Appeal dismissed; failure to interview a witness due to state secrecy refusal does not justify acquittal.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for fraud, upholding the original sentence. The defense argued that the trial court erred by failing to interview a witness whose testimony could have exonerated the defendant, claiming this violated procedural rights. The court rejected this, ruling that the witness could not be interviewed because the Ministry of Interior refused to lift the secrecy obligation, a decision the court was bound to respect. Consequently, the court held that the first-instance judge correctly evaluated the remaining evidence to establish guilt, and the lack of this specific testimony did not warrant acquittal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 179 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 22 ust. 1 ustawy o Policji: A court's failure to interview a witness due to a competent authority's refusal to lift state secrecy does not constitute a procedural error or ground for acquittal if the remaining evidence sufficiently establishes guilt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKa 423/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2014r. Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.) Sędziowie: SA – Marek Czecharowski SO (del.) – Małgorzata Janicz Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy A. E. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (x 2) i z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 września 2014 r. sygn. akt XVIII K 304/12 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 września 2014 r. A. E. skazany został za popełnienie trzech oszustw z art. 286 § 1 k.k., w tym dwu z nich w zw. z art. 294 § 1 k.k., a wszystkich w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody (wyrok: t. XVIII akt k. 3442 – 45). We wniesionej apelacji obrońca oskarżonego zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, wbrew treści przeprowadzonych dowodów i zaleceń Sądu Apelacyjnego, winy oskarżonego za zarzucane mu czyny.
Jak wynika z uzasadnienia apelacji skarżący wywodzi tak stawiany zarzut wyłącznie z faktu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań św. S., co w jego przekonaniu uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń faktycznych zgodnych ze stanem rzeczywiście zaistniałym. Tak formułowana apelacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, jak to określa przepis art. 457 § 2 k.p.k. Dlatego wystarczy wskazać co następuje. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie wykonał zalecenie sądu odwoławczego zawarte w motywach wyroku z dnia 5 września 2012 r.
– sygn. akt II AKa 224/12. Wówczas to Sąd Apelacyjny uchylając uprzedni wyrok Sądu Okręgowego z 15 marca 2012 r. (sygn. akt XVIII K 321/10) i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zalecił po myśli art. 179 § 3 k.p.k. wystąpienie przez Sąd do(...)o zwolnienie św. S. z obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych i po uzyskaniu zwolnienia przesłuchanie go na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – czego zaniechał sąd rozpoznając sprawę po raz pierwszy. Sąd zalecenie to zrealizował, jednak Minister Spraw Wewnętrznych odmówił zwolnienia świadka z tajemnicy.
Uniemożliwiło to jego przesłuchanie. Fakt ten nie może obciążać sądu, ani nie stanowi uchybienia w procedowaniu. Naczelny organ administracji rządowej ma samodzielne, niezależne uprawnienie do zwolnienia, bądź odmowy zwolnienia świadka od zachowana tajemnicy. Decyzją tą Sąd jest o tyle związany, że nie może postąpić wbrew niej, a nie przesłuchanie świadka nie może być podstawą zarzutu obrazy prawa procesowego. W takim układzie proceduralnym winien sąd dokonać ustaleń faktycznych w oparciu o inne dostępne dowody. Tak też postąpił sąd w toku ponownego rozpoznania sprawy niniejszej.
Swe rozstrzygnięcie oparł o całokształt zgromadzonych dowodów, ocenionych zgodnie z regułami art. 7 k.p.k. – w sposób logiczny, swobodny i zgodny z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Swój pogląd na winę oskarżonego obszernie i przekonująco umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny nie dostrzegł uchybień w rozumowaniu Sądu pierwszej instancji, które mogłyby świadczyć o błędach w ustaleniach faktycznych. Nie doszukał się też obrazy przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania.
Nie wskazuje na takie uchybienia również skarżący. Jak należy rozumieć wywodzi on zarzut stawiany wyrokowi i wniosek o uniewinnienie oskarżonego wyłącznie z faktu nieprzesłuchania wspomnianego świadka, którego zeznania miałyby ekskulpować oskarżonego. Otóż pogląd taki nie zasługuje na akceptację. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego, którymi świadek S. nie zaprzeczył, będąc przesłuchiwany w toku pierwotnego rozpoznania sprawy, A. E. pozostawał w bliżej nieokreślonych kontaktach z organami ściągania i przekazywał im informacje m. in. dotyczące sprawy niniejszej.
Powyższa okoliczność w żadnym razie nie może, jak chce skarżący, ekskulpować go od odpowiedzialności za popełnione przestępstwa. Nawet gdyby związek oskarżonego z organami Policji był w pełni sformalizowany – art. 22 ustawy o Policji – nie dawałoby to również podstaw ku temu. Ani funkcjonariusz Policji, ani jej współpracownik nie może w toku wykonywania czynności – nawet jeśli mają one charakter operacyjno – rozpoznawczy, nakłaniać do popełnienia przestępstwa, a tym bardziej współdziałać w jego popełnieniu.
Odpowiada za to w procesie karnym na zasadach ogólnych tak jak każdy inny sprawca przestępstwa. W tym stanie rzeczy uznać należało, że nieprzesłuchanie przed Sądem pierwszej instancji świadka S. na okoliczności objęte tajemnicą – wobec nieuzyskania od stosownego organu zwolnienia świadka od obowiązku zachowania tajemnicy – nie może prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, jak o to wniesiono w apelacji. W zaistniałym stanie rzeczy sąd dokonał ustaleń w oparciu o pozostałe zgromadzone dowody, a te w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziły, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwa.
Z tych przyczyn apelacja nie mogła być uwzględniona. Osobiste pismo oskarżonego (k. 3485 – 3488 t. XVIII akt) nie zawierało zasadnych zarzutów, które winny być wzięte przez Sąd odwoławczy pod uwagę z urzędu. Z tych wszystkich przyczyn zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.