Appeal court quashes dismissal of defamation charge because defendant's intent to defend rights was not proven.

Sygn. akt IV Kz 375/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Stanisław Jabłoński Sędziowie: SSO Krzysztof Głowacki (spr.) (...) P. W. Protokolant Bernadetta Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 3 czerwca 2013 r. w sprawie K. O. oskarżonego o czyn z art.212 kk. zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego Z. H. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II K 560/12 w przedmiocie umorzenia postępowania na mocy art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy umarzając postępowanie na podstawie art.17 pkt.2 kpk wskazał, że oskarżony nie był sprawcą bezpośrednim, albowiem pismo, w treści którego miano pomówić oskarżyciela prywatnego sporządzili pełnomocnicy spółki z o.o. (...) z siedzibą we W., nie zaś K. O.. W postępowaniu gospodarczym, w ramach którego złożone zostało wyżej wskazane pismo stroną była natomiast spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie K. O., co również w ocenie Sądu Rejonowego wyklucza, by zachowanie oskarżonego mogło nosić znamiona czynu zabronionego.

W świetle powyższego wskazać należy, iż w krytycznym czasie oskarżony miał być prezesem zarządu spółki z o.o. U. z siedzibą we W.. Nadto, jak wynika z oświadczenia oskarżonego zawartego w protokole posiedzenia z dnia 4 stycznia 2013 r. (k.153), K. O. znał treść pisma, w którym miało zostać zawarte zniesławiające Z. H. sformułowanie i zaakceptował jego treść, uprzednio samemu dostarczając pełnomocnikowi spółki dokument mający świadczyć o pracy Z. H. w Służbie Bezpieczeństwa (protokół posiedzenia z dnia 12 grudnia 2012 r.).

Sąd Rejonowy nie ustalił jednak, czy wskazane pismo procesowe sporządzone zostało na polecenie oskarżonego, czy to on był inicjatorem zawartego w nim sformułowania dotyczącego pracy Z. H. w Służbie Bezpieczeństwa, ani jaki był ewentualny cel zawarcia tam owej informacji. Sąd I instancji ograniczył się w tej mierze jedynie to stwierdzenia, że wymienione okoliczności nie wynikają z oświadczenia oskarżonego. Zgodzić trzeba się z tezą Sądu Najwyższego zawartą w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt IV KK 75/07, a przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie stanowi zniesławienia zarzut podniesiony w toku procesu sądowego, pod warunkiem, że działanie sprawcy zmierza do obrony własnego interesu w sprawie oraz zarzut postawiony jest we właściwej formie i nie zmierza wyłącznie do poniżenia osoby, której został postawiony.

Istotnym jest jednak, że legalność takich zarzutów uzależniona jest od potrzeb wynikających z zagrożenia własnego prawa i konieczności wykazania niebezpieczeństwa dla własnych praw ze strony postępowania lub właściwości innej osoby lub podmiotu zbiorowego (por. A. Zoll [w:] B. Bogdan, K. Buchała, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Zakamycze 1999, t. II, s. 660). Dogłębnego rozważanie w tego typu sprawach wymaga zatem, czy oceny odnoszące się do osoby mającej zostać zniesławioną, a zawarte w piśmie złożonym w ramach postępowania sądowego były podyktowane interesem procesowym i niedopuszczalny w tej mierze jest żaden automatyzm.

Mając na względzie powyższe, zaskarżone orzeczenie uznać należy za przedwczesne, co obligowało Sąd Okręgowy do uchylenia postanowienia Sądu Rejonowego.