Social Security Court corrects date error and dismisses appeal on employment contract classification.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court first corrected a clerical error regarding the date of the social security decision from May 2014 to June 2013. The appellant argued that a part-time job performed on weekends under a 'contract for services' did not qualify for social security contributions and should be excluded from pension calculations. The court rejected this, ruling that the contract's substance, including probationary periods and payment terms, indicated an employment relationship rather than a contract for services.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 65 § 1, 2 k.c.; The court must correct obvious clerical errors in judgment dates and determine the true nature of a contract based on the parties' intent and substantive terms rather than the literal title.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUa 943/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Marcjanna Górska Sędziowie: SA Krystyna Smaga SA Bogdan Świerk (spr.) Protokolant: protokolant sądowy Joanna Malena po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. w Lublinie sprawy J. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o wysokość emerytury na skutek apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII U 2089/13 I. prostuje oczywistą omyłkę w komparycji zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie mylnie oznaczonej daty decyzji: "22 maja 2014 roku", prawidłową: "28 czerwca 2013 roku"; II. oddala apelację. III AUa 943/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 czerwca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił J. F. ponownego ustalenia wysokości emerytury. Organ rentowy przyjął, że ubezpieczony wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia i nie wykazał czy z tego tytułu podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Odwołanie od tej decyzji złożył J. F.. Nie podaje ono żadnych zarzutów. Jednak z faktu żądania skierowania tego odwołania do sądu okręgowego wynika czytelna intencja wnioskodawcy poddania rozstrzygnięcia, zawartego w wyżej wymienionej decyzji, kontroli sądu ubezpieczeń społecznych.
Sąd Okręgowy w Lublinie rozpoznał odwołanie ubezpieczonego jako wniesione od decyzji pozwanego organu rentowego z dnia 22 maja 2014 r. i wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. zmienił kontrolowaną decyzję w ten sposób, że przyjął do określenia wysokości emerytury wnioskodawcy także wynagrodzenie uzyskane przez niego z tytułu zatrudnienia w Zespole Szkół w L. w okresie od dnia 1 września 1975 r. do dnia 31 lipca 1976 r. w łącznej wysokości 9 880 zł. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na poniższych ustaleniach faktycznych oraz ich ocenie prawnej: przede wszystkim sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznawał odwołanie ubezpieczonego jako wniesione od decyzji pozwanego z dnia 31 lipca 2013 r.
We wskazanym wyżej okresie czasu J. F. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, w (...) w U.. Jednocześnie od dnia 1 września 1975 r. podjął pracę nauczyciela fizyki i chemii w Państwowym Technikum (...)– obecnie noszącym nazwę Zespołu Szkół nr (...) - w L.. Pracę tą wykonywał w piątki soboty i niedziele na podstawie umowy zatytułowanej „ Umowa – zlecenie” po godzinach zatrudnienia wykonywanego u swojego zasadniczego pracodawcy. Za swoją dodatkową pracę wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie na takich samych zasadach jak i inni nauczyciele zatrudnieni w tej szkole na podstawie umowy o pracę i jego wynagrodzenie było także klasyfikowane w dokumentacji placowej szkoły jako realizowane w ramach umowy o pracę.
Od tegoż wynagrodzenia były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne. W ocenie Sądu Okręgowego, mimo użytego w nazwie umowy słowa „zlecenie”, była to jednak umowa o pracę skoro wnioskodawca musiał osobiście świadczyć pracę i tak też klasyfikowane było jego wynagrodzenie za pracę. Ponadto redakcja treści umowy wskazuje na regulacje charakterystyczne dla umowy o pracę a nie dla umowy zlecenia. Zatem wadliwa nazwa umowy nie może przesądzać o jej charakterze. W tej sytuacji okres pracy wnioskodawcy w Państwowym Technikum (...) w L. jest okresem składkowym i przychód uzyskany przez ubezpieczonego z tego stosunku pracy powinien być uwzględniony przy wyliczaniu wysokości emerytury J.
F.. Stąd sąd pierwszej instancji dokonał zmiany odmownej decyzji pozwanego w sposób wskazany w sentencji zaskarżonego wyroku. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł pozwany organ rentowy wnosząc o jego zmianę przez oddalenie odwołania ubezpieczonego. W apelacji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego – przepisów: art. 6 ust.1 pkt.1 i art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 2 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących prace na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub zlecenia przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uwzględnienia w wysokości emerytury ubezpieczonego wynagrodzenia uzyskanego w ramach umowy zlecenia od którego nie istniał obowiązek odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne, - sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał umowę o pracę a nie umowę zlecenia, - naruszenie prawa procesowego – przepisu art. 233 § 1 kpc przez przekroczenie wyrażonej w nim zasady swobodnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o budzące wątpliwości środki dowodowe.
W uzasadnieniu apelacji jej autorka wskazała swoją argumentację na poparcie zgłoszonych zarzutów. Sprowadza się ona do twierdzenia, że skoro podstawą zatrudnienia wnioskodawcy w Państwowym Technikum (...) w L. była umowa zlecenia a od otrzymywanego przez niego wynagrodzenia nie istniał prawny obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne, to nie można czasu wykonywania tego zatrudnienia kwalifikować jako okresu składkowego. Z tej przyczyny nie można uwzględnić wysokości tego wynagrodzenia przy wyliczaniu wielkości emerytury wnioskodawcy.
Dlatego zaskarżony wyrok nie może się ostać i powinien ulec zmianie.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
fakt błędnego oznaczenia daty decyzji poddanej następczej kontroli sądowej dostrzegł nie tylko pozwany organ rentowy (zob. uzasadnienie apelacji), ale także i sąd pierwszej instancji (zob. początkowy akapit uzasadnienia zaskarżonego wyroku). O ile jednak apelujący bliżej decyzji tej nie określił, to sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego wyroku podał, że była to decyzja z dnia 31 lipca 2013 r. Jest to także wadliwe określenie jej daty. Jest faktem bezspornym, że odwołanie ubezpieczonego wpłynęło do pozwanego w dniu 25 lipca 2013 r. i ten dzień także on sam podał jako datę jego sporządzenia.
Dlatego nie mogło ono dotyczyć decyzji pozwanego z dnia 31 lipca 2013 r., bo ta decyzja jeszcze nie istniała w dacie wpływu odwołania. Mogła to być jedynie decyzja pozwanego z dnia 28 czerwca 2013 r., bo tej decyzji dotyczyła też korespondencja jaka prowadził organ rentowy z wnioskodawcą, w następstwie której ubezpieczony wystąpił z odwołaniem (zob. k. 289 – 295 akt ZUS). W tej sytuacji zaszła konieczność sprostowania oczywistej i łatwej do wychwycenia omyłki Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Co do merytorycznych zarzutów apelacji to należy w pełni podzielić stanowisko Sądu Okręgowego.
Całkowicie prawidłowa jest ocena Sądu Okręgowego w zakresie prawnego charakteru umowy jaka zawarł wnioskodawca z Państwowym Technikum (...) w L.. Trafnie sąd ten podniósł, że umowa ta zawiera elementy charakterystyczne dla umowy o pracę, zwłaszcza przez odwołanie się jej postanowień do wskazywania okresu próbnego oraz okresów jej wypowiedzenia. Także realizacja umowy odbywała się według zasad obowiązujących dla pracowników: ta sama klasyfikacja budżetowa wynagrodzenia, terminy i sposób jego płatności. Dodać jeszcze należy, że wykładnia systemowa wskazuje (zob. art. 65 § 1 i § 2 kc), że w umowach należy raczej brać pod uwagę zgodny zamiar stron i cel umowy aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.
Stąd nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość ustalenia sądu pierwszej instancji, że wnioskodawca zawarł z Technikum (...) umowę o pracę a nie klasyczną umowę zlecenia. Poprawność tego ustalenia powoduje, że wszystkie zarzuty apelującego należy ocenić jako zupełnie chybione a przez to jego apelacji odmówić słuszności. Dlatego apelacja pozwanego, jako całkowicie bezzasadna, podlegała oddaleniu. Z tych zatem względów i z mocy art. 385 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.