia do niej powoda i doznania przez niego obrażeń ciała.

Na zasadach ogólnych rodzi to z mocy regulacji art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 415 k.c. po stronie pozwanej obowiązek zapłaty powodowi stosownego zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę i wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że pozwana posiada legitymacje bierną w niniejszym procesie. Z uwagi na swój kompensacyjny charakter należne powodowi od pozwanej zadośćuczynienie nie może być nadmierne do doznanej krzywdy, co oznacza, że przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego musi ono być utrzymane w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. orzecz.

S.N. z dnia 24 czerwca 1965r. I PR 203/65 - OSPiKA 1966r. poz. 92). Powód w następstwie wypadku doznał obrażeń ciała w postaci: zwichnięcia stawu obojczykowo – barkowego lub obojczykowo-mostkowego (w zależności od ograniczenia ruchów), upośledzenia dźwigania i stopnia zniekształcenia, uszkodzenia tkanek miękkich podudzia, uszkodzenia ścięgna Achillesa i innych ścięgien zależnie od rozległości uszkodzenia, zaburzeń czynnościowych i zniekształceń stopy, szpecącej blizny po zranieniu podudzia lewego ze zmianami troficznymi i dolegliwościami, podwichnięcia w stawie barkowo-obojczykowym lewym ze skargami podmiotowymi i upośledzeniem wydolności czynnościowej kończyny górnej lewej w stopniu miernym.

W związku z wypadkiem powód odczuwał ból, którego natężenie mogło być znaczne przez okres kilku dni (3-5 dni), następnie w kolejnych okresach tygodniowych dolegliwości te malały do natężenia średniego, umiarkowanego i miernego utrzymującego się do chwili obecnej. Na skutek wypadku powód doznał 10% uszczerbku na zdrowiu i chwili obecnej w dalszym ciągu odczuwa dolegliwości bólowe, ma szpecącą bliznę na nodze, a roko-wania na przyszłość są negatywne i nie należy oczekiwać zmniejszenia odczuwanych przez niego się dolegliwości.

Dlatego ustalona przez Sąd Rejonowy globalna wysokość zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł, spełnia wskazane na wstępie kryteria i nie jest niewspółmiernie nieodpowiednia do doznanej przez powoda krzywdy, wobec czego brak jest podstaw do jej skorygowania przez Sąd odwoławczy ( OSN 9 07 1970r. III PRN 39/70, OSNCP 1971, Nr 3, poz. 53). Rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonych należności oraz o kosztach procesu mają oparcie w prawidłowo zastosowanych przez Sąd pierwszej instancji w regulacjach odpowiednio art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 100 k.p.c. Reasumując, zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na mocy regulacji art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. z 2013, poz. 461), biorąc pod uwagę, że pozwana w całości uległa w tym postępowaniu i powinna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika. SSO Anna Hajda SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys – Magiera