Legislator Case Law & Legislation
Ts 148/12 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of specific fundamental rights violation under equality clause.

Case Number Ts 148/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the applicant's appeal against the refusal to proceed with a constitutional complaint. The applicant argued that the Civil Code's definition of a non-working day violated the constitutional principle of equality before the law. The Court held that general constitutional principles like equality cannot serve as an independent basis for a constitutional complaint without linking them to a specific subjective right. Consequently, the appeal was rejected because the applicant failed to identify a concrete fundamental right infringed by the disputed provisions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK; Art. 32 ust. 1 Konstytucji: General constitutional principles such as equality before the law cannot serve as an independent basis for a constitutional complaint unless the applicant specifies the infringement of a concrete subjective right protected by other constitutional provisions.

Keywords

AI generated
constitutional complaint equality before law subjective right fundamental rights refusal to proceed Constitutional Court legal principle

Cited Legislation

AI generated
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że skarżący nie spełnił ustawowej przesłanki polegającej na wskazaniu, jakie konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone przez przepisy będące przedmiotem skargi konstytucyjnej (art. 47 ust.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji
296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „za dzień wolny od pracy nie uznają soboty”, z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Art. 115 Kodeksu cywilnego
(dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
Art. 165 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
93, ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 165 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
art. 32 ust. 1 Konstytucji
296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „za dzień wolny od pracy nie uznają soboty”, z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

483/5/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 10 października 2013 r. Sygn. akt Ts 148/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Marek Kotlinowski – sprawozdawca Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lutego 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej S.F., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 czerwca 2012 r. skarżący S.F. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 165 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „za dzień wolny od pracy nie uznają soboty”, z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 21 lutego 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że skarżący nie spełnił ustawowej przesłanki polegającej na wskazaniu, jakie konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone przez przepisy będące przedmiotem skargi konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.]; dalej: ustawa o TK). Jako podstawę skargi skarżący wskazał bowiem wyłącznie art. 32 ust. 1 Konstytucji i statuowaną w nim zasadę równości wobec prawa. Tymczasem – zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie Trybunału – zasada ta nie może być samodzielnym wzorcem kontroli przepisów kwestionowanych w trybie skargi konstytucyjnej.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślił w nim, że Trybunał nie odniósł się do merytorycznej strony zarzutów sformułowanych w skardze, w tym do sposobu uregulowania zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Następnie przytoczył główne tezy wyrażone w orzecznictwie Trybunału, dotyczące interpretacji tego przepisu; powołał się m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2001 r. (K 22/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 215). W kontekście przywołanego stanowiska Trybunału skarżący ponownie negatywnie ocenił faktyczne zróżnicowanie obywateli ze względu na ich miejsce zamieszkania i możliwość korzystania z placówek pocztowych.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W zażaleniu skarżący nie zawarł argumentów, które podważyłyby prawidłowość i zasadność postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Polemizując ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, skarżący odwołuje się do orzeczeń Trybunału wydanych w trybach kontroli norm prawnych innych niż skarga konstytucyjna. Świadczy o tym choćby przywołany w uzasadnieniu zażalenia wyrok Trybunału w sprawie zainicjowanej złożeniem wniosku przez związek zawodowy.

Skarżący nie bierze jednak pod uwagę specyfiki postępowania w sprawie skarg konstytucyjnych, która wynika z wprowadzonego przez prawodawcę ograniczenia podstawy skargi. Podstawą tą mogą być wyłącznie te postanowienia Konstytucji, które statuują konkretne prawa podmiotowe jednostki lub innych podmiotów prawa. Szczególny charakter mają unormowania – także zamieszczone w rozdziale II Konstytucji – wyrażające zasady ogólne, w tym zasadę równości wobec prawa. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Trybunału skarżący może je uczynić podstawą skargi konstytucyjnej tylko wtedy, gdy doprecyzuje, w zakresie jakiego konkretnego prawa podmiotowego (znajdującego umocowanie w innych przepisach Konstytucji) zasady te zostały naruszone.

W odniesieniu do zasady wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji pogląd ten znalazł dobitny wyraz w postanowieniu pełnego składu Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2001 r. (SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). Argumentacja skarżącego, nawiązująca do orzeczenia wydanego w trybie kontroli, w którym powyższe ograniczenia nie obowiązują, nie mogła być w związku z tym uznana za uzasadnioną. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił rozpatrywanego zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.