Constitutional Court dismisses appeal regarding inadmissibility of constitutional complaint challenging disciplinary court rulings.

621/6/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 28 listopada 2013 r. Sygn. akt Ts 221/13 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Zubik – przewodniczący Zbigniew Cieślak – sprawozdawca Mirosław Granat, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 października 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W.K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2013 r. (uzupełnionej 29 września 2013 r.) adwokat i sędzia w stanie spoczynku W.K. (dalej: skarżący) wystąpiło stwierdzenie, że wyrok Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 26 kwietnia 2001 r. (sygn. akt SD 30/99) oraz wyrok Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 11 września 2001 r. (sygn. akt WSD 26/01) zostały „opart[e] o przesłanki, które są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej [tj. z art. 42, art. 45 oraz art. 22, art. 23, art. 24 i art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji]”.

Skarżący zarzucił, że w postępowaniu dyscyplinarnym przed sądem pierwszej i drugiej instancji „został pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej, chociaż żadnego czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełniania się nie dopuścił”, doszło zatem do naruszenia art. 42 Konstytucji. Skarżący stwierdził, że został „pozbawiony prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez właściwy (konstytucyjny), niezależny (od Ministra Sprawiedliwości), bezstronny i niezawisły sąd (wykonujący bezwzględnie bałamutne żądanie Rzecznika Dyscyplinarnego przy równoczesnym pogwałceniu art. 7 Konstytucji i zamarkowanych przepisów proceduralnych)”, w związku z czym doszło do naruszenia art. 45 Konstytucji.

Ponadto skarżący podniósł, że w postępowaniu dyscyplinarnym w jego sprawie, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, sądowego, jak i wykonawczego, doszło do naruszenia wielu przepisów proceduralnych, a w związku z tym – do naruszenia art. 22, art. 23, art. 24 i art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji. Postanowieniem z 4 października 2013 r. (doręczonym skarżącemu 11 października 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ustaliwszy, że skarżący zakwestionował zasadność wyroków sądów dyscyplinarnych wydanych w jego sprawie oraz wniósł skargę do Trybunału z przekroczeniem terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W zażaleniu z 14 października 2013 r. skarżący zaskarżył postanowienie Trybunału w całości, wniósł o jego uchylenie i wyznaczenie terminu do merytorycznego rozpoznania skargi. Zarzucił, że skarga konstytucyjna spełniała wszystkie wymogi formalne określone w przepisach ustawy o TK. Odmowa nadania dalszego biegu skardze, bez wcześniejszego wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych, skutkuje – jego zdaniem – wadliwością postanowienia. Skarżący podniósł, że – wbrew temu, co stwierdził Trybunał – skargę wniósł w terminie określonym w art. 46 ust. 1 ustawy o TK, ponieważ drogę prawną, o której mowa w tym przepisie, wyczerpuje pismo Ministra Sprawiedliwości z 12 sierpnia 2013 r. (nr DSO–IV–051–372/13; dalej: pismo Ministra Sprawiedliwości z 12 sierpnia 2013 r.).

W związku z tym skarżący wystąpił „o stwierdzenie, że całe postępowanie dyscyplinarne – od jego wszczęcia aż do zakończenia wyrokiem Sądu Dyscyplinarnego – było sprzeczne z podstawowymi zasadami Konstytucji RP”. Skarżący zarzucił ponadto, że w jego sprawie doszło do naruszenia także art. 96 § 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, ze zm.: dalej: dawna ustawa p.u.s.p.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. W myśl art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 36 ust. 6-7 i w związku z art. 49 ustawy o TK). Bada przede wszystkim, czy w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

2. Podstawowym powodem odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było ustalenie, że sformułowane w niej zarzuty dotyczą orzeczeń sądów dyscyplinarnych wydanych w sprawie skarżącego. W złożonym środku odwoławczym skarżący wniósł o stwierdzenie, że postępowanie dyscyplinarne jest niezgodne z postanowieniami Konstytucji i art. art. 96 § 1 i 2 dawnej ustawy p.u.s.p. Trybunał nie ma zatem wątpliwości, że skarżący – także w zażaleniu – formułuje zarzut wadliwego stosowanie prawa. Skarżący nie bierze pod uwagę tego, że w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji zarzut naruszenia praw konstytucyjnych przez ewentualne błędne stosowanie prawa nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi. W postanowieniu z 4 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny prawidłowo stwierdził zatem, że skarga konstytucyjna nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, i zgodnie z art. 49 w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine odmówił nadania jej dalszego biegu.

3. Trybunał stwierdza również, że skarżący niewłaściwie interpretuje przepisy ustawy o TK dotyczące procedury uzupełniania braków formalnych skargi konstytucyjnej (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 2 ustawy o TK). Z przepisów tych nie da się wyprowadzić – jak czyni skarżący – swoistego „prawa podmiotowego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej”. Na etapie wstępnego rozpoznania skargi Trybunał każdorazowo ocenia zasadność wzywania do uzupełniania tych braków. Istnieją bowiem takie uchybienia, które są nieusuwalne i wzywanie do ich wyeliminowania jest bezcelowe.

Poza tym inny charakter ma uchybienie polegające np. na niedołączeniu do skargi orzeczeń wydanych w sprawie czy nieprecyzyjnym określeniu jej przedmiotu, a inny – tak jak w sprawie skarżącego – uchybienie polegające na zakwestionowaniu zgodności z Konstytucją orzeczeń wydanych w sprawie skarżącego. Zarzut niekonstytucyjności aktów stosowania prawa świadczy o niezrozumieniu istoty skargi konstytucyjnej jako środka ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Uczynienie przedmiotem kontroli orzeczeń wydanych w sprawie nie jest uchybieniem formalnym, które mogłoby być – w myśl art. 36 ust. 2 ustawy o TK – usunięte.

4. Skarżący twierdzi, że skargę wniósł w terminie wskazanym w art. 46 ust. 1 ustawy o TK, ponieważ drogę prawną, o której mowa w tym przepisie, wyczerpało dopiero pismo Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2013 r. Trybunał stwierdza, że skarżący sformułował powyższy zarzut, nie uwzględniwszy tego, że wyrok Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 11 września 2001 r. jest prawomocny i nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Poza tym przywołane przez skarżącego pismo Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2013 r. ma charakter jedynie informacyjny, w związku z tym nie jest aktem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Wziąwszy pod uwagę to, że zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK – orzekł jak w sentencji.