Legislator Case Law & Legislation
Ts 123/11 AI generated

Constitutional complaint dismissed for late filing; appeal court judgment, not Supreme Court ruling, started the three-month deadline. The Constitutional Court rejected the argument that the Supreme Court's cassation decision reset the filing period.

Case Number Ts 123/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed a constitutional complaint filed by VOREST Sp. z o.o. regarding the validity of Article 828 of the Civil Code. The Court had previously rejected the complaint for being filed late, noting that the three-month deadline began after the final appeal court judgment, not the Supreme Court's cassation decision. The Court rejected the company's argument that the Supreme Court's ruling constituted a new final decision, emphasizing that the cassation procedure is an extraordinary remedy that does not extend the filing period for constitutional complaints.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji: The three-month deadline for filing a constitutional complaint begins upon the exhaustion of ordinary legal remedies resulting in a final judgment, and the filing of an extraordinary cassation appeal does not extend this period.

Keywords

AI generated
constitutional complaint exhaustion of remedies filing deadline cassation appeal final judgment Supreme Court legal exhaustion

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Jako podstawę odmowy wskazał – stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
z art. 79 ust. 1 Konstytucji) należy wiązać ze skorzystaniem ze zwykłych środków zaskarżenia, prowadzącym do uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia (np.
Art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust.
Art. 177 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego
Jeżeli skarżący złoży równolegle skargę kasacyjną i skargę konstytucyjną (co jest dopuszczalne), Trybunał Konstytucyjny może zawiesić toczące się przed nim postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 ustawy o TK, lecz art. 47 ust.
art. 45 Konstytucji
32 oraz art. 45 Konstytucji.
art. 79 Konstytucji
46 ustawy o TK i art. 79 Konstytucji nie wynika jednoznacznie, że termin rozpoczyna bieg z chwilą doręczenia prawomocnego orzeczenia.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
z art. 79 ust. 1 Konstytucji) należy wiązać ze skorzystaniem ze zwykłych środków zaskarżenia, prowadzącym do uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia (np.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt Ts 284/06
postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt Ts 14/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt III SK 23/07
V ACa 494/09
akt V ACa 494/09), doręczony jej 15 lutego 2010 r., a nie postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2010 r., odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

156/2/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 27 marca 2013 r. Sygn. akt Ts 123/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak-Szafnicka – przewodnicząca Stanisław Biernat – sprawozdawca Andrzej Wróbel, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lipca 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej VOREST Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 kwietnia 2011 r. VOREST Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej (dalej: skarżąca) domagała się stwierdzenia, że art. 828 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) jest niezgodny z art. 32 oraz art. 45 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 6 lipca 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze i pozostawił bez rozpoznania wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 10 grudnia 2009 r. (sygn. akt V ACa 494/09).

Jako podstawę odmowy wskazał – stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – niezachowanie terminu do wniesienia skargi. Trybunał stwierdził, że prawomocnym wyrokiem, o którym stanowi art. 46 ust. 1 ustawy o TK, jest w wypadku sprawy skarżącej wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 10 grudnia 2009 r. (sygn. akt V ACa 494/09), doręczony jej 15 lutego 2010 r., a nie postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2010 r., odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Jak podkreślił Trybunał, skarga konstytucyjna została złożona 21 kwietnia 2011 r., tj. niewątpliwie po upływie trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca twierdzi, że jej zdaniem termin do wniesienia skargi konstytucyjnej w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna w postępowaniu cywilnym, należy liczyć od daty wydania przez Sąd Najwyższy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skargi kasacyjnej, a nie od daty wydania wyroku przez sąd apelacyjny. Co więcej, skarżąca przywołuje postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lutego 2008 r. (sygn. akt III SK 23/07), dotyczące pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, według którego orzeczeniem niepodlegającym zaskarżeniu, gdy przysługuje skarga kasacyjna, jest dopiero orzeczenie wydane przez Sąd Najwyższy.

Skarżąca twierdzi nadto, że z wykładni gramatycznej art. 46 ustawy o TK i art. 79 Konstytucji nie wynika jednoznacznie, że termin rozpoczyna bieg z chwilą doręczenia prawomocnego orzeczenia. Może to być bowiem także inne ostateczne rozstrzygnięcie, którym w sprawie skarżącej jest właśnie postanowienie Sądu Najwyższego. Jak podkreśla skarżąca, art. 79 Konstytucji stanowi o ostatecznym, a nie prawomocnym, orzeczeniu o prawach lub obowiązkach. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo ustalił istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu, dlatego nie zasługują na uwzględnienie.

Należy przypomnieć, że pojęcia drogi prawnej i jej wyczerpania są interpretowane autonomicznie na gruncie zasad wnoszenia skargi konstytucyjnej określonych w przepisach ustawy o TK. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem TK przez wyczerpanie drogi prawnej należy rozumieć skorzystanie ze zwykłych środków zaskarżenia (zob. postanowienia TK z 27 listopada 2007 r., Ts 284/06, OTK ZU nr 2/B/2008, poz. 60 oraz 20 sierpnia 2008 r., Ts 14/08, OTK ZU nr 4/B/2008, poz. 175). Podniesione w zażaleniu twierdzenia, odnoszące się do regulacji zawartej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.

U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.), są zatem bezzasadne. W świetle powyższego, początek biegu trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej (art. 46 ust. 1 ustawy o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji) należy wiązać ze skorzystaniem ze zwykłych środków zaskarżenia, prowadzącym do uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia (np. prawomocnego orzeczenia). Z kolei wniesienie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie ma wpływu na bieg tego terminu, w szczególności w żaden sposób go nie przedłuża. Trybunał zwraca ponadto uwagę, że od 6 lutego 2005 r. skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnego orzeczenia (zob. ustawa z 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.

U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98). Skarga konstytucyjna, co zdaje się pomijać skarżąca, jest zaś – w odróżnieniu od skargi kasacyjnej – środkiem ochrony wolności lub praw określonych w Konstytucji. Subsydiarny charakter skargi, wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie oznacza, że warunkiem dopuszczalności jej wniesienia jest uprzednie skorzystanie z nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Jeżeli skarżący złoży równolegle skargę kasacyjną i skargę konstytucyjną (co jest dopuszczalne), Trybunał Konstytucyjny może zawiesić toczące się przed nim postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.

– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zw. z art. 20 ustawy o TK. Skarżąca przyjmuje, że rozstrzygnięcie wydane w następstwie rozpatrzenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest innym ostatecznym rozstrzygnięciem, od którego biegnie termin do wniesienia skargi konstytucyjnej. W ocenie Trybunału skarżąca abstrahuje tym samym od ustalonego w orzecznictwie TK znaczenia zwrotu „wyczerpania drogi prawnej” i dlatego prezentowanemu przez nią poglądowi należy odmówić trafności. Należy również podkreślić, że art. 79 ust. 1 Konstytucji odsyła do regulacji ustawowych w zakresie zasad wnoszenia skargi konstytucyjnej, co skarżąca zdaje się pomijać; do pojęcia ostatecznego orzeczenia o wolnościach lub prawach albo obowiązkach nawiązuje zaś nie – jak twierdzi skarżąca – art. 46 ust. 1 ustawy o TK, lecz art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny orzekł jak na wstępie.