Legislator Case Law & Legislation
IV Cz 256/13 AI generated

Appeal dismissed; incidental intervention allowed when a party has a direct legal interest in the outcome.

Case Number IV Cz 256/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's objection to a lower court ruling permitting an incidental intervention. The appellant argued that the intervening party lacked a legal interest, while the lower court found that the party's shared ownership and pending water rights created a direct legal stake. The appellate court upheld the decision, affirming that the intervention was valid because the final judgment would directly impact the intervener's legal rights and obligations.

Legislator headnote

AI generated

Art. 76 k.p.c.; Art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych: Incidental intervention is permissible when the intervening party possesses a direct and individual legal interest in the outcome, which must be more than merely factual or economic.

Keywords

AI generated
incidental intervention legal interest civil procedure code party standing judicial review property rights appellate decision

Cited Legislation

AI generated
Art. 76 k.p.c.
W zasadzie wynika on wprost z brzmienia art. 76 k.p.c. Interes prawny uzasadniający wniesienie na podstawie art.
Art. 385 k.p.c.
Wobec powyższego, na mocy art. 385 w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 kpc, orzeczono jak w sentencji.
Art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych
Przy ocenie „interesu prawnego” judykatura odwołuje się też do prawodawstwa międzynarodowego, wskazując, że w art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ratyfikowanego przez Polskę (Dz.
art. 76 k.p.c
W zasadzie wynika on wprost z brzmienia art. 76 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1988 r., III PZP 56/87
Musi istnieć związek między mającym zapaść orzeczeniem sądu w sprawie a sferą prawną zgłaszającego interwencję (vide: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1988 r., III PZP 56/87, Lex nr 3436).
postanowienie z dnia 3 kwietnia 1973 r., I CZ 27/73
postanowienie z dnia 3 kwietnia 1973 r., I CZ 27/73, Lex nr 7241) z jednoczesnym wymaganiem, by interes ten był indywidualny i bezpośredni, tj.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1996 r., III CZP 152/95
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1996 r., III CZP 152/95, Lex nr 23714).
III CZP 152/95
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1996 r., III CZP 152/95, Lex nr 23714).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Cz 256/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Słupsku IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wanda Dumanowska (spr.), Sędziowie SO: Mariusz Struski, Andrzej Jastrzębski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 roku, w Słupsku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Marszałka Województwa (...) przeciwko E. M. z udziałem interwenienta ubocznego B. K. (1) o wydanie nieruchomości na skutek zażalenia powoda od postanowienia Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I C 1084/12 postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Lęborku oddalił opozycje pozwanego przeciwko wstąpieniu do sprawy B. K. (1) w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powoda. W uzasadnieniu tego postanowienia, odwołując się do sprawy IC 534/12 oraz faktu, że B. K. współkorzystał z pozwanym z przedmiotu sporu a aktualnie obaj ubiegają się o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego i zawarcie umowy dzierżawy, Sąd Rejonowy uznał, iż ma on interes prawy, w rozumieniu art. 76 kpc, we wstąpieniu do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powoda. Z postanowieniem tym nie zgodził się pozwany. Z uzasadnieni a zażalenia wynika, iż nie ;podziela stanowiska Sądu Rejonowego w zakresie oceny czy B. K. posiada „interes prawy” we wstąpieniu do sprawy. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postepowania zażaleniowego.

Sąd II-ej instancji zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnieniu. W judykaturze utrwalony jest pogląd, który w zasadzie przez pozwanego też nie jest kwestionowany, iż interwencja uboczna jest dopuszczalna, jeżeli podmiot ją wnoszący ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść strony, do której zamierza przystąpić. W zasadzie wynika on wprost z brzmienia art. 76 k.p.c. Interes prawny uzasadniający wniesienie na podstawie art. 76 k.p.c. interwencji ubocznej istnieje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy może wywrzeć skutki w sferze prawnej podmiotu zgłaszającego interwencję.

Musi istnieć związek między mającym zapaść orzeczeniem sądu w sprawie a sferą prawną zgłaszającego interwencję (vide: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1988 r., III PZP 56/87, Lex nr 3436). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się na ogół potrzebę szerokiego rozumienia interesu prawnego, o którym mowa w art. 76, 78 § 2 kpc, uzasadniającego interwencję uboczną (vide: m.in. postanowienie z dnia 3 kwietnia 1973 r., I CZ 27/73, Lex nr 7241) z jednoczesnym wymaganiem, by interes ten był indywidualny i bezpośredni, tj. dotyczył podmiotu konkretnego stosunku prawnego.

Interes, o którym mowa w art. 76 kpc, musi być interesem prawnym, a nie tylko faktycznym: majątkowym, gospodarczym czy emocjonalnym. Wyrok wydany w sprawie powinien oddziaływać na sferę prawną interwenienta ubocznego: na jego prawa majątkowe lub niemajątkowe, w zależności od charakteru spornego stosunku prawnego i charakteru stosunku prawnego łączącego interwenienta ze stronami lub jedną z nich (vide: M. Jędrzejewska (w opracowaniu K. Weitza) (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., t. 1, red. T. Ereciński, s. 274). Przy ocenie „interesu prawnego” judykatura odwołuje się też do prawodawstwa międzynarodowego, wskazując, że w art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ratyfikowanego przez Polskę (Dz.

U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), zapewnia się wszystkim ludziom równość przed sądami i trybunałami. Stanowi on, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny i bezstronny sąd, ustanowiony przez ustawę, przy orzekaniu co do jego praw i obowiązków w sprawach cywilnych. Normie tej muszą być podporządkowane regulacje procesowe w prawie wewnętrznym. Dlatego wykładnia art. 76 k.p.c. wobec niesprecyzowania w ustawie pojęcia "interesu prawnego" powinna uwzględniać przytoczone wyżej postanowienia (vide:

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1996 r., III CZP 152/95, Lex nr 23714). Oceniając przez pryzmat powyższego argumenty B. K., przytoczone na usprawiedliwienie przystąpienia do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powoda, podzielić należy słuszność stanowiska Sądu Rejonowego, wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu i jego uzasadnieniu, zarówno jeżeli chodzi o wywody prawne jaki i ocenę stanu faktycznego. B. K. (1), który stara się i uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego a w konsekwencji o zawarcie umowy dzierżawy przedmiotu dzierżawy jest żywotnie zainteresowany ustaleniem kto jest jego właścicielem i w czyim władaniu on będzie.

Tym samym posiada ewidentny „interes prawny” w uczestnictwie w niniejszej sprawie, aby móc, zgodnie z prawem mu przysługującym, wpływać na orzeczenie, które zostanie wydane. Wydany w sprawie wyrok będzie bowiem wpływał na jego przyszłą sytuację prawną. Dodatkowym argumentem jest fakt współposiadania przez niego przedmiotu sporu, o czym świadczy fakt pozwania go w sprawie IC 543/12, toczącej się również przed Sądem Rejonowym w Lęborku, o naruszenie posiadania. Wobec powyższego, na mocy art. 385 w zw. z art. 397 § 2 kpc, orzeczono jak w sentencji.