Legislator Case Law & Legislation
VII Pa 38/13 AI generated

Appeal court quashes labor court judgment for lack of proper defendant and procedural error.

Case Number VII Pa 38/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appeal court quashed the first-instance judgment dismissing the plaintiff's claim for reinstatement and damages against the County Administration. The lower court incorrectly identified the County Administration as the employer, failing to recognize the School Group as the proper legal entity responsible for the director's employment. The appellate court held that the labor court must have summoned the correct employer ex officio when the named defendant lacked standing, a duty the lower court neglected. Consequently, the case was remanded for a new trial to ensure the proper party is involved.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3 k.p.c.; Art. 477 k.p.c.; Art. 194 § 1, 3 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.: When a labor court dismisses a claim because the named employer lacks standing, it must ex officio summon the correct employer; failure to do so requires remanding the case for a new trial.

Keywords

AI generated
labor law standing employer identification ex officio summons procedural error remand for retrial school director employment proper party

Cited Legislation

AI generated
Art. 3 k.p.c.
Zgodnie z przepisem art. 38 ust.1 ustawy z dnia 7.09.1991r.
Art. 477 k.p.c.
Natomiast w sprawach z zakresu prawa pracy, w których pracownik stanowi stronę powodową, art. 477 k.p.c. upoważnia do wezwania takich osób również przez Sąd z urzędu.
Art. 194 § 1 k.p.c.
K., zarzucając: - obrazę art. 194 k.p.c.
Art. 194 § 3 k.p.c.
194 § 1k.p.c.), a jeżeli okaże się, że powództwo o to samo roszczenie może być wytoczone przeciwko innym jeszcze osobom, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych, wezwanie przez sąd tych osób do udziału w sprawie jest możliwe na wniosek powoda (art. 194 § 3 k.p.c. ).
Art. 5 k.p.c.
z art. 5 k.p.c. poprzez brak wezwania właściwej strony do udziału w sprawie , - obrazę art.
Art. 386 § 4 k.p.c.
, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty, Sąd II-giej Instancji orzekł jak w sentencji w oparciu o przepis art. 386 §4 k.p.c.
Art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 7.09.1991r. o systemie oświaty
Zgodnie z przepisem art. 38 ust.1 ustawy z dnia 7.09.1991r.
art. 3 k.p
W myśl bowiem przepisu art. 3 k.p.
art. 194 k.p.c
K., zarzucając: - obrazę art. 194 k.p.c.
art. 5 k.p.c
Natomiast odnosząc się do zarzutu braku pouczenia , o którym mowa w art. 5 k.p.c., to należy uznać ten zarzut za niezasadny.

Cited Case Law

AI generated
II PK 78/09
, II PK 78/09 iż określenia - sąd „może” wezwać z urzędu - nie należy rozumieć w ten sposób, że wezwanie zależy od dowolnego uznania Sądu.
II PK 357/05
Supreme Court dismisses appeal as Minister of Finance lacks standing for former customs inspector's claims.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Pa 38/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15.04.2013 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący- Sędzia: SSO Joanna Sawicz (spr.) Sędziowie: SO Iwona Iwanek, SO Jacek Pluta Protokolant: st. sekretarz sądowy Magdalena Karaś przy udziale ---- po rozpoznaniu w dniu 15.04.2013 r. w Świdnicy sprawy z powództwa B. K. przeciwko Zarząd Powiatu (...) o o przywrócenie do pracy na stanowisko dyrektora i odszkodowanie na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 10.01.2013 r. sygn. akt IV P 312/12 uchyla zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 10 stycznia 2013r. i przekazuje temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, pozostawiając do rozstrzygnięcia orzeczenie o kosztach procesu za instancję odwoławczą. VII Pa 38/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10.01.2013r. Sąd Rejonowy w Kłodzku oddalił powództwo B. K. wniesione przeciwko Zarządowi Powiatu (...) o przywrócenie do pracy na stanowisko dyrektora i odszkodowanie. Rozstrzygnięcie swoje Sąd I-szej Instancji oparł o następująco ustalony stan faktyczny i poczynione rozważania : Uchwałą nr 117/2010r. Zarządu Powiatu (...) z dnia 13.07.2010r. powierzono B. K. stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) na okres od dnia 1.09.2010r. do dnia 31.08.2015r., natomiast uchwałą nr 218/2012 z dnia 23.10.2012r. odwołano powoda z tego stanowiska z dniem 31.10.2012r.

Zgodnie z przepisem art. 38 ust.1 ustawy z dnia 7.09.1991r. o systemie oświaty ( tekst jedn. – Dz.U. z 2004 roku, nr 256, poz. 2572 ze zm.) organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego. Sąd Rejonowy wskazał, że w/w ustawa nie określa jakie uprawnienia przysługują nauczycielowi odwołanemu ze stanowiska kierowniczego, jednak w orzecznictwie Sądu Najwyższego przeważa pogląd do uznania jedynie za możliwe roszczenie w zakresie odszkodowania , jednak nie więcej niż 3 miesiące i jedynie w zakresie dodatku funkcyjnego, jeżeli odwołanie nie wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy.

A zatem odnośnie żądania powoda przywrócenia do pracy, brak jest podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Przede wszystkim jednak Sąd Rejonowy w Kłodzku , odnosząc się do powództwa wniesionego przez B. K., wskazał na brak legitymacji biernej strony pozwanej Zarządu Powiatu (...). W myśl bowiem przepisu art. 3 k.p. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Zespół Szkół jest pracodawca dla nauczycieli wykonujących pracę w takiej placówce; posiada on zdolność do zatrudniania pracowników .

Wprawdzie stanowisko Dyrektora szkoły powierza organ prowadzący, to jednak zakładem pracy dla dyrektora jest ta szkoła. Stąd też Zespół szkół (...) w nowej rudzie jest pracodawcą dla powoda. A zatem brak legitymacji procesowej biernej po stronie pozwanej skutkował oddaleniem powództwa. Apelację od w/w wyroku złożył B. K., zarzucając: - obrazę art. 194 k.p.c. w zw. z art. 5 k.p.c. poprzez brak wezwania właściwej strony do udziału w sprawie , - obrazę art. 5 k.p.c. przez nieudzielenie niezbędnych pouczeń co określenia strony pozwanej i konieczności wezwania jej do udziału w sprawie.

W związku z powyższym powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenia na jego rzecz kwoty 18.000 zł oraz przywrócenia terminu do przypozwania strony pozwanej Zespołu Szkół (...) w N..

Sąd II-giej Instancji zważył , co następuje:

Apelacja wniesiona przez powoda zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek należy podzielić stanowisko Sądu Rejonowego w Kłodzku, iż brak legitymacji biernej procesowej Zarządu Powiatu (...) określonego przez powoda jako strona pozwana, skutkuje oddaleniem powództwa o przywrócenie do pracy czy zasądzenie odszkodowania, to jednak Sądowi I-szej Instancji uszło uwadze uregulowanie zawarte w przepisie art. 477 k.p.c. Zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu wszczętym z powództwa pracownika wezwania do udziału w sprawie, o którym mowa w art. 194 § 1 i § 3, sąd może dokonać również z urzędu.

Przewodniczący poucza pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych przez niego faktów. Zasadą jest, że w sytuacji gdy powództwo nie zostało wniesione przeciwko osobie, która powinna być w sprawie stroną pozwaną, sąd na wniosek powoda lub pozwanego wzywa tę osobę do wzięcia udziału w sprawie (art. 194 § 1k.p.c.), a jeżeli okaże się, że powództwo o to samo roszczenie może być wytoczone przeciwko innym jeszcze osobom, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych, wezwanie przez sąd tych osób do udziału w sprawie jest możliwe na wniosek powoda (art. 194 § 3 k.p.c. ).

Natomiast w sprawach z zakresu prawa pracy, w których pracownik stanowi stronę powodową, art. 477 k.p.c. upoważnia do wezwania takich osób również przez Sąd z urzędu. Jednak wydaje się za uzasadniony pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24.09.2009r. , II PK 78/09 iż określenia - sąd „może” wezwać z urzędu - nie należy rozumieć w ten sposób, że wezwanie zależy od dowolnego uznania Sądu. Ilekroć Sąd na podstawie przeprowadzonych dowodów dojdzie do jednoznacznego przekonania, że zachodzą przesłanki określone w art. 194 § 1 i 3 k.p.c., tylekroć „powinien”, a nie tylko „może” dokonać wezwania z urzędu; zwłaszcza wówczas , gdy strona nie jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika , który mógłby jej udzielić w tym zakresie porady prawnej.

W szczególności będzie to uzasadnione w sprawie , w której rzeczą oczywistą jest, iż zakładem pracy nie jest strona określona przez powoda. Inaczej będzie się kształtować sytuacja , gdy Sąd z urzędu musiałby podejmować dodatkowe czynności, aby ustalać taka stronę. Także w sytuacji, gdy Sąd dokona pouczenia w zakresie możliwości zastosowania przepisu art. 477 k.p.c. bądź udzieli stronie wnoszącej powództwo, informacji w zakresie przepisu art. 3 k.p. , a strona sprzeciwi się wezwaniu do udziału w sprawie w trybie art. 194§1 k.p.c. innej strony niż oznaczona w pozwie, wówczas niewątpliwie Sąd jest zwolniony z powyższego obowiązku.

Sąd pracy nie może dokonać z urzędu wezwania do udziału w sprawie pracodawcy, wbrew woli pracownika, który sprzeciwia się takiemu dopozwaniu (wyrok SN z dnia 13.09.2006r., II PK 357/05). Jednak w protokole rozprawy z dnia 10.01.2013r. brak jest jednoznacznego zapisu na ten temat; zarówno w zakresie informacji udzielonej przez Sąd jak i sprzeciwu powoda odnośnie dopozwania właściwej strony. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku pouczenia , o którym mowa w art. 5 k.p.c., to należy uznać ten zarzut za niezasadny. Zgodnie z art. 5 k.p.c., w razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych, ale brak stosownych wskazówek w tym zakresie można uznać za naruszenie art. 5 k.p.c. mające wpływ na wynik sprawy tylko w szczególnych, wyjątkowych okolicznościach, kiedy to strona działająca bez profesjonalnego pełnomocnika wykazuje się znaczną nieporadnością procesową.

W niniejszej sprawie , uwzględniając zachowanie powoda i treść pism sporządzanych przez niego, trudno uznać go za osobę nieporadną. A zatem, mając na uwadze powyższe rozważania, w szczególności brak zastosowania przepisu art. 477 k.p.c. , co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty, Sąd II-giej Instancji orzekł jak w sentencji w oparciu o przepis art. 386 §4 k.p.c.